Wszystko idzie w dobrą stronę.

     Minął kolejny piątek, znowu brałem. Nie jestem sam. W grupie wszyscy biorą, czuję się swojsko. Zacząłem brać kilka lat temu. Mój pierwszy raz był trochę na siłę, opierałem się. Na szczęście moi znajomi przekonali mnie, że warto, że nie będę żałował. Pamiętam - mówili coś o odlocie w kawiarni Literatka i o „Krzyżowcach”. Odleciałem, czułem się wyśmienicie. Nareszcie wszyscy nadawali na tych samych falach. Niestety, jak zwykle bywa w takich stanach, po paru dniach pojawił się u mnie zespół odstawienia w klasycznej formie. Drżenie mięśni, nerwowe tiki, mdłości, przyśpieszona akcja serca, a w warstwie psychicznej – stany lękowe, depresja, zaburzenia snu, poczucie ogólnego rozbicia. Życie bolało. Próbowałem wielu rzeczy, żeby przestać brać. Nic nie dawało takiego kopa, takiej przyjemności. Nie było łatwo. Przez jakiś czas byłem chyba na detoksie. Tak można nazwać stan, kiedy zupełnie świadomie nie oglądałem wspaniałych przedstawień na scenie A2. Mea culpa, mea maxima culpa. Teraz znowu biorę, czyli oglądam, jestem widzem i czuję się wspaniale. Wycieczka w krainę prawdziwego teatru trwa tylko godzinę, może trochę dłużej, ale w głowie buzuje potem jeszcze parę dni. Ten podawany przez Aktorów Amatorów w kameralnych okolicznościach narkotyk zwany Melpomeną sprawia, że konfrontacja z otaczającą nas tandetną rzeczywistością „Made in China” boli, aż chce się wyć. Zabiegani, zapracowani zapominamy o tym, że tuż obok jest spokojna przystań. Tak właśnie odbieram każdy spektakl na scenie A2. Wystarczy trochę zwolnić, rzucić cumę i zostawić za plecami wzburzone morze codziennych spraw. Trzeba tylko dać się porwać, resztę zrobią Aktorzy. Zabiorą Was tam, gdzie czas płynie wolniej i daje szansę na refleksję. Życie w przedstawieniach nie jest łatwe jak w telenowelach. Na szczęście jest trudne, pogmatwane i szczere. Dlatego tak bardzo uzależnia. W tym przypadku detoks jest niewskazany, będę brał. Koniec i bomba, a kto nie widział, ten trąba!