Przed Świętami Bożego Narodzenia w rozmaitych miejscach odbywają się przedświąteczne spotkania związane zazwyczaj z łamaniem się opłatkiem i składaniem sobie życzeń. O jednym takim spotkaniu chciałbym tutaj napisać. W przedświąteczną sobotę w gościnnych progach Teatru Witkacego odbyło się bowiem niecodzienne spotkanie. Zorganizował je Rafał Sonik najbardziej znany jako sportowiec, kierowca rajdowy, uczestnik rajdu Dakar. Ale znany także jako przedsiębiorca – prezes Gemini Holdings i wreszcie jako działacz społeczny.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"21304"}

     W spotkaniu udział wzięli zaproszeni przez Rafała Sonika goście związani przede wszystkim z jego zakopiańsko-tatrzańskimi działaniami. Bardzo ekumeniczne to było grono: zwolennicy budowy wyciągów w Tatrach i ochroniarze, twórcy kultury i sportowcy, przedstawiciele władzy i opozycji, PIS-u i PO, cepry i górale. Bo Rafał Sonik ma zdolność łączenia ludzi wokół wspólnych wartości i wspólnych celów. Tu, w Zakopanem są to przede wszystkim – doroczna msza święta na Kasprowym Wierchu z okazji zakończenia sezonu zimowego, doroczne spotkanie seniorów związanych z tzw. środowiskiem Nasz Kasprowy oraz akcja Czyste Tatry. O ile te dwie pierwsze mają charakter towarzysko-sentymentalny i w dużej mierze symboliczny, to ta ostatnia akcja ma poważny wymiar edukacyjny i społeczny. Miałem okazję obserwować ją z bliska w tym roku i byłem pod wrażeniem wizji, rozmachu i zaangażowania jej organizatorów i przede wszystkim uczestników. 

     A w teatrze… W teatrze było miło, towarzysko i – jak lubi mówić Rafał Sonik – ekumenicznie. Był znakomity spektakl według książki Stanisława Witkiewicza „Na przełęczy”, był smakowity poczęstunek, były kuluarowe rozmowy. I była poezja. Bowiem organizatorzy postanowili przy tej okazji przypomnieć postać i twórczość niezwykłego zakopiańczyka – Tomasza Gluzińskiego. Pan Tomasz – który odszedł z tego świata dwadzieścia siedem lat temu – był z zawodu trenerem narciarstwa alpejskiego, a z potrzeby ducha – i w mocy dajmoniona – był poetą. Poetą, jak powiedziano w teatrze, chyba niedocenianym i chyba nieco zapomnianym. Poezja nie ma obecnie, jak się wydaje, łatwego życia, a w Zakopanem szczególnie. Zakopane wydaje się być obecnie z ducha prozaiczne. Ale pan Tomasz zawsze będzie miał zarezerwowane miejsce w pierwszym rzędzie zakopiańskich poetów. I zakopiańskich trenerów także. Wiersze poety czytali aktorzy Teatru Witkacego Emilia Nagórka i Krzysztof Najbor, którym na fortepianie akompaniował Jerzy Chruściński. Piękny to był przedświąteczny wieczór. 

     Jutro wigilia. O północy rozlegnie się: Christus natus est! Alleluja! I kolęda „Bóg się rodzi”, której tekst złożony ze skrajnych przeciwieństw, z samych niemożności, najlepiej chyba podkreśla niepojęty fenomen Bożego Narodzenia, kiedy to ogień krzepnie, blask ciemnieje, a Nieskończony ma granice. Na koniec, w charakterze życzeń świątecznych, ku zadumie, krótki wiersz Tomasza Gluzińskiego zatytułowany „ile jeszcze”, wiersz z czasu wielkiej nadziei, datowany bowiem na 6 września 1980 roku. Z najlepszymi życzeniami dobrych, spokojnych świąt Bożego Narodzenia i wielkiej nadziei na Nowy Rok 2014 dla wszystkich moich Szanownych Czytelników. 

ile jeszcze

jakie jeszcze doświadczenia

ile ofiar ponieść trzeba

by nie zwano potrzeb ducha

targiem tylko

                    o kęs chleba

ile czasu ma przecieknąć

by zrozumieć że głód serca

żywi się obrokiem prawdy

a nie złotem

                  co uśmierca

ile jeszcze krwi upłynie

ile zjemy beczek soli

żeby pojąć skąd łaknienie

żeby wiedzieć

                      co nas boli