„Płonie ognisko i szumią knieje, drużynowy jest wśród nas…” . Myślę, że większość z czytelników doskonale zna tę piosenkę. Jest jednak grupa ludzi, dla których ma ona szczególne znaczenie.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"28879"}

To właśnie harcerki i harcerze z Obwodu Tatrzańskiego Związku Harcerstwa Rzeczypospolitej przez ostatnie cztery tygodnie śpiewali ją co wieczór na swoim obozie. Nie był to jednak zwykły obóz,jakich w czasie wakacji wiele. Był to obóz harcerski, na który pojechać mogli tylko Ci, którzy pracowali systematycznie w swoich drużynach przez cały rok i wiedzieli już, czym jest harcerstwo. Na próżno było szukać pośród nich osób przypadkowych, każdy z nich doskonale zdawał sobie sprawę, po co jedzie na obóz. Wiedział, że to nie tylko zabawa, ale przede wszystkim służba i nauka samodzielności oraz odpowiedzialności. Dzięki temu wybudowanie obozu od podstaw w sosnowym lesie, w okolicach małej miejscowości Skępe w województwie kujawsko-pomorskim, nie było dla nikogo nowością.

Cztery drużyny z Zakopanego i jedna z Nowego Targu (w sumie około 120 osób) na 25 lipcowych dni zmieniły swój adres zamieszkania.  W organizacji tego przedsięwzięcia pomagała im wykwalifikowana kadra  harcerska, kształcona od wielu lat na terenie Zakopanego oraz wolontariusze. Oczywiście, wszyscy oni swoje funkcje pełnili społecznie i nieodpłatnie.

Harcerze sami postawili sobie kuchnię, jadalnię, wykopali ziemiankę, wybudowali bramę i wartownię, umywalnię oraz półki, prycze (łóżka) i inne urządzenia obozowe. Jedyne co przywieźli do lasu to namioty oraz siekiery, piły, łopaty, sprzęt kuchenny . Oprócz tego przywieźli także zapał i entuzjazm, które wykorzystywali zarówno w czasie pionierki (budowy obozu), jak i w trakcie zajęć obozowych. A tych nie było mało – uczyli się bowiem posługiwać mapą, gotować na kuchni polowej, budować leśne schronienia, udzielać pierwszej pomocy, układać stosy ogniskowe, rozpoznawać i wykorzystywać dary lasu. Nie mogło również zabraknąć najważniejszych dla ZHR wartości – Boga, Honoru i Ojczyzny. Msze Święte polowe odprawiane na leśnej polanie, nauka historii Polski oraz harcerstwa, praca z Prawem i Przyrzeczeniem Harcerskim oraz codzienna służba na rzecz obozu (kuchenna, wartownicza, porządkowa) sprawiły, że obóz stał się dla wszystkich drugim domem i niemało łez popłynęło, kiedy nadszedł czas powrotu.

Znamienne jest to, że w tym roku rekordowa była również ilość gości, która postanowiła nas odwiedzić. Przez obóz przewinęło się około 80 osób: rodziców, rodzeństwa, sympatyków i byłych harcerzy ze swoimi rodzinami, którzy ze wzruszeniem wspominali swoje harcerskie czasy i ochoczo zapewnili o zaangażowaniu się w pracę śródroczną Obwodu.

Może wydawać  się, że skoro obóz dobiegł końca, skończyła się również harcerska działalność. Nic bardziej mylnego. Jeszcze w sierpniu ruszają kursy szkoleniowe dla kadry, a od września rozpoczyna się nowa  przygoda, wyzwania, akcje, zbiórki i służba, za którą harcerze odbiorą nagrodę w postaci wyjazdu na feryjne zimowisko Obwodu Tatrzańskiego.

Przewodnicząca Zarządu Obwodu Tatrzańskiego ZHR

Helena Michaluk „Napcia”