Kilka dni temu byłem ze znajomymi w Dolinie Strążyskiej.

   Wracaliśmy do domu Drogą pod Reglami w stronę Wielkiej Krokwi. Piękne widoki - Pasmo Gubałowskie, czyste powietrze,pełen relaks. Ale, jak to zwykle bywa, nic co piękne nie trwa wiecznie. W moim przypadku ten idylliczny pejzaż zmienił się nagle w dziwną scenerię. Kiedy byliśmy tuż-tuż, na wyciągnięcie ręki do ulicy B. Czecha, chcąc dojść do celu dziwnym trafem wpadliśmy w gęstwinę barier, drutów, żerdek i płotów, które tworzyły trudny do ogarnięcia labirynt. Na szczęście tego dnia Minotaur miał wolne. To nie jedyna atrakcja tego miejsca. Wszechobecne śmieci chyba jeszcze po Pucharze Świata oraz sięgające momentami kostek błoto spowodowały u moich znajomych nadprodukcję kłopotliwych pytań. Nie będę cytował. Na pewno się domyślacie. Teraz wiem jak trudno być rzecznikiem prasowym. Może wzorem Soczi w rejonie skoczni zróbmy całoroczny magazyn śniegu. Jeśli tylko ktoś rzuci papierek, peta lub puszkę po piwie to obsługa szybciutko sypnie z łopaty trochę śniegu i już będzie pięknie. Spacer ze znajomymi był udany. Tylko refleksja pozostaje smutna.

 Chcemy (mam na myśli Zakopane) organizować olimpiadę, a nie potrafimy sobie poradzić ze sprawą podstawową - dostępnością terenów do rekreacji (trasy biegowe, Gubałówka). Opiszę Wam co widzę oczami wyobraźni,a wyobraźnię mam bujną, więc uwaga. Jest zima. Puchar Świata w skokach. Spiker zapowiada. Za chwilę wystartuje pierwszy zawodnik w konkurencji pokazowej skoki przez płotki na trasie pomiędzy Doliną Białego a trybuną główną skoczni. Zawodnik został zdyskwalifikowany,ponieważ pod kombinezonem miał schowane nożyce do cięcia drutu. Koniec. I co dalej? Może szanowny Zespół Olimpijski dokona inspekcji, ale w realu (prosze zabrać kalosze), a nie przy biurku czy korzystając z multimedialnej prezentacji. Takich znajomych jak moi są w Zakopanem setki - i co oni sobie o nas myślą? Ja wiem.

Ale co ja mogę. Tylko napisać i na tym koniec.