Pewnie nie jestem wyjątkiem – moja znajomość z twórczością Tadeusza Konwickiego zaczęła się od "Małej Apokalipsy". Pamiętam to bardzo dobrze, bo była to pierwsza książka bezdebitowa jaką miałem w ręku. Wyjaśnienie dla młodszych czytelników – bezdebitowa, czyli wydana w podziemiu, poza oficjalnymi wydawnictwami, bez ingerencji cenzury, ale w kiepskiej jakości (papieru i druku). Wtedy nie mogła ukazać się oficjalnie, dziś jest podobno na liście lektur w szkole średniej. Dostałem ją od mojej koleżanki Kasi na jedną noc, rano musiałem zwrócić. Czytałem do późna, z narastającą emocją, zachwytem, zdumieniem – że tak można. Ta książka otwierała oczy.

     To było wydanie Małej Apokalipsy jako specjalnego numeru pisma „Zapis” ukazującego się pod koniec lat 70. w podziemiu, pisma poświęconego literaturze i kulturze niezależnej. Przygotowywali je młodzi redaktorzy i wybitni pisarze m.in. Jerzy Andrzejewski, Stanisław Barańczak, Jacek Bocheński, Kazimierz Brandys. Mała Apokalipsa ukazała się jako numer 10 „Zapisu” w roku 1979. Do Zakopanego docierało wówczas niewiele książek wydawanych w podziemiu, może zresztą do kogoś docierały, ale ja nie miałem do nich dostępu. Pod koniec lat 70. od czasu do czasu docierały tu pisma: „Biuletyn Informacyjny”, „Robotnik”, „Głos”. Kiedy zacząłem studiować w Krakowie, z dostępem do literatury bezdebitowej było już łatwiej. Tak więc Tadeusz Konwicki zawsze będzie mi się kojarzył z podziemnym ruchem wydawniczym – tak zasłużonym dla polskiej kultury. 

     A po Małej Apokalipsie zacząłem czytać Konwickiego łapczywie. Wszystko – jak idzie. Od wczesnych powieści: Sennika współczesnego, Rojstów i Dziury w niebie, przez pozycje wydane najpierw w podziemiu: Kompleks polski, Wschody i zachody księżyca, po najnowsze – Bohiń, Nowy Świat i okolice, Czytadło. Znakomita bez wyjątku proza pełna ważnych pytań, ironii, sceptycyzmu, dystansu. Tak pisał w roku 1981, roku przełomowym, w dokumentalnej prozie Wschody i zachody księżyca: „Nas uratuje cud. Kolejny realny cud. Polska żyje cudami. Inne kraje potrzebują dla swej egzystencji dobrych granic, rozumnych sojuszów, zdyscyplinowanych społeczeństw, a nam wystarczy przyzwoity cud. Raz na pół wieku solidny cud na pograniczu niecudu. Jeszcze nie wiem, co to będzie. Niesłychany zbieg okoliczności, zdumiewający układ planet, albo nagły powiew wichru z głębi kosmosu. Ten cud nakarmi nas boską ektoplazmą na następne pięćdziesiąt lat. A potem zobaczymy”. No i wykrakał! Jego literackie dzieło uzupełniają – poza powieściami – wspaniałe quasi-dzienniki i kilka wywiadów-rzek. Warto czytać Konwickiego. Trawestując przedwojenne hasło Wańkowicza: „Konwicki krzepi!” 

     Ale nie można nie pamiętać o Konwickim reżyserze. To rzadkość, żeby ktoś osiągnął wybitność w dwóch tak odległych formalnie dziedzinach. Tadeusz Konwicki napisał scenariusze do kilkunastu filmów, w tym kilku bardzo popularnych, ale – co ważniejsze – kilka wybitnych filmów reżyserował; były wśród nich: Ostatni dzień lata, Salto, Dolina Issy, Lawa. 

     Żył 89 lat. W trudnych latach był autorytetem nie tylko literackim, ale moralnym. Żołnierzem Armii Krajowej, współpracownikiem opozycji demokratycznej w PRL-u, choć w latach pięćdziesiątych – jak wielu innych – nie oparł się heglowskiemu ukąszeniu. Był animatorem ostatniego bodaj w tym kraju legendarnego kawiarnianego stolika, działającego przez kilkadziesiąt lat w kawiarni „Czytelnika” przy Wiejskiej, gdzie jego stałym partnerem był Gustaw Holoubek. 

     Przełom roku zaznaczył się odejściem kilku bardzo znaczących osób – Krzysztofa Krauzego, Stanisława Barańczaka, a teraz Tadeusza Konwickiego. Bez nich świat będzie uboższy. Źle zaczyna się ten rok.