"To czego nie ma w Internecie - nie istnieje". To hasło nowych czasów, czasów w których co raz częściej ludzie zaczynają żyć w wirtualnych kokonach.

Wirtualny świat żyje swoim życiem. Czy nam się to podoba czy nie. Wypiera z naszego dawnego stylu życia radość, naturalność, prostotę. Co raz częściej żyjemy w hermetycznych klatkach schematów, pinów, puków, nipów, peseli, regonów, haseł abonenckich, kodów dostępu, szyfrów różnej maści - generujących w nas stres. Wszystko niby w trosce o nasze bezpieczeństwo i komfort życia. Każdego dnia przedłużamy umowy, nie zdając sobie sprawy, że zamieniamy swój mózg w bezmyślną protezę. Unosimy się jak kryl na oceanie, zjadany przez wieloryby. Te grube ryby, szefowie konsorcjów, "rekiny finansjery", których nasze istnienie zupełnie nie interesuje, snują przed nami fatamorgany rajskich wysp. Ich zainteresowanie jest wprost proporcjonalne do naszej zdolności nakarmienia giganta. Aby nas zwabić, leją wodę. Trzeba zanęcić. Ryba musi złapać haczyk. Potem jesteśmy wydalani. Media przenoszą obraz niewolników w okowach kredytów, niższych rat (zawsze z korzyścią dla klienta), w systemach leasingowych, elegancko ubranych, ze sztucznym uśmiechem mającym cenę kontraktu reklamowego. Przestaje być ważne czego sami tak naprawdę potrzebujemy, co nam "w duszy gra". Gra nam tak, jak nas nastroją reklamy, media, Internet. Jemy papkę i sami zamieniamy się w papkę. Ubieramy się w produkty, które hodują dla nas trzy paski, skaczące koty, starożytne piękności i inne. Jest parę szamponów, mydeł, kremów, setki suplementów, jedzenie tak niezdrowe, że aż brzuch boli na sam widok opisu zawartości. Nie jemy już przykładowej kiełbasy, jemy jej wspomnienie - jakie wytwarza nasz umysł. To kod percepcyjny. Jemy chemiczną bryję. Jest nam serwowana cała paleta syfu, jak gama kolorów z pracowni malarskiej od E1 po E100000000 aby produkt był odpowiednio zakonserwowany, a wzmacniacze okłamywały nasz umysł. Jesteśmy niewoleni smakiem, zapachem, węchem, dotykiem, wzrokiem. Noś to, ubieraj się tak, jedz to, wydalaj tak, bądź fit i trendy, pryskaj się tym, interesuj się tym a nie tamtym. W skrócie - nie myśl. Rządzą nami technokraci. Na końcu tego łańcucha pokarmowego jesteś ty, ja, nasi znajomi. Dziś oglądamy swoje życie w zwierciadłach smartfonów, tabletów, wszelakich screenów. Szukamy akceptacji nas samych w "lajkach", pączkujemy się przez "udostępnianie". Jest cool i najs. A wszystko to "taka sytuacja". Znajomi dowiadują się przez platformy społecznościowe co jemy, z kim jesteśmy i gdzie przebywamy. Jakby to w ogóle miało być ważne, zbawić świat. Ilość spalanych przez nas kalorii i przebyta trasa jest ogłaszana światu przez Endomondo i inne trackery. Odkrywamy siebie na nowo. Jak Kolumbowie. Docieramy do brzegów swej głupoty. Błądzimy jak dzieci we mgle. Dziś albo "zdzwonimy się" albo "będziemy na fejsie". Bo przecież musimy zameldować się każdego dnia. Powiedzieć światu - jestem. Stanąć w wyścigu szczurów. Bo czego nie ma w Internecie nie istnieje... Nie możemy nie istnieć przecież... Tego nasza duma by nie zniosła...

Sam mam konto na fejsie, adres mailowy, dziesiątki haseł, numer telefonu komórkowego. Ale mam nadzieję, że mam jeszcze poczucie wolności... Tak naprawdę wiem to, że jestem cząstką energii, wszechbytem.... a w kosmicznym znaczeniu jestem pyłem.

Uwielbiam Dolinę Ciężką w Tatrach. Tam nie ma zasięgu. Nie ma sieci. Jestem sam ze sobą. Słyszę szum wiatru, czuję zapach ziołorośli, smakuję wodę ze stawu, dotykam ciepłego granitu, widzę potęgę życia zaklętą w Galerii Gankowej. Myślę, więc jestem. Myślę, że jestem szczęśliwy.... Tak, jestem szczęśliwy.