Moja ty kochana, moja ty jedyna, najwspanialsza, smukła, choć nie zawsze lekka. Miłości mego życia, dziś Tobie poświęcę wpis.Tak Szanowni Państwo, będzie o wielkim uczuciu, a więc będzie tkliwie i żarliwie, bo co tu kryć- uparcie i skrycie, och Sztango - kocham Cię nad życie! Mówiąc wprost, to, co lubię najbardziej na świecie to wyciskanie sztangi leżąc. Czyli klata – biceps – klata!

Mój „romans” z żelazną damą zaczął się dawno temu. Jakonastolatka, w ramach rehabilitacji chodziłam na basen, z czego, mówiąceufemistycznie, nie bardzo byłam zadowolona. Ze względu na swojąniepełnosprawność od dziecka zawsze gdzieś mnie ciągano, a to na gimnastykę, ato na konie, a mama od drugiego tygodnia życia ćwiczyła mnie metodą Vojty. Anichwili spokoju. Niestety, każdy kto miał kiedykolwiek rehabilitację, wie jakstrasznie jest to nudne i żmudne. W ramach dojrzewania, zaczęłam się więcbuntować. Wtedy właśnie uradzono, że pójdę na basen. Wiadomo, woda, relaks i tesprawy. Jasne! To dopiero była męka. Kiedy jęki i stęki nie pomagały, uciekałamw chorobę. Ciężką. Notorycznie miałam wysoką gorączka, czyli 36,9 - co moimzdaniem absolutnie wykluczało mnie z moczenia się w wodzie.

Znowu więc była narada, a po niej porada mądrego trenerapływania, sprowadzająca się do stwierdzenia, że skoro mała rzuca się jak rybabez wody, trzeba postawić na w inny żywioł. Siłownia, czyli gleba, klata – biceps- klata, to powinno raz na zawsze rozwiązać sprawę. Ale nie u Olusi, czternastoletniejwtedy królewny Fochny. „Ciągle to samo, ciągle tak samo, i jeszcze …niech toszlag! 20 powtórzeń po trzy serie! Nawet Schwarzenegger po latach wysiadł!„-mamrotałam przybita, przysiadając od czasu do czasu na ławce (zdjęcie obiektuobok). W końcu w akcie rozpaczy położyłam się na niej, a że nad nią wisiałasztanga, machnęłam nią, od tak -10 razy. „Fajne!”- pomyślałam i od razu zaczęłammachać z większą werwą i entuzjazmem. Jan Wegiera, wielokrotny mistrz Polski i świata, w tej dziedzinie sportu oraz szef siłowni natychmiast zapiał z zachwytu. „ Madziewczyna dryg!”- oznajmił i tak zaczęło się moje trenowanie.

Lekko nie było, bo co rusz na sztangę wjeżdżały kolejnekrążki, szybko jednak na mistrzostwach Polski posypały się ich zacneodpowiedniki, w złotych i srebrnych barwach. Były też rekordy, w tym ten najświeższy,z listopada. 86 kg na klatę.

Mam 23 lata, kończę właśnie karierę juniorki, stąd mójsentymentalny wywód. Ale spokojnie, zamierzam trenować dalej, moja pasja bowiemuskrzydla mnie. Dodaje mi pewności siebie i sprawia, że czuję się w czymś naprawdędobra. Uczy też pokory. Nie zawsze przecież stajemy na podium, a jeśli nawet,to bez  gwarancji, że uda nam się zagrzaćtam miejsce. Zawsze jednak warto próbować. Walczyć. Szukać czegoś nowego. Nigdynie dajcie sobie wmówić, i co ważne, nigdy sami sobie nie wmawiajcie tego, że „niepasujecie” do czegoś, że ta czy inna rzecz, ta czy inna aktywność „nie jest dlawas”.

Gdyby ktoś kilkanaście lat temu powiedział mi, że będęmistrzynią w jakiejś dziedzinie sportu, , puknęłabym się w głowę. A jednak,moja zrodzona w bólach pasja, stała się najwspanialszą rzeczą w moim życiu.

P.S. Dziś jest Światowy Dzień Osób z Niepełnosprawnością – ztej okazji życzę Wszystkim (także Wam, zdrowym) dużo radości, szczęścia ispełnienia marzeń :)