No i działo się, tak jak zapowiadałem w poprzedniej relacji, ale po kolei. W czwartek nie byłem na koncertach z powodu innego wydarzenia w naszym miasteczku, o którym napiszę tu niebawem, ale zasięgnąłem języka. Na początek zagrał Andrzej Bachleda ze swoim zespołem The Technicolor Orchestra. Zakopiańczyk z urodzenia, zamieszkały we Francji, niegdyś wybitny narciarz alpejczyk, dziś przede wszystkim muzyk. Syn „Ałusia”, wnuk śp. pana Andrzeja. Dobre geny!

     Lubię jego poprzednią płytę „Time Ruines”, teraz nagrał kolejną zatytułowaną swojsko „Balanga”, na której najwyraźniej da się usłyszeć inspirację francuską chanson. Nie byłem, koncertu nie słyszałem (chociaż słuchałem jego koncertu w studio Trójki), ale znajomym, do gustu których mam zaufanie podobało się. Za to druga odsłona wieczoru, koncert The Blair Witch Project z Anthimosem Apostolisem, był jak na salę hotelu Belvedere zdecydowanie za głośny, co skutecznie popsuło odbiór tej muzyki. W piątek w kościele św. Krzyża wystąpił  śpiewający gospel zespół Monk. Nie byłem, godzina stanowczo niekorzystna – pierwsza po południu.
     Wieczorem kolejną odsłonę Gali Jazz Top rozpoczął zespół Henryka Miśkiewicza Full Drive 3, w którym poza liderem zagrali: Michael „Patches” Stewart – trąbka, Marek Napiórkowski – gitara, Robert Kubiszyn – gitara basowa i syn lidera Michał Miśkiewicz na perkusji. W ankiecie Jazz Forum Henryk Miśkiewicz zwyciężył w kategoriach saksofon altowy i klarnet, a Marek Napiórkowski w kategorii gitara. Zagrali utwory z ostatniej płyty „Full Drive 3”. Poza kompozycjami lidera i członków zespołu były to utwory Joe Zawinula (ex Weather Report), Freddie Hubbarda, Marcusa Millera i Miltona Nascimento.
     W drugim koncercie usłyszeliśmy kwartet Piotra Wojtasika, zwycięzcy ankiety Jazz Forum w kategorii trąbka. Z liderem zagrali saksofonista Maciej Sikała (zwycięzca plebiscytu w kategoriach saksofon tenorowy i sopranowy), Michał Barański na kontrabasie i John Betsch na perkusji. Zagrali przede wszystkim kompozycje lidera, który był tego wieczora w doskonałej formie.
     W ogóle cały ten wieczór ułożył mi się w formie rozmaitych duetów. W pierwszym koncercie wspaniale dialogowali Henryk Miśkiewicz i Michael Stewart. A oparty na prostym dwutaktowym przepięknym motywie utwór Miltona Nascimento Ponta de Areia był dla mnie wydarzeniem wieczoru. Stewart to bardzo doświadczony muzyk, który od wielu lat grywa z największymi tuzami jazzu, żeby wymienić Quincy Jonesa, Ala Jarreau czy Marcusa Millera. I drugi duet wieczoru – Stewart i Betsch – znakomici amerykańscy muzycy, którzy nie zagrali razem, ale którzy przyjechali do Polski, aby grać tu w polskich zespołach, z polskimi muzykami. Kto by pomyślał trzydzieści lat temu, że coś takiego się wydarzy. Trzeci duet to oczywiście Wojtasik z Sikałą, grają razem od lat, znakomicie się uzupełniają i rozumieją.
     A czwarty duet to sekcja rytmiczna kwartetu Piotra Wojtasika: Michał Barański i John Betsch. Mimo różnicy wieku, pochodzenia i doświadczenia, grali wspaniale. Wirtuozerskie pasaże Barańskiego robiły duże wrażenie. Grywa on w trio Michała Tokaja, grywał ze znanym w Zakopanem Bennie Maupinem, z Nigelem Kennedym, Tomaszem Stańko, a w środę słyszeliśmy go w kwartecie Adama Bałdycha. Sekcja rytmiczna w ogóle nie ma lekko. To wyrobnicy jazzu. Czasem dadzą im zagrać solówkę, ale generalnie stanowią tło. Mimo to frontmani nie mogą się bez nich obejść. Trąbka, fortepian czy saksofon to instrumenty wiodące, a oni pracowicie nabijają rytm, budują szkielet, konstrukcję na której oprzeć się może muzyczna fraza. Barański i Betsch zagrali w piątek wspaniale. Kto nie był, niech żałuje - koncert był darmowy!
     A dziś wieczorem, na zakończenie Zakopiańskiej Wiosny Jazzowej, koncerty zatytułowane Wyszehrad spotyka Zakopane, z zespołami z Polski, Czech, Słowacji i Węgier. Polskę reprezentować będzie Jazz Band Ball Orchestra. Początek w hotelu Belvedere o godzinie  18:00 (bilety 30 zł normalny i 20 ulgowy).