Przygodny czytelnik portalu TP (np. turysta), który przez przypadek trafił na stronę bloga ma wrażenie, że jest to kolumna tematyczna, która w całości poświęcona jest końskiej egzystencji. Stały czytelnik wie, że od czasu do czasu ktoś, napisze coś na inny temat ale siłą rzeczy, nawet niechcący, powoli staje się ekspertem w sprawach końskich.

Na początku zastrzegam - nie jestem fachowcem w dziedzinie koni. Pozwoliłem sobie na dorzucenie 3 groszy, między innymi dlatego, że temat jest wałkowany na okrągło. Jednak najważniejszym bodźcem była tu pewna stara piosenka ale o tym nieco później.

Muszę zaznaczyć, że fundamentalną rolę w dalszym postrzeganiu konia, odegrał mój pierwszy z nim kontakt. Było to dawno temu na Mazurach. Mama postanowiła zafundować mi atrakcję w postaci nauki jazdy konnej. Nie na jakimś tam kucyku tylko na prawdziwym, wielkim koniu. Pamiętam tę półgodzinną telepawkę jak zły sen. Koń nie słuchał, kręcił łbem (wyraźnie wnerwiały go muchy, lonża i małolat na jego grzbiecie). Nadpobudliwy nauczyciel machał rękami, darł japę (nie na konia), ja nic nie kumałem i tylko prosiłem Boga, by nie spaść. Już po tej lekcji byłem pewien, że na koniu jeździłem dwa razy – pierwszy i ostatni. I nie wnikam czyja to była wina, moja, nauczyciela czy konia.

Dalsze kontakty, tyle, że drugiego stopnia miały miejsce w czasie wakacji u dziadków. Do konia podchodziłem z respektem. Instynkt, który uaktywnił się na Mazurach, nakazywał trzymać się z daleka od istot posiadających wielką siłę i mały rozum. Dlatego kontakty ograniczały się do obserwacji. Trzeba podkreślić, że były to czasy w których traktor na roli występował sporadycznie a kombajny można było oglądać tylko w TV. W lecie, koń pracował non-stop. Co chwilę podpinany do wszelkiego możliwego sprzętu, ciągnąc go za sobą w pocie czoła, zarabiał na utrzymanie. Była to jawna niesprawiedliwość. Pozostały żywy inwentarz, karmiony i pojony przez gospodarza, generalnie się obijał. Wylegiwał się w chlewie, spacerował po gospodarstwie czy - w zależności od upodobań – chłodził się w sadzawce, tarzał w błocie lub trawie. W porównaniu z koniem - miło spędzał czas. Najzwyczajniej na świecie konia było mi żal.

Z drugiej strony drażniła mnie jego głupota. Czasami z byle powodu spłoszony, potrafił wyrwać się spod kontroli i pędzić jak szalony z przyczepionym do siebie ciężkim osprzętem. Naturalnie wzbudzało to zgrozę w sąsiednich gospodarstwach. Dzieci pozamykane w domach, czekały aż głupie bydle ochłonie gdzieś na odległej łące. Nie pojmowałem jak największe w obejściu stworzenie może być tak płochliwe. Kolejna denerwująca końska przypadłość, to kopanie. Od czasu do czasu z niejasnych powodów, koń kopał osobę będącą w bezpośrednim zasięgu, co – w najlepszym przypadku – oznaczało dla kopniętego kilkudniową niedyspozycję. Takie to końskie dylematy mnie męczyły. Część z nich rozwiewał mój dziadek. Tłumaczył, że koń jest po to by ciężko pracować, on to lubi. Nawet w okresie mniejszego zapotrzebowania na końskie usługi, trzeba było go w jakiś sposób zmęczyć, by nie zgłupiał. Powoli - w umyśle małolata - poszczególne elementy układanki zaczęły pasować. Na pewno intencją Stwórcy było to, aby powołać do życia istotę silną, która w zamian za strawę i dach nad głową odwalać będzie za człowieka czarną robotę. Stosunkowo mały mózg konia zbyt dużo nie myślał, co za tym idzie nie buntował się tylko zapie… w pocie czoła. Sprytny Azjata po to udomowił konia, by po pewnym czasie wcielić w życie powiedzenia „zmęczony (lub bardziej dosadnie) jak koń po westernie/fiakierce”. Koń ma orać w polu, ciągnąć wszelki towar, ścigać się, przewozić ludzi – taką rolę mu przydzielono.

Tak się jednak złożyło, że żyjemy w czasach w których naturalny porządek świata co rusz wywracany jest do góry nogami np. poprzez gender, wielokulturowość czy inne światłe idee.

Skoro tak, to dlaczego nie postawić tezy, że koń do wysiłku stworzony nie jest! O! Co prawda trudno pytać konia, co o tym sądzi ale postępowy człowiek zdecyduje za niego. Koń, to zwierzę ozdobne, które może być wykorzystywane co najwyżej w celach paradnych. Idąc dalej tym tropem, należy piętnować wszelkie przypadki wykorzystywania zwierząt do ciężkiej pracy (włącznie z wyścigami – tam, to dopiero konisko się napoci) oraz na nowo zdefiniować rolę konia w kulturze masowej. Dalej, na początku każdego westernu zamieścić informację potępiającą twórców za bezduszne traktowanie tego stworzenia. Wrzucić na indeks piosenki typu „Z kopyta kulig rwie” (to właśnie ten bodziec o którym wspomniałem na początku). Przypomnę słowa:

„Ciągną, ciągną sanie, góralskie koniki, Hej, jadą w saniach panny, przy nich janosiki”

i dalej: „Pędzi, pędzi kulig niczym błyskawica”

Jak powszechnie wiadomo Janosik, to nie byle łajza, tylko chłop co się zowie! Mało tego, na saniach Janosik występuje w liczbie mnogiej w dodatku w towarzystwie panien czyli dobre kilkaset kilo! Aby kulig pędził jak błyskawica, konie prawdopodobnie galopują, możliwe, że przechodzą w cwał! Czyli poddawane są nadludzkiemu yyy nadkońskiemu wysiłkowi. Aż dziw bierze, że jeszcze żadna zielona fundacja nie oprotestowała słów tej piosenki. No dobrze na tym poprzestanę…

W dobie postępu cywilizacyjnego „obiektywnie patrząc, koń to przeżytek” – jak mawiał słynny mechanizator rolnictwa, Zenobiusz Adamiec. To znaczy co dokładnie? Koń ma zniknąć? Zwrócić go stepom? Czy wprowadzić w życie powyższą tezę? To dopiero końska zagwozdka! Mam jednak  szczęście. Nad problemem niech pochylą się fachowcy, ja na koniach się nie znam.