Poznałem dr. Trellę w Cafe Piano.

    Ja barman On klient. Pamiętam ten wieczór - tłok, sino od dymu.  Wszedł postawny facet o nienagannym wyglądzie amerykańskiego pilota. Skórzana kurtka i okulary. Nie pasował do lekko przydżumionych amatorów zupy chmielowej, którzy bujali się na huśtawkach. Kiedy serdecznie przywitał się ze swoimi kumplami zorientowałem się że, to swój człowiek. Miał wspaniały dar. Potrafił zaciekawić swoimi opowieściami. Mijały dni, miesiące, piwa, drinki. Aż pewnego wieczoru podając kufel piwa usłyszałem „przestań z tym doktorem, nie jesteśmy w szpitalu”. I tak zostaliśmy kolegami.  Trudno myśleć, mówić o Zdzisku w czasie przeszłym. Wszyscy wiemy, jakie miał ogromne poczucie humoru. Jaś Fasola i Monty Pyton razem wzięci to przy nim przedszkolaki. Posiadał też niesamowity dystans do siebie, który przejawiał się tym, w jaki sposób opowiadał o swojej chorobie. Nikt tak nie potrafi. Ponieważ mieszkamy na tym samym osiedlu wiele razy spotykaliśmy się i stojąc przed garażami gadaliśmy o wszystkim. O muzyce, o tym jak za komuny starał się o paszport, o naszym miejskim grajdołku, oczywiście polityka też była. Zdzisek zawsze inteligentnie wplatał humor w rozmowę.  To był cały On. Potrafił z niczego wykrzesać u swoich słuchaczy salwy śmiechu. Rozmowy ze Zdziskiem były dla mnie jak prywatne lekcje poczucia humoru.

Panie doktorze, Zdzisek, dziękuję.