Bohaterem jednego z odcinków „Hollywoodzkich skandali” jest Mel Gibson. O ile cała seria „skandali”, bazuje głównie na aferach związanych z życiem gwiazd i skrojona jest pod mało wymagającego, amerykańskiego odbiorcę o tyle ten jeden odcinek wart jest uwagi. To ciekawe studium wykluczenia, ukazujące jak można zniszczyć człowieka, którego poglądy są niewygodne dla pewnych wpływowych grup społecznych.

Mel Gibson, postać, której nie trzeba przedstawiać. Pierwszoplanowa gwiazda Hollywood. Można dyskutować czy jest dobrym aktorem czy nie. Jako reżyser uwielbia epatować przemocą, co niektórym może przeszkadzać. Nieistotne. Najważniejsze, że Mel Gibson, to hollywoodzkie zwierzę. Człowiek, który w przemyśle filmowym odnajduje się jak ryba w wodzie. Za kamerą czy przed - skazany na sukces. Ten niesamowity dar wyniósł go na szczyty, jednocześnie ogromna popularność stała się przyczyną upadku.

Nie zagłębiając się zbytnio w szczegóły, rosnąca popularność Gibsona, zaczęła pewne kręgi „uwierać”, stawała się niewygodna.

Według autorów filmu, Gibson to rasista, antysemita, homofob. Aha no i - a jakże - pijak-katolik.

Od czego się zaczęło.

W połowie lat 90-tych, Mel Gibson - aktor, jest na szczycie. Postanawia spróbować sił jako reżyser. Pierwszy projekt „Człowiek bez twarzy” – film ciekawy ale właściwie przechodzi bez echa. Kolejny „Braveheart – Waleczne serce” staje się obsypanym Oskarami, hitem.

I powoli zaczynają się problemy.

Otóż –Glaad, organizacja walcząca z przedstawianiem negatywnego wizerunku homoseksualistów w mediach czyli taka gejowska cenzura, dopatrzyła się, że w filmie, niekorzystnie w sposób stereotypowy ukazano geja (a raczej jego średniowiecznego odpowiednika). Wobec takiej popularności jaką obraz Gibsona zdobył, działacze Glaad nie mogli pozostać obojętni. Zaczęto reżysera oskarżać o homofobię o to, że cofnął się do średniowiecza (tak nawiasem mówiąc to fakt, Braveheart opowiada o XIII – wiecznym bohaterze). Gibsonowi zarzuca się że jest alkoholikiem (a kto w Hollywood poza kilkoma przypadkami nie jest lub nie był alkoholikiem?). Najgorsze jest to, że reżyser nic sobie z tych oskarżeń nie robi, co powoduje wściekłość tęczowych środowisk. 

Prawdziwy wstrząs miał dopiero nastąpić.

Kilka lat później powstaje „Pasja” – film, który przed wejściem na ekrany staje się głośny. I znowu pewnym środowiskom zależy na tym aby film nie stał się zbyt popularny. Jednak perfekcyjny marketing Gibsona powoduje, że przedstawiona przez niego historia ostatnich godzin życia Chrystusa, staje się przebojem. Pomijając całą dyskusję towarzyszącą tej ekranizacji, faktem jest, że „Pasja", to najbardziej dochodowy, niezależny film z rekordową oglądalnością.

Najprawdopodobniej wtedy zapadła decyzja o wykluczeniu Mela Gibsona. Machina ruszyła:

Liga Przeciw Zniesławieniu grzmiała - Żydów przedstawiono w negatywnym świetle! Gibson, to antysemita. Odnaleziono ojca reżysera, który jest fanatycznym katolikiem. Wpływowi agenci udowadniają, że fobie ojca przejął Mel. Autor „Pasji”, to niepanujący nad sobą alkoholik. Od tej pory media przedstawiają Gibsona jako bełkoczącego, wiecznie pijanego nienawistnika, złorzeczącego Żydom i gejom. Tradycyjnie w takich przypadkach podkreśla się jego głęboką wiarę w Boga (parafrazując klasyczny motyw: „bo każdy pijak, to katol”). Na koniec popularny prezenter kwituje: Są pewne zasady - nie wolno obrażać gejów i Żydów.

Koniec filmu, lecą napisy, Rabin podsumowuje, że Gibson nie zasługuje na przebaczenie – jest skończony.

Teraz pan Gibson gra w zwalniających od myślenia filmach typu „Maczeta” i „Niezniszczalni” a jedyne na co może liczyć, to nominacje do Złotych Malin.

Tyle w telegraficznym skrócie. Podsumowując, można powiedzieć, że Mel Gibson – człowiek wielu talentów nie wykazał się instynktem samozachowawczym.

Nie ma co płakać nad losem gwiazdora – jakoś sobie poradzi. Film jednak zwraca uwagę na coś innego.

Fascynującym i przerażającym zarazem jest jak niewielka grupa osób może zawładnąć zbiorową świadomością. Oto człowiek rozpoznawalny przez kilkaset milionów osób na świecie, podziwiany przez dużą ich część, autor megahitów, zdobywca Oskarów zostaje skazany na ostracyzm.

Jestem pełen podziwu dla organizacji żydowskich i gejowskich za ich determinacje i skuteczność.

A teraz wróćmy zza oceanu na nasze podwórko.

Po pierwsze: ciekawym jest (w kontekście rodzimej afery taśmowej), że w jednym z najbardziej demokratycznych państw na świecie nikt nie zwrócił uwagi na metody, dzięki którym niszczono karierę Mela Gibsona. Wybebeszanie przeszłości, prześwietlanie życiorysu i poglądów ojca aktora, podsłuchy, nagrania. Nikt nie zająknął się ani słowem o „haniebnych” działaniach. Nie. Jeżeli metody takie stosowane są przez określone środowiska dla „dobra sprawy”, to znaczy, że nie mogą podlegać jakiejkolwiek krytyce.

Po drugie: dlaczego w Polsce nie istnieje organizacja pilnująca aby w mediach nie przedstawiać Polaków w niekorzystnym świetle? Wtedy taki film jak np. „Pokłosie” nie miałby prawa powstać a tak, gdyby Pasikowski był kimś więcej niż tylko sprawnym rzemieślnikiem, bez nominacji do Oskara na pewno by się nie obeszło.

Czy to oznacza, że Polacy w przeciwieństwie do Żydów nie szanują się czy może „ktoś” naszymi poglądami steruje? Autorzy nagonki na Mela Gibsona swój cel osiągnęli. Całego narodu na pewno nie da się zmanipulować ale części? Dlaczego nie. Przecież wiodące media nie ogłupiają nas tak „dla sportu”. Posłusznego barana łatwiej się strzyże.