Minęło ponad 60 lat od założenia Koła Jaskinioznawczego PTTK w Zakopanem, drugiej organizacji jaskiniowej w Polsce, po krakowskim Klubie Grotołazów.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"26121"}

W ciągu tych 60 lat zmieniali się ludzie. Niektórzy rezygnowali z takich czy innych względów z przynależności do klubu, inni ze względu na podeszły wiek zaprzestali działalności jaskiniowej. Na ich miejsce przychodzili młodzi, pełni zapału, z których w klubie pozostawali tylko ci najwytrwalsi. Zmieniały się także zarządy, jedne działały lepiej, inne gorzej, ale to one wyznaczały kierunki działalności klubu, które realizowali jego członkowie. Zmieniały się również i modernizowały techniki pokonywania jaskiń, udoskonalał sprzęt i ekwipunek jaskiniowy. Jedno co łączyło pokolenie założycieli klubu i następne pokolenia, to pasja odkrywcza i sportowa, to chęć przeżycia niezwykłej przygody. Wśród członków Speleoklubu jest jeszcze garstka tych, którzy w latach pięćdziesiątych tworzyli jego historię. Niektórzy uczestniczą do dziś w życiu klubowym, interesują się osiągnięciami i sukcesami swoich następców.

Trzeba jednak pamiętać, że początki eksploracji i badań jaskiń tatrzańskich przez Zakopiańczyków sięgają lat znacznie wcześniejszych, bo nawet XIX wieku. Wtedy przecież zostały odkryte, zbadane i opisane dobrze dziś wszystkim znane takie jaskinie, jak Mylna, Raptawicka, Ku Dziurze, Smocza Jama, Wodna pod Pisaną, Magurska i inne. Badaniem trudniejszych jaskiń, do czego potrzebna była już lina czy drabinka, zajęli się prekursorzy taternictwa jaskiniowego j Mariusz Zaruski, a potem bracia Tadeusz i Stefan Zwolińscy. Znane są powszechnie zasługi Stefana Zwolińskiego w dziedzinie speleologii. Odkrył i zbadał wiele jaskiń tatrzańskich. Zwolińscy byli również inicjatorami założenia pierwszej organizacji jaskiniowej w Polsce - Klubu Grotołazów, który powstał jako organizacja nieformalna w latach dwudziestych ubiegłego wieku i który istniał kilka lat. Zwolińscy, a potem także Edward Winiarski prowadzili wiele prac w jaskiniach tatrzańskich, zmierzających do udostępnienia ich dla turystów.  

Założenie Koła Jaskinioznawczego i pierwsza wyprawa

W listopadzie 1951 roku powstało przy Zarządzie Oddziału PTTK w Zakopanem Koło Jaskinioznawcze, które skupiło wokół Stefana Zwolińskiego i Edwarda Winiarskiego grupę entuzjastów chodzenia po jaskiniach. Poza wyżej wymienionymi, członkami założycielami zostali również: Kazimierz Cabała, Karol Chabowski, Leszek Ćwiertniak, Teofil Gibała, Władysław Habil, Marian Hyziński, Roman Krzysiak, Edmund Kossobudzki, Zbigniew Jaworski, Tadeusz Schiele i Leszek Wasylkowski. Prezesem koła został wybrany Stefan Zwoliński, a jego zastępcą Edward Winiarski, sekretarzem Zbigniew Jaworski. Za szkolenie byli odpowiedzialni Leszek Ćwiertniak i Tadeusz Schiele. Pierwsze wycieczki zorganizowali oni do jaskiń Kalackiej i Magurskiej, natomiast w listopadzie zorganizowali wyprawę eksploracyjną do Jaskini Kasprowej Niżniej. Kierował nią Leszek Ćwiertniak, a uczestniczyli Stefan Zwoliński, Edward Winiarski, Tadeusz Schiele, Kazimierz Cabała, Teofil Gibała i Karol Chabowski. Odkryto wtedy około 250 m nowych ciasnych ciągów za „Korytarzem z zapałkami”.