W dniach 27/28.12.2014 ekipa w składzie: Hubert Cieplak (kierownik) STJ KW Kraków, Mariusz Mucha STJ KW Kraków, Przemek Styrna KKTJ oraz Sylwia Solarczyk ST, dokonała przejścia systemu Wielkiej Śnieżniej: Jaskinia Litworowa - Syfon Dziadka -Jaskinia Litworowa, w czasie 20 godzin- z poręczowaniem i reporęczowaniem Litworowej do Sali pod Płytowcem.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"26306"}

Trawers zbocza do otworu nie był miłym doświadczeniem. Beton pod butami (których nie uzbroiliśmy w raki) wzmagał naszą koncentrację i ostrożność przed ewentualnym poślizgnięciem. Przy otworze ubraliśmy uprzęże aby jak najszybciej zjechać wlotówkę i znaleźć się w jaskiniowym zaciszu. Tam, już na spokojnie zaczęliśmy się przebierać i szykować wory z linami. 
O godzinie 15 rozpoczęliśmy akcję. Po godzinie wszyscy znaleźliśmy się w Sali pod Płytowcem.

Tam przepakowaliśmy nasze szpejarki żeby nie nosić w dół zbytniego balastu. I zaczęliśmy „zabawę”: zawalisko do Magla, Magiel, Elektromagiel, Szczelina Agonii, Błękitna Laguna, w której na szczęście wody było niewiele…Mijamy kolejne zaciski, ciasne przełazy i wchodzimy w Kominy Ekstazy. Do Galerii Krokodyla już niedaleko-Biwak, Ciągi Przykrości i Sala 52. A za Galerią „Rozdroże”- miejsce naszego chwilowego odpoczynku. Ruszamy dalej, koło 22 meldujemy się przy Syfonie Dziadka. Nasze dojście na dno systemu zostaje „ubarwione” małą przygodą w  Błotnych Łaźniach. Hubert- z rozpędu- wbija się w jakąś parszywie ciasną szczelinę. Uwięziony w niej- nie na żarty- rozpoczyna walkę z wycofem … Ale szczelina widać mocno polubiła naszego kierownika i za nic oddać nam go nie chce ;) Przemek z Mariuszem wyrywają z niej Huberta za pomocą liny a feralna ciasnota zostaje przeklęta na wszystkie możliwe sposoby :)
Zaczynamy powrót, grubo ponad 7 stówek do góry nas czeka…
Wolę się nad tym nie zastanawiać tylko pokonywać kolejne metry pnąc się umiarkowanym tempem do góry. Raz na czas słyszę jak Hubert informuje: „pierwsza”, „trzecia”, „piąta” nad ranem. Nigdzie na dłużej nie przysiadamy. Tam, gdzie kogoś ciasnota przytrzymuje inni odpoczywają, ziewają a nawet przysypiają…
Na koniec wypluci przez Magiel z radością uświadamiamy sobie, że wszystko co najgorsze już za nami. W Sali pod Płytowcem czekają całe, niewymiętolone bułki i słodycze, ale jakoś  na te rarytasy nikt się nie rzuca. Chyba każdy jedną nogą jest już na zewnątrz ;)

Pozostaje jeszcze reporęcz, przebieranie, pakowanie i o godzinie 11 jesteśmy wszyscy na powierzchni. A tam nadal zimno, ślisko i do tego jeszcze mglisto… .

Przejście deniwelacji Wielkiej Śnieżnej to na pewno wymagająca akcja, ale warta wysiłku.
Kluczem do sukcesu jest dobra orientacja w systemie, (czym chłopaki niewątpliwie się wykazali) współpraca w zespole i przygotowanie kondycyjno-wytrzymałościowe.
Podczas naszej akcji padły pamiętne słowa „przejść to i zapomnieć” :)
Podzielałam tę myśl jedynie przez dobę… ;) Fajnie byłoby to jednak kiedyś powtórzyć.

Opis: Sylwia Solarczyk