Na początek wypadałoby wytłumaczyć się z tytułu tego blogu. Czytelnik w końcu ma prawo wiedzieć, co go czeka. Niech więc za próbę wyjaśnienia posłuży krótka opowieść i przydługi cytat.

     Przez podwórko mojego domu czasem przechodzi, czujnie się rozglądając, rudy kot. Podejrzewam, że okazjonalnie nielegalnie i bez stosownego czasowego zameldowania, zatrzymuje się w zielonej szopie za domem. Ten kot przypomina mi innego kota, w innym miejscu. Obok poprzedniego miejsca mojego stacjonowania była ładna łąka, dobrze widoczna z kuchennego okna. Lubiłem tamten widok. Łąka – właściwie brzyzek – opadała stromo spod ściany lasu. Nikt jej nie kosił, rosła dziko, jakby nie leżała w środku miasta średniej wielkości, na południowych krańcach Polski i północnych krańcach Europy Środkowej. Było tam raczej cicho, z dala od głównych arterii komunikacyjnych, czasem tylko dobiegały odgłosy pracy na niedalekiej budowie. Może dlatego przychodził tam o brzasku lub zmroku. Nie płoszyły go spaliny, obce dźwięki czy stukot nagłych kroków. Na początku skradał się, ale potem wyraźnie zrelaksowany, leniwie spacerował, a wysokie trawy bezszelestnie mu ustępowały. Dla niego takie trawy, to jak dla dziecka młody las. Rudy kot z białym krawatem i takimiż łapkami. Kiedy zachodzące słońce kosi nisko, ten zestaw kolorów wygląda bajecznie. Rudy kot na zielonej łące. A szczególnie jesienią, kiedy rudzieją też trawy. Otaczający świat nie wydawał się za bardzo go obchodzić. Ale go dostrzegał, obserwował.
     Andrzej Ziemilski, nieżyjący już socjolog, narciarz i publicysta – stały bywalec Zakopanego – w wydanej kilka lat temu książce Cud na Kasprowym, napisał: „Zakopane jest anegdotą, opowieścią bez początku i końca, poskładaną mniej więcej tak, jak uskładane bywają drewniane ruskie zabawki-babuszki: bajecznie kolorowe, tkwiące jedna w drugiej, od maleńkich do ogromnych. Ale nie wszystkie z tych anegdot pasują do siebie. (...) Udajemy więc, że te inne nie są nam potrzebne. Najchętniej pominęlibyśmy je milczeniem. (...) Zakopane jest anegdotą wciąż żywą, wciąż dopisywaną na nowo. Nie ma puenty. Żadne miejsce w Polsce od stu lat – może poza podkrakowskimi Bronowicami? – nie zostało obciążone takim natłokiem literackich symboli, znaków z pozoru tajemnych, a powszechnie uznanych i ważnych; taką koncentracją postaci z pogranicza jawy i mitu. Trudno byłoby spotkać gdziekolwiek na świecie tak regularnie wędrujące gromady ludzi twórczych i kabotynów, ludzi czynu i bezpłodnego marzenia, sportowców i pozujących na nich snobów, desperatów szukających tu zdrowia lub tylko ucieczki przed ostatnią z życiowych prób.”
     Warto obserwować i spisywać anegdoty, które składają się na Zakopane początku kolejnego stulecia. Nawet jeżeli nie wszystkie do siebie pasują. Nawet jeżeli niektóre wydają się nam niepotrzebne. Warto rozszyfrować znaki z pozoru tajemne. Warto opisywać tutejszych ludzi twórczych i kabotynów, ludzi czynu i bezpłodnych marzeń, sportowców i snobów. Nawet desperatów. Warto spisywać zdarzenia, nawet te pozornie błahe, z pozoru nieistotne. Słowem: warto stanąć z boku i patrzeć, obserwować.
     Śp. Edward Stachura (kto go jeszcze pamięta?) w tomie opowiadań z 1977 roku  zatytułowanym „Się” obdarzył ten krótki, tytułowy wyraz, zaimek tworzący stronę zwrotną czasowników, cechami osobniczymi, chciałoby się rzec – ludzkimi. Wówczas pisał to słowo przez duże „S” w odróżnieniu od zwyczajnego „się”. Pisał: „Się szło”, „Się spojrzało w dal”, „Się nastawiło uszu”... „Się” zamiast „ja”. „Się” – to „ja” ujrzane z półdystansu. Ciekawa formuła. Wygodna. Pojemna. Może by tak jej użyć?
     W końcu Się tu mieszka, Się tu pracuje, Się tu żyje. Się spotyka z ludźmi, w tutejszym życiu Się uczestniczy. Nie bardzo czynnie, ale też nie całkiem biernie. Zatem, nie całkiem z boku Się stoi, raczej z półdystansu Się patrzy. Jak rudy kot na zielonej łące.
     Patrzeć z półdystansu. Oto zadanie. Jest na co.