Fotograf nie musi być natrętem wciskającym się bezczelnie w cudze życie.

Od wtorkowego reportażu nie mogłem się oderwać. "Dziennik z podróży" to relacja z nietypowego projektu. Tadeusz Rolke, przeszło osiemdziesięcioletni słynny fotograf i piętnastoletni Michał Gonicki starym camperem ruszają w nietypową podróż po Polsce. Samochód pełni rolę ciemni, bo obydwaj robią zdjęcia po staremu, na filmie. Wywołują odbitki i rozdają ludziom, których uwiecznili. Odwiedzają małe, zapuszczone mieściny, oglądają kraj jakiego na próżno szukać na stronach kolorowych magazynów. Ich świat jest w odcieniach szarości. Nieziemski, ale perfekcyjnie dopracowany.
Jedna ze scen, w której przeglądają odbitki. Rolke zauważa, że zdjęcie jest niedoświetlone. Nastolatek zgadza się, ale żal mu wyrzucić fotografię do kosza. Pakuje do koperty, chce ją podarować.
- To przynajmniej nie podpisuj - radzi Mistrz.
Kto w epoce cyfrowej masowej fotografii myśli podobnie? Robimy tysiące zdjęć, które zalegają w pamięci komputerów czy telefonów. Byle jakie, słabe, czasem wręcz beznadziejne. Nieskasowane. Wolimy podarować komuś 400 fotek z wakacji niż wyrzucić choćby jedną.
Stara maksyma podaje, że najlepszym przyjacielem fotografa jest kosz.

Tadeusz Rolke zachwycił mnie podejściem do ludzi podczas warsztatu, w którym uczestniczyłem w 2002 roku. Trzymam jeszcze podpisane przez Mistrza świadectwo ukończenia. Płońsk. Grupa amatorów z gazet lokalnych w części praktycznej szkolenia ma zapuścić się w miasto by zrobić fotoreportaż. Idę z aparatem na opuszczony dworzec PKP, wyszukuję - wydaje mi się - ciekawe kadry, nietypowe ujęcia. Wieczorem z niecierpliwością czekam, aż zobaczę odbitki. Jestem z siebie dość zadowolony. Jak wszyscy rozkładam na stole swoje kilka wybranych zdjęć. Tadeusz Rolke ogląda, wybiera trzy najciekawsze fotoreportaże. Nie łapię się do finału. Dlaczego?
- Bo nie ma tu człowieka - odpowiada Rolke.
Rzeczywiście stacja była pusta. Pasowało mi to, bo nie za lubię ludzi zaczepiać, prosić o zgodę. Ale dobry reportaż prasowy musi ich pokazywać. Trzeba się do nich zbliżyć, oswoić, zrozumieć. Pokazać takimi jacy są. Wtedy fotografia jest prawdziwa.
W Płońsku odkryłem jeszcze coś. Fotograf nie musi być natrętem wciskającym się bezczelnie w cudze życie. Tadeusz Rolke jest stonowanym, sympatycznym człowiekiem. Choć byliśmy beznadziejni - ani razu nie dał nam odczuć przepaści jaka dzieli nas jeśli chodzi o doświadczenie i umiejętności.

- Jestem nieśmiały - przyznaje się Mistrz swemu uczniowi w jednej ze scen reportażu prekursor polskiej fotografii reportażowej, który pracował między innymi dla Sterna,  Die Zeit, Der Spiegel i Art.