Następnego dnia bowiem napisała do mnie koleżanka, zapraszając mnie na swoje urodziny. Jak się okazało, impreza ma się odbyć poza Krakowem, w pobliskiej miejscowości. “Oczywiście załatwię Ci transport” - dodaje niemal natychmiast solenizantka. Pierwsza myśl? “Cudownie, Ty mi wszystko pozałatwiaj, a ja sobie będę siedzieć i ładnie wyglądać”. Zaraz potem przyszła refleksja. Wstyd… No jak to? Rączki zdrowe ma? No ma. Główkę ma? Trochę kory mózgowej się znajdzie, na pewno na tyle, żeby samej pomyśleć i wszystko zorganizować! Dlaczego więc mam zrzucać na kogoś ciężar, skoro mnie samej zależy na wzięciu udziału w zabawie? Chyba tylko wyłącznie z lenistwa i wygody. Przecież nawet moi Rodzice nie byli zwolennikami wyręczania mnie we wszystkim i rozczulania się nade mną. Kiedyś mnie to złościło, teraz patrzę na to inaczej. Nie przeszkadzało to jednak innym drżeć nade mną. Wychodzili zapewne z założenia, że trzeba coś za mnie zrobić, bo sama nie dam rady. Przyznaję,łatwo przyzwyczaić się do takiego komfortu.

Taka mnie nachodzi refleksja nad samą sobą. Mogę zrozumieć, dlaczego czasem mówi się, że niepełnosprawnych nie wypada nie lubić, bo zostanie się posądzonym o nietolerancję. Jednak co zrobić, gdy nie ma się ochoty z nimi przebywać. Bywają przecież roszczeniowi albo zwyczajnie niesympatyczni. Być może to nasza wina? Wymagamy od świata i od wszystkich dookoła, żeby o nas dbali, wszystko nam ułatwiali. Chcemy, żeby wynagrodzono nam trud bycia niepełnosprawnym, bo jest to trud. Nie da się temu zaprzeczyć. Ale, na Boga, kto daje nam prawo do zachowywania się w sposób tak egoistyczny!? W moim odczuciu - nikt. Rozumiem, że są sytuacje, kiedy jest nam ciężko coś załatwić, potrzebujemy pomocy. Z drugiej strony jednak, zdarza się, że rządzi nami lenistwo. Wychodzimy z założenia, że ktoś za nas coś zrobi, zorganizuje, przywiezie, odwiezie, zawsze pomoże. I świetnie, że pomoże. Ale w tej sytuacji przypominają mi się słowa wspaniałej piosenki Stanisława Soyki:

“Na miły Bóg,

Życie nie tylko po to jest, by brać.

Życie nie po to, by bezczynnie trwać.

I aby żyć, siebie samego trzeba dać!”

P.S. Mała prywata. Dziękuję moim Rodzicom za to, że zawsze starali się mnie wychowywać na samodzielną istotę, dzięki czemu mogę dzisiaj żyć na własną rękę bez obaw, że sobie nie poradzę.