Kolejny zabytkowy dom znika z zakopiańskiego krajobrazu. Smutne, ale widzę w tym szansę na rozwój.

Deweloper to nasz sprzymierzeniec.  Tak, to na pozór głupie stwierdzenie nie jest pozbawione sensu.

Wyrastające jak grzyby po deszczu kolejne architektoniczne koszmary to nic innego jak chęć stworzenia naszym gościom w Zakopanem jak najlepszych warunków.

Turysta spacerując po górach i dolinach gdzie natura zatroszczyła się o piękne krajobrazy odczuwa przyjemność. Zgoda? A w mieście to deweloperzy kształtują krajobraz, a nie np. wydział architektury.

     I właśnie tutaj przemówi zza grobu inż. Mamoń - ”lubię piosenki, które znam”. Innymi słowy lubię to, co widzę codziennie w Warszawie, Bytomiu, Łodzi. Te szpetne apartamentowce. Kiedy turysta wędruje np. przez Pardałówkę jego mózg uwalnia dopaminę, neuroprzekaźnik, który jest zaangażowany w odczuwanie przyjemności. Naturalny lęk człowieka przed obcym znika.

Teraz wiem, dlaczego mamy aż trzy Biedronki. Na tym samym regale, na tej samej półce, turysta znajdzie to samo piwo, co u siebie na osiedlu. Nikt z nas nie chce chyba w Zakopanem zestresowanych turystów, którzy z obłędem w oczach biegają po Krupówkach i krzyczą: wczoraj przewodnik straszył mnie Willą pod Jedlami, albo: miałem koszmar, że mieszkam w Kolibie. Bo czyż turysta będący w traumie wróci do Zakopanego? Chyba nie. Jedynym wyjściem jest obowiązkowe zakończenie każdej zorganizowanej wycieczki na osiedlu terapeutycznym, gdzie będą budowane tylko apartamentowce. Ten krótki spacer pozwoli uspokoić rozchwianą psychikę naszych gości i wprowadzić ich w stan permanentnej radości.

Żarty żartami, ale problem jest poważny. Może prostszym rozwiązaniem będzie wskazanie przez magistrat jednego miejsca na budowę apartamentowców zamiast ciągłej walki o plan zagospodarowania przestrzennego. Chyba tylko w ten sposób uratujemy nasze miasto przed inwazją betonowych potworów.