Każdy z nas, mieszkańców Zakopanego, postrzega problemy Zimowej Stolicy Polski odmiennie. Są i tacy, którym jest obojętne w jakim kierunku się nasze miasto rozwija. Niektórzy stracili wiarę, że mogą mieć jeszcze wpływ na cokolwiek. I jest też grupa ludzi, dla których liczą się tylko partykularne interesy, rozwijane na ogół kosztem szeroko rozumianego interesu publicznego…

Przyznaję, jestem idealistą …. Może i troszkę Dyziem Marzycielem, ale potrafię być również człowiekiem bezkompromisowym w dążeniu do celu.  Stąd pewnie po drodze zostawiam tych, którym się nie udało mnie zjednać i to tylko dlatego, że nie chcę zawierać kompromisów ponad zasadami w które gorąco wierzę :)  Taka postawa życiowa jest w dzisiejszych czasach pełnych relatywizmu nad wyraz mało użyteczna, ale gorąco w to wierzę, ze tylko niepokorni zmieniają świat!

W Zakopanem mieszkam już 22 lata. Tutaj przyjeżdżali wypoczywać moi dziadkowie i rodzice a ja to miejsce wybrałam „do życia”. Na początku lat 90.tych, kiedy po obaleniu starego porządku wkraczaliśmy na drogę kapitalizmu, przyjeżdżało do Zakopanego naprawdę dużo cudzoziemców. Niemców, Holendrów czy Anglików… Byliśmy dla nich obiektem ogromnego zainteresowania, oryginalni niczym szalejący trabantami Crazy Guides po Nowej Hucie. Mimo różnic mentalnościowych oni naszą autentyczność oraz odmienność akceptowali. Pracując w „turystyce” miałam możność odbywania szeregu rozmów z przybyszami z tzw. Zachodu. Owszem, widziałam nasze niedomagania, było nawet sporo momentów nieporozumień ale nasi Goście dobrodusznie przechodzili nad nimi do porządku dziennego (np. od lat zawsze zdziwienie budził fakt braku karnetu na wszystkie wyciągi). W pracy poznałam tez wyjątkowych Polaków, przedstawicieli wielu środowisk: twórców, biznesmenów, którzy wtenczas licznie w Zakopanem bywali…

Gnana ciekawością, jeździłam po austriackich czy niemieckich kurortach alpejskich. Ba, nawet z lubością podpatrywałam jak się wypoczywa w Szwajcarii nad Jeziorem Bodeńskim… Z pewną dozą zazdrości patrzyłam na wielobarwny tłum tamtejszych turystów z klasy średniej, podziwiałam wyjątkową czystość i urokliwe miasteczka oraz wsie. Mówiłam sobie, jesteśmy dopiero na początku drogi, że też tak kiedyś i u nas będzie…

W moich oczach Zakopane miało się rozwijać w sposób zrównoważony, z zachowaniem multum zieleni, terenów rekreacyjnych, miało być „pełne” niedużych pensjonatów, stylowych domów jednorodzinnych. Jeśli porównywałam, to Zakopane naówczas było znacznie bardziej atrakcyjniejsze od Smokowca czy Tatrzańskiej Łomnicy, może jedynie przegrywało na „widoki” ze Szczyrbskim Jeziorem… Tamto Zakopane witało przybyszów wysiadających z pociągów zapachem lasu rosnącego tuż przy ulicy Jagiellońskiej i czystego powietrza...

Dzisiaj Centrum Zakopanego straszy niedokończoną budową obok Aquaparku, odorem z dworca PKP czy PKS, duszącym zapachem palonego bacioka czyli smogu a ja zazdroszczę Rabce zieleni Parku Miejskiego czy przestrzeni Wysokim Tatrom…

Moje Zakopane umiera ! Z przerażeniem obserwuję jak od około 10. lat powoli osiadamy na mieliźnie. Niszczą nas smog, hałas, korki ( brak komunikacji zbiorowej), zwyczajny brud i nieporządek, wycinka drzew z namaszczenia urzędników, stałe dogęszczanie betonowej zabudowy, pomysły na kolejne blaszane markety kryte dla niepoznaki gontem, las apartamentowców (pamiętam kiedy wybudowano pierwszy i poszła fama o łatwych milionach do zarobienia), zeszpecenie okolic Krokwi czy widoków z Gubałówki jarmarcznymi budami czyli wszystko to, na czym nieliczni zarabiają, pogrążając resztę żyjącą z turystyki. Urok dawnego Zakopanego gdzieś zaginął. Teraz rządzi tu „szybka kasa” a wraz z tym trendem zmienił się i przekrój społeczny naszych Gości. Po obłożeniu ferii widać że „Warszawa” już jest w odwrocie, jeszcze trochę ratuje nas „Łódź”. Ale jak długo …

Dzisiaj wszyscy musimy zawalczyć o przyszłość, bo inaczej rzeczywiście największą atrakcją turystyczną Zakopanego stanie się… BUS do Białki…