W Galerii Sztuki im. W. i J. Kulczyckich na zakopiańskim Kozińcu dzieją się prawdziwe cuda. Za drobną opłatą uiszczoną na rzecz prężnie działającego Muzeum Tatrzańskiego, można doświadczyć i zrozumieć, a przede wszystkim wsłuchać się, w nieprzeciętny dialog między ojcem i synem- Stanisławem Witkiewiczem i Stanisławem Ignacym Witkiewiczem. Jednak co ważniejsze stajemy się świadkami relacji między dwójką wybitnych, opiniotwórczych artystów, którzy jakże hojnie obdarowali podtatrzańską ziemię swymi talentami w okresie Młodej Polski i Dwudziestolecia Międzywojennego.

Niesiony i zaintrygowany świetnymi recenzjami, dotarłem do bodaj jednego z niewielu już miejsc kultowych w Zakopanem - Galerii na Kozińcu. W dobie budzących upiory i zawały serc, przemian architektonicznych, których największym obecnie, koszmarnym przejawem jest- budowana zwalista, "gargamelowata" Galeria przy Krupówkach (sic!), wizyta na Kozińcu napawa lekkością i obcowaniem z dobrymi duchami dawnych czasów. Od 17 maja do 31 października, za sprawą i ciężką pracą, współczesnych nam duchów kultury, z kuratorem wystawy- znakomitym witkacologiem Stefanem Okołowiczem na czele, można przeżyć inspirującą podróż w świat najprzenikliwszego duetu artystów jacy żyli w Zakopanem.
Tym co uderza podczas oglądania tej nowoczesnej, świetnie zaaranżowanej, interaktywnej wystawy, jest niesamowicie ciepły nastrój. Z każdym przebytym krokiem, odkrywamy, jak bliska i serdeczna więź łączyła obydwu Witkiewiczów. Pisał 16 września 1901 roku Stanisław Witkiewicz do 16 letniego Stasia: "Okropnie podoba mi się the old monkey on the sea shore. Ale tak już wyglądasz staro, taki pan zdecydowany. Tylko jedno: jeżeli zawsze tak trzymasz deseczki malując, to za blisko. Pamiętaj o tym, bo to może być przyczyna błędów efektu i koloru, i wykończenia. Mój Stary! Trzeba studia porozwieszać w korytarzach, żebyś nie spał w zaduchu farb- to niezdrowo. Całuje Małpę". Natomiast Staś, będąc nawet prawie trzydziestoletnim mężczyzną, nie pozostawał dłużny, kończył listy do ojca: "Całuję Tato, Mój Najdroższy Tato". Niejednokrotnie postaci obydwu Witkiewiczów, przez dziesięciolecia, były pokazywane w krzywym zwierciadle, deprecjonując ich głębokie porozumienie duchowe. Senior Witkiewicz często był pokazywany tylko jako tradycjonalista, okopany gęstwiną sztywnych poglądów i zasad, osadzony w sztuce realizmu, przepojony ideami patriotyzmu. Natomiast Witkacy? Uchodził za hulakę, inspiratora i uczestnika orgii, człowieka niespełna rozumu, "wariata z Krupówek" eksperymentującego z narkotykami i alkoholem. Ta wystawa (szczególnie dla osób nie znających prawdy o Witkiewiczach) może być zaskakująca i pouczająca.
Przede wszystkim wystawa jest o wspaniałej relacji ojcowsko-synowskiej, o miłości i szacunku wobec swoich, nieraz odmiennych poglądów. To niezwykła lekcja. Dla starych i młodych. Gorąco polecam i gratuluję Organizatorom. 

"To rusztowanie wewnętrzne, ta więźba duszy to jest to, co bym chciał, żeby w Tobie jak najmocniej się trzymało. Musi być ona prosta i silna, wzniosła i wielka- reszta są to sztukaterie, ozdoby w różnych stylach (...). Kiedy przed laty chodziłem z Tobą po tych lasach, patrzyłem z Twego punktu widzenia, z wysokości tych 80 centymetrów. Ile wtenczas się widzi rzeczy, które potem znikają z pola widzenia. Dziś staram się też widzieć to, co Ty widzisz, być z Tobą i współodczuwać, i jak wtedy podać Ci rękę w trudnych przejściach- tylko że dziś trudniej to uczynić" - Stanisław Witkiewicz

Jakub Brzosko