Czyli zrób to sam.

     Zaczęło się, Rio de Janeiro na ponad dwa tygodnie stało się stolicą światowego sportu. Udział w igrzyskach olimpijskich to marzenie każdego sportowca. Brazylia to w zasadzie drugi koniec świata. Dla większości kibiców to terra incognita. Do Rio mamy około 10.000 km, to w znacznym stopniu ogranicza ilość kibiców, którzy na żywo, w rytmach samby mogą oglądać jak sportowcy walczą o medale. Obecnie igrzyska olimpijskie to wielkie przedstawienie multimedialne, które dzięki wszechobecnej łączności staje się tak samo dostępne dla sołtysa w Ptaszkowej jak i dla Inuitów na Syberii. Jest oczywiste, że każdy ze współczesnych gladiatorów walczący o olimpijskie laury potrzebuje widowni. Trudno wyobrazić sobie jakąkolwiek arenę ich zmagań bez widzów. Są dyscypliny, które gromadzą tłumy na widowni i miliony przed telewizorami i takie, które skupiają uwagę wąskiego grona znawców. Nie od dzisiaj wiadomo, że obecność kibiców i ich doping wyzwala w zawodnikach nieznane pokłady energii i dodatkową wolę walki dzięki, którym mogą pokonywać swoje ograniczenia i bić rekordy. Ilu naszych rodaków wybrało się za ocean, aby dumnie w tłumie rozbawionych kibiców krzyczeć: Polska biało-czerwoni? Stara sportowa prawda mówi, że ściany pomagają gospodarzom.
   Pomyślcie, jak musiał się czuć nasz dźwigacz żelastwa, kiedy zdał sobie sprawę, że na drugim końcu świata dopingować go będą tylko trener, masażysta i kilku komentatorów. Wiedząc, że nie będzie mógł liczyć na doping tysięcy odzianych w biało-czerwone szaliki rodaków, którzy do nieprzytomności zdzierają sobie gardła, natchniony romantycznym wezwaniem „Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem” zaczął dopingować się sam, aby wyzwolić w sobie nieznane mu do tej pory zasoby energii, które miały dać mu upragniony medal. Jak to mówią Polak potrafi. Teraz wszystko się zmieniło, sen o medalu stał się koszmarem na jawie.
Drobny szczegół zniszczył ten misterny plan. Jedno słowo doping.
Nikt nie poinformował naszego zawodnika, kto kogo i jak miał dopingować.