Wierci mnie to w brzuchu, więc podzielę się oto taką historią. Poproszono mnie niedawno o wspomnienie ze studiów do biuletynu i almanachu, rocznika AGH. Jako, że zostałem dziennikarzem roku powinienem się pokazać. Nie łatwo było się zebrać, bo czasu wolnego mam niewiele, ale napisałem i wysłałem. Po kilku tygodniach AGH powiadomiła mnie, że niestety tekst się nie może się ukazać. Dlaczego? Odpowiedzi nie było.

A wydawało się, że będzie tak pięknie. Oto ów tekst:

Moje wspomnienia ze studiów nie krążą wokół sal wykładowych. Tworzą je inne obrazy. Pamiętam pierwsze strajki na AGH i radość z powstania Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Pamiętam rok 1981 i pierwsze niezależne pisemko studentów NZS AGH "Odnowa". Pamiętam twardą podłogę w C4 i biało-czerwone opaski, które uszyły nam dziewczyny ze Starego Sącza. Pamiętam Sylwestra Mlonka z KRH, który wzywał nas do zakończenia strajku. Pamiętam Gwardię Strajkową, którą tworzyłem, udając twardziela, i nieprzespane noce.
Pamiętam rogatki w Lubniu.
Pamiętam rok 1982 i zapach farby drukarskiej na drewnianej ramce, na której powstawał pierwszy numer "Kuriera Studenckiego". Pamiętam radość moich przyjaciół z AGH - Roberta Rychlickiego, Marka Domagały i Tadka Górczyka, że mimo wszystko udało się stworzyć pierwsze podziemne pisemko studentów naszej uczelni. Pamiętam słowa mamy Roberta, która na odchodne zawsze nas przestrzegała: "Najpierw skończcie studia. Musicie być kimś. Potem możecie się narażać". (Państwo Rychliccy mieszkali na Salwatorze. Robert Rychlicki był szefem NZS-u. Po AGH skończył jeszcze prawo. Dziś jest znanym adwokatem, właścicielem krakowskiej kancelarii prawnej "Góralczyk, Rychlicki, Boroń".)
Pamiętam kratkę ściekową w akademiku przy Reymonta, pod którą ukrywaliśmy naszą małą drukarnię. Pamiętam strach przed SB, wściekle poszukującą autora napisu: "Magistrze Serwan, jesteśmy z Tobą" - niezgrabnie wymalowanego przy schodach na parterze naszego budynku przy Gramatyka. (Ireneusz Serwan był jedynym internowanym wówczas pracownikiem naukowym OiZP.)
Pamiętam nocne malowanie ścian akademików - powiew wolności z podziemia - i drzewo w parku vis za vis Nawojki, pod którym zakopywaliśmy słoik z kwasem masłowym.
Pamiętam naszą małą wojnę, gdy przez dziurkę od klucza strzykawką zasmradzaliśmy kwasem masłowym partyjne gabinety. Pamiętam minę szefa Studium Wojskowego AGH, gdy po apelu, na którym nas straszył, musiał opuszczać kolejne przydzielane mu przez Rektora, cuchnące kwasem, gabinety.
Pamiętam wielki solidarnościowy napis na "Olimpie" i tragedię Stasia Dudka, członka klubu wysokogórskiego, któremu Rektor nakazał zamalować ten napis.
Pamiętam barykadę na miasteczku i butelki z benzyną w krzakach.
Pamiętam miasteczko studenckie, aluminiowe łyżki, którymi tłukliśmy w rynny, gdy ZOMO kolejny raz wracało do bazy na hali Wisły. Pamiętam wygaszone światła tak, aby w kolejne rocznice grudnia świecące pokoje akademików tworzyły krzyże.
Pamiętam skoble i kłódki, jakie zakładaliśmy na strychach bloków, w których montowane były później urządzenia podziemnego radia Solidarność.
Pamiętam maj 1983 roku i miednicę z zimną wodą, w której mama moczyła mi ręce pokryte krwiakami po milicyjnej "ścieżce zdrowia" na Szewskiej.
Pamiętam twarz przesłuchującego nas ubeka mjr. Artura Bulki, w SB odpowiedzialnego za inwigilację studentów AGH. (Mimo upływu lat nie rozstał się z naszą uczelnią. Dziś jest sekretarzem Krakowskiego Yacht Klubu AGH.)
Pamiętam kwiaty pod tablicą upamiętniającą studentów marca 1968 roku i pisk opon esbeckich fiatów, do których kilka minut później pakowali zatrzymanych studentów.
Pamiętam niekończące się godziny oczekiwania na decyzję Rektora, czy nasi koledzy zostaną relegowani z uczelni.
Pamiętam opornik wpięty do swetra. Pamiętam czyjś wyrok za opornik.
Pamiętam tróje z podstaw filozofii marksistowskiej u dra Wita Jaworskiego, trzy terminy u doc. J. Frydrycha z metaloznawstwa i komis u dra A. Kucharczyka z analizy działalności przedsiębiorstwa.
Pamiętam darmową zupę z posolonym chlebem w naszej stołówce.
Pamiętam robotniczą praktykę i letni miesiąc w baraku robotniczym przy Hucie "Pokój".
Pamiętam demonstracyjne palenie reżimowych gazet przed budynkiem B5, a potem wielogodzinne przesłuchania na ostatnim piętrze budynku przy Mogilskiej.
Pamiętam każdą radość ze spotkania z kolegami z AGH, którzy wychodzili z więzienia.