Czy tak musi być?

     Nadzieje były wielkie, 27 marca mógł stać się dniem, który byłby początkiem zmian na lepsze. Niestety punkt dotyczący ustanowienia parku kulturowego Krupówki został zdjęty z porządku obrad rady miasta i przeniesiony na kolejną sesję 17 kwietnia. Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że 17 kwietnia też nie będzie przełomu. Sesja rady miasta, która odbyła się w minionym tygodniu mogła być przykładem, że trudne sprawy można rozwiązywać w cywilizowany sposób. Taką miałem nadzieję. Chyba nie tylko ja. Dzięki temu, że żyję w globalnej wiosce kliknąłem no i zobaczyłem. Relację na żywo z obrad wysokiej rady miasta. Dobrze, że raz na jakiś czas można było zobaczyć herb Zakopanego. W przeciwnym razie można by było ulec wrażeniu, że jesteśmy na Wiejskiej. Cała ta relacja pokazała, jak daleko naszym wybrańcom ludu (en masse) do ideału, jaki co cztery lata pojawia się na ich wyborczych plakatach. Godni zaufania, pełni energii i chęci do pracy dla naszego dobra. Tak naprawdę w tej dyskusji chyba najmniej istotne było to, o co chodzi wszystkim mieszkańcom Zakopanego. Zmiana oblicza naszego miasta. Jak na Wiejskiej tak i u nas do głosu dochodziły argumenty, które nie mają nic wspólnego z problemem. Panie pośle ja panu nie przerywałem, to brzmi jak mantra naszej 25 letniej demokracji. A czas płynie, problemy dalej są problemami. Po zakończeniu oglądania tego spektaklu doszedłem do wniosku, że najważniejsze jest to czyja racja jest najmojsza.

     Historia nauczycielką życia jest. Mieszkańcy miasteczka Viterbo, którzy w 1270 r. zniecierpliwieni przedłużającym się 33 miesięcznym konklawe zamknęli biskupów w budynkach pałacowych zmniejszając im racje żywnościowe powiedzieli: "My bez mszy przeżyjemy, wy bez jedzenia nie". Przyciśnięci do muru purpuraci będąc w sytuacji bez wyjścia musieli przyspieszyć wybór nowego papieża. Może nie aż tak radykalnie, ale jakoś trzeba nasz problem szybko rozwiązać.