Czyli małe jest piękne.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"31112"}

     Ostatnie dni to okres, kiedy światowe media rozpisywały się na temat smogu bez odrobiny współczucia dla nas, zakopiańczyków. Według przedstawianych badań okazuje się, że oddychamy powietrzem zanieczyszczonym tak bardzo, że nasze płuca w niedługim czasie będą przypominały worek do odkurzacza. Wiadomo, że media chętnie snują kasandryczne wizje dotyczące warunków, w jakich będziemy żyli. O wiele trudniej jest im znaleźć w otaczającej nas rzeczywistości wydarzenia, które pozwolą nam spojrzeć w przyszłość z optymizmem. A przecież nowy dyrektor Biura Promocji  na konferencji inauguracyjnej poprosił dziennikarzy „żebyśmy nie kultywowali czarnego PR-u jeżeli chodzi o Zakopane”. To jasny przekaz, że trzeba budować pozytywny wizerunek. Jest co robić, bo smog nie odpuszcza, chyba, że UM zamówi kilka dni halnego. Zakopane to nie tylko smog, to także nowa inwestycja w infrastrukturę sportową. Dziwnym zbiegiem okoliczności światowe media tego nie dostrzegły. To zrozumiałe, bo Zakopane to koniec świata. Lokalne także nie zauważyły, bo defetyzm sprzedaje się lepiej.
     Celowo piszę o tym z niewielkim opóźnieniem, miałem nadzieję, że ktoś to dostrzeże. Niestety. Dzięki zaangażowaniu wielu osób po kilku dniach pracy oczom naszym ukazała się piękna, wspaniała, i przede wszystkim nasza góra śniegu. Rozsądek podpowiadał, że to magazyn śniegu na trasy biegowe. Na szczęście okazało się, że to górka saneczkowa. Życie nie lubi próżni, więc po zakończeniu procesu inwestycyjnego i dopuszczeniu do użytkowania stała się ona kolejną po podświetlanym napisie Zakopane atrakcją dla turystów. Jakie to proste, zamiast kosztownego otwierania trasy narciarskiej na Gubałówce, czy walki o tańsze bilety na Kasprowy mamy w samym centrum miasta coś, o czym nie śniło się filozofom. Górka może dodatkowo sprawić, że żądni wrażeń w niebezpiecznych górach turyści będą realizować swoje ryzykowne pasje tuż pod okiem służb odpowiedzialnych za ich bezpieczeństwo.
Mam nadzieje, że śniegu na tej górce starczy aż do olimpiady, którą kiedyś zorganizujemy.