Tatrzańska Orkiestra Klimatyczna ma już dziesięć lat. Dobrze, że jest! Powinna być doceniana i hołubiona przez miejscowe władze, obywateli i przybyszów. Bo wprowadza w zakopiańską zgrzebność muzykę żywą. To jasne, że w poszukiwaniu doskonałych interpretacji, genialnych solistów, wielkich chórów i orkiestr zawsze skazani będziemy na własną płytotekę i II program Polskiego Radia, ewentualnie na bliższe i dalsze koncertowe i festiwalowe wojaże. Nie przyjadą tu zapewne nigdy Jordi Savall, Musica Antiqua Köln, Joshua Bell czy Emma Kirkby (choć kto wie, w końcu grali w Zakopanem i Światosław Richter i Kronos Quartet!). Ale muzyka żywa jest wartością samą w sobie. Nawet z brakami technicznymi czy interpretacyjnymi. Nic nie zastąpi żywej muzyki. I dlatego chwała naszej zakopiańskiej orkiestrze i pani Agnieszce Kreiner. Że są, że grają. Że im się chce.

    Lubię kiedy muzyka spotyka się ze swoim czasem. Kiedy trafia we właściwy, stosowny czas. Kiedy Pasja Janowa czy Stabat Mater wybrzmiewają w Wielkim Tygodniu, Magnificat w dzień Zwiastowania, Alleluja z Mesjasza Haendla w Wielkanoc, Requiem w dniach żałoby, kolędy w Boże Narodzenie, a lekka, frywolna muza w czas kanikuły. W tym sensie programy poszczególnych koncertów Tatrzańskiej Orkiestry Klimatycznej są przemyślane i starannie skonstruowane. 

     Pamiętam do dziś ten pierwszy koncert, choć dokładną datę musiałem odszukać w internecie. Dziesięć lat temu – 8 kwietnia 2004, w kościele św. Krzyża, Siedem ostatnich słów Chrystusa na krzyżu Józefa Haydna. Wspaniała wielkopostna medytacja zakończona niespodziewanym, gwałtownym Terremoto. Pomyślałem wówczas – nareszcie! Po powrocie z Londynu, gdzie co tydzień grali najwybitniejsi muzycy świata, w Zakopanem brakowało mi żywej muzyki. Dlatego te koncerty to dla mnie niemal za każdym razem święto. Nie kryję, że mam mniej entuzjazmu dla produkcji spod znaku lekkiej muzy, choć pani Joanna Trafas śpiewa uroczo i z wdziękiem, a kolejni zakopiańscy burmistrzowie dyrygują w Sylwestra z równie zabawnym wyrazem twarzy. 

     Ale z minionych lat pamiętam przede wszystkim przejmujące Requiem Mozarta i karłowiczowski rocznicowy koncert ze wspaniałą Zofią Kilianowicz. I doroczne koncerty w rocznicę śmierci papieża i niektóre koncerty noworoczne (czy raczej „staroroczne”, bo sylwestrowe). I koncert na tarasie hotelu Belvedere i ten na Placu Niepodległości. A na półce stoją obydwie płyty naszej orkiestry. Przydała by się pewnie orkiestrze jakaś stabilizacja finansowa, no i sala koncertowa. Było w tej sprawie ostatnio spotkanie w Domu pod Jedlami. Może coś z tego spotkania wyniknie. Może Szanowne Władze przestaną wreszcie roić o kolejnej olimpiadzie, a zbudują przyzwoitą salę koncertową? A w tej sali, kiedyś, w przyszłości, a może i wcześniej, marzy mi się taki koncert naszej orkiestry, na przykład w okresie Bożego Narodzenia: Concerto grosso nr 8 g-moll z op. 6 Arcangelo Corellego, II Koncert brandenburski Bacha i Kantata 51 tegoż Jauchzet Gott in allen Landen z dobrą solistką. A może i Vespro Monteverdiego z solistami i dobrym chórem… Wolno pomarzyć? 

     A na koniec apel do PT Publiczności. Denerwująca jest zakopiańska maniera standing ovation po każdym koncercie naszej ulubionej orkiestry. To przesada. Moim konserwatywnym zdaniem wstaje się na Alleluja w Mesjaszu i po wykonaniu wielkim, wspaniałym, wybitnym. Po koncercie dobrym, ciekawym, interesującym, wystarczą oklaski na siedząco. Mogą być nawet burzliwe. Bo jeżeli wstajemy po każdym koncercie naszej ulubionej zakopiańskiej orkiestry, to jak nagrodzimy jej wielki koncert, który – ufam – niechybnie nadejdzie. Co wtedy zrobimy? Uklękniemy? Drodzy współsłuchacze, apeluję – nie klaszczcie w przerwach pomiędzy częściami tego samego utworu i pozostawcie standing ovation na tę specjalną chwilę, na ten dzień szczególny, na ten koncert wielki i wspaniały, który jeszcze przed nami. 

     Nie wiem co się stało, że wiosną tego roku orkiestra zamilkła. Nie ma tradycyjnego koncertu „papieskiego”, ani wielkopostnego. Szkoda. Na stronie internetowej orkiestry znalazłem zapowiedź wydania nowej płyty z okazji dziesięciolecia, zatytułowanej Klimatyczne Zakopane. Promocja płyty ma się odbyć podczas jubileuszowych koncertów w długi weekend czerwcowy, czyli dopiero za dwa miesiące „z hakiem”. Dodam, że podczas koncertu jubileuszowego – tej wyjątkowej, szczególnej okazji – owacja na stojąco jest wyjątkowo jak najbardziej wskazana! Pani dyrygent i wszystkim muzykom życzę wytrwałości i co najmniej kolejnych dziesięciu lat wspólnego grania.