Zabijają chęć działania.

     Mieszkam ja sobie w bloku, razem z innymi, każdy ma swoją szuflandię. Parę lat temu powodowani trwogą przed wysokością podatku od wieczystego użytkowania zadecydowaliśmy wykupić grunt pod naszym blokiem. Skorzystaliśmy z ulgi, którą obdarował nas Urząd Miasta, chwała mu za to. Wreszcie zostaliśmy właścicielami pełną gębą. Jesteśmy teraz u siebie. Nikt nie może nas wyrugować z naszej ziemi. Przestaliśmy się bać tajemniczego dewelopera, który tylko czekał, aby w szemrany sposób kupić ziemię pod naszym blokiem i podnieść nam opłaty za dzierżawę gruntu. Niestety - tu kończy się sielanka. Od kilku lat straszy nas na osiedlu uschnięte drzewo. Świadomi niebezpieczeństwa chcieliśmy je wyciąć. Po kilku telefonach i wizycie w referacie ochrony środowiska w UM okazało się, że oczywiście jest to możliwe. Ale. Potrzebna jest pisemna zgoda wszystkich współwłaścicieli gruntu. Pani Magdy z Krakowa, pani Jadzi z Gdańska, pana Gienka z Łodzi i jeszcze kilku ”sąsiadów”, którzy pojawiają się raz na pół roku odebrać czynsz za wynajem. Jak w takiej sytuacji doprowadzić sprawę do szczęśliwego końca? Sposobów jest kilka. Najpierw ten formalny, czytaj - nierealny. Wszyscy sąsiedzi dziwnym trafem są akurat w mieszkaniach, mam 25 podpisów. Potem składam wniosek i po dwóch tygodniach drzewo jest tylko wspomnieniem. Drugi sposób nieformalny, czytaj - skuteczny. Pod osłoną nocy w ramach rekreacji wycinam drzewo i narażam się na sankcje karne. Trzeci sposób mieszany formalno-nieformalny, czytaj - Polak potrafi. Czekam na wiatr halny, dzwonię do straży pożarnej i zgłaszam, że drzewo zagraża bezpieczeństwu. Jest szansa, że połkną haczyk i sprawa się zakończy. Pojawia się moralny dylemat jak działać. Jeśli drzewo łamiąc się wyrządzi komuś szkodę to jako właściciele gruntu zapłacimy odszkodowanie. W tym przypadku nie potrzeba pisemnej zgody wszystkich 25 osób. Sprawa na pozór jest błaha, ale obnaża pewien mechanizm: jesteś uparty, to przepisy skutecznie cię wyleczą z nadgorliwości. Chcesz coś zrobić, to masz pecha.