W twórczości Agathy Christie zakochałam się jako nastolatka podczas pewnych rodzinnych wakacji. Nie była to jednak miłość od pierwszej linijki. Bynajmniej! Zachęcana (a wręcz maltretowana) przez rodziców, sięgnęłam po jakiś zbiór opowiadań, które natychmiast zarzuciłam twierdząc, że to nie to. Ale, że „zgredy” nie odpuszczały, postanowiłam dać Christie jeszcze jedną szansę i przeczytałam „Morderstwo w Orient Expressie”. I stało się coś, co normalnie raczej się nie zdarza, a w każdym razie dzieci rzadko to przyznają - rodzice mieli rację! Od tego czasu minęło dziesięć lat, podczas których zebrałam i przeczytałam wszystkie dzieła z Poirotem w roli głównej, a także większość książek Agathy w ogóle. I, no cóż, nie licząc sentymentalnych powrotów do tej czy innej jej opowieści, myślałam, że to nieunikniony koniec tej przygody…

Jakież było więc moje zdziwienie, gdy pewnego dnia buszując w Empiku, dostrzegłam wielki napis „Herkules Poirot powraca”. Oczywiście, natychmiast sięgnęłam po książkę i równie szybko odstawiłam ją na półkę. Okazało się bowiem (ku mojej rozpaczy), że nie jest to żadne z nieznanych dotąd dzieł samej Królowej Kryminału, lecz próba reinkarnacji detektywa dokonana przez nieznaną mi zupełnie pisarkę, Sophie Hannah. „No nie”, pomyślałam, „to się nie może udać”. W moim odczuciu, są pewne sprawy, których się nie odgrzebuje, a nawet (powiedzmy sobie wprost) nie wykopuje z grobowej otchłani. 

Tymczasem nadeszły urodziny mojej siostry. Co na prezent? Oczywiście książka. Szukam miedzy półkami, ale nie mogę się skupić bo Herkules Poirot nie daje mi spokoju. Pal sześć, kupiłam. Dałam, zapomniałam.

Poirot zaległ grzecznie na półce i gdyby nie pustki w mojej podręcznej biblioteczce leżałby tam zapomniany do dziś. Ale nie ma to jak myszkowanie w pokoju siostry, pod jej nieobecność, zgodnie z zasadą: „Co Twoje to i moje, co moje to nie rusz!”

Słowem mój prezent w końcu trafił we właściwe ręce.  

I co więcej okazał się świetnym wyborem. Książka pochłonęła mnie natychmiast. Fabuła jest ciekawa, dobrze skonstruowana, trzymająca w napięciu do samego końca. Owszem, każdy miłośnik twórczości Christie od razu wyczuje inny styl. Ale to nie znaczy gorszy. Mało tego, dzięki temu, że „Inicjały zbrodni” są niemal dwa razy dłuższe od oryginalnych dzieł, czytelnika czeka dwa razy więcej przyjemności. Nie zawiodłam się. Gryzłam paznokcie niemal do ostatniej strony, zastanawiając się, kto zabił. Przestały irytować mnie nieprzetłumaczone z francuskiego zwroty (tłumacz chyba zapomniał, że czasy, gdy wszyscy znali francuski już się skończyły), coraz mniej brakowało mi pióra Mistrzyni. Liczyło się tylko to, że genialny Herkules Poirot już wszystko wie, a ja wciąż tkwię w nieświadomości.

Dziękuję Autorce za te emocje. Dziękuję za przywrócenie do życia mojego ulubionego bohatera. Proszę o więcej, czekam na kolejne powieści. Niech ta przygoda nigdy się nie kończy!