No i wreszcie jest! Dosłownie kilka dni temu ukazała się moja nowa książka zatytułowana właśnie "Kroniki zakopiańskie". Jest już w zakopiańskich i nie tylko zakopiańskich księgarniach, jest w internecie - do kupienia w wersji papierowej i jako e-book. Przy tej okazji zapraszam serdecznie na oficjalną promocję książki do Zakopanego, do willi Oksza przy ulicy Zamoyskiego 25, w środę 7 października na godzinę 18:00.

     Kroniki zakopiańskie to zbiór opowieści o ludziach i zdarzeniach z historii Zakopanego, Tatr i Podtatrza. To chronologicznie uporządkowany zestaw „reportaży z przeszłości” wioski, a potem miasteczka, które powstało u stóp Tatr. To moja prywatna historia Zakopanego – subiektywna i emocjonalna, odległa od akademickiej dyscypliny, ale prawdziwa. Bardziej niż politycy interesują mnie artyści, wolę pisać o górskich wycieczkach i ciekawych spotkaniach niż o akademiach ku czci, wybieram raczej włóczęgów niż sportowców, chętniej piszę o wizjonerach, niż o statecznych obywatelach. Wśród bohaterów tej książki są także postaci nieoczywiste, bo któż powszechnie kojarzy z Zakopanem Josepha Conrada, Witolda Gombrowicza, Bronisława Malinowskiego, Artura Rubinsteina czy Brunona Schulza? 

     Zakopane z biegiem lat nabrało niepowtarzalnego charakteru. Stało się miejscem, które mając wszelkie cechy miejskie, nie jest miastem, ale nie jest także wsią. Jest za to przedziwną hybrydą powstałą z przemieszania miejscowego żywiołu góralskiego, z jego wyrazistą kulturą i niepokornym charakterem, z wysoką kulturą przybyszów, elit intelektualnych i twórczych z wszystkich zakątków kraju i świata. Każdej opowieści towarzyszy ilustrujące ją zdjęcie. Cezurą jest rok 1939. Potem Zakopane stanie się już zupełnie innym miejscem. 

Podążam tropem malarza i pisarza Rafała Malczewskiego, który w książce Tatry i Podhale, wydanej w 1935 roku napisał: „Wraz z torem kolejowym kończy się i Polska i Europa i cały wielki świat – ot zaczyna się Zakopane, miejscowość przedziwna i urocza, jedyna na podhalańskiej ziemi a może i na całym globie. Jakaż bowiem wioska podgórska potrafiła przez szereg lat skupiać wszystko to co miał naród najlepszego? Były okresy, gdy promieniowała na całą Polskę natężonym życiem kulturalnym przybyszów – najświetniejszych umysłów i najbardziej gorejących serc”. 

     Inną inspiracją była dla mnie myśl wyrażona przez socjologa, publicystę, narciarza i bywalca Zakopanego Andrzeja Ziemilskiego, który w swojej książce Cud na Kasprowym, zawarł niezwykle lapidarną i trafną definicję tego szczególnego miejsca pisząc: „Zakopane jest anegdotą, opowieścią bez początku i końca, poskładaną mniej więcej tak, jak uskładane bywają drewniane ruskie zabawki–babuszki: bajecznie kolorowe, tkwiące jedna w drugiej, od maleńkich do ogromnych (…) Żadne miejsce w Polsce od stu lat – może poza podkrakowskimi Bronowicami? – nie zostało obciążone takim natłokiem literackich symboli, znaków z pozoru tajemnych, a powszechnie uznanych i ważnych; taką koncentracją postaci z pogranicza jawy i mitu (…) Tu, pod Giewontem, naród rozdarty zaborami i pozbawiony państwa stworzył swym elitom zastępczą, choć jedynie sezonową, stolicę. Przetrwała do naszych czasów”. 

     Antoni Kroh, autor kultowego Sklepu potrzeb kulturalnych tak napisał o mojej książce: "Opowieści? Szkice historyczne? Gawędy? Eseje? Nie wiem, jak nazwać ten gatunek, lecz wiem, że Kroniki zakopiańskie, wyładowane po brzegi faktami, są zarazem lekkie, dowcipne, potoczyste. Po tę książkę sięgnie zarówno stary górołaz, jak początkujący łazik, zakopiański wyga i kilkudniowy gość. Maciej Krupa umie zaciekawić czytelnika i ma mu wiele do powiedzenia. Przeczytałem z dużą przyjemnością!" 

     Zachęcam P.T. Czytelników do lektury i zapraszam na spotkanie do Okszy.

Maciej Krupa, Kroniki zakopiańskie, Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2015. Wydanie 1, twarda okładka, wymiary: 165 x 240 mm, 288 stron, 67 ilustracji czarno-białych, indeks osób. Partner wydania: Muzeum Tatrzańskie w Zakopanem. Premiera: 30 września 2015.