To trzeba przeżyć.

  Kilka tygodni temu byłem uczestnikiem balu absolwentów Kenara, który został zorganizowany z okazji 140-lecia tej jakże wspaniałej ważnej i znamienitej szkoły. Wiele słów zostało już napisane na temat tego jubileuszu. To zrozumiałe, że w takiej chwili są rzeczy ważne, ważniejsze i najważniejsze. Trudno celebrować takie wydarzenie bez przemówień, sztandarów, medali w końcu jak to mówią noblesse oblige. Spędziłem w tej szkole 5 najwspanialszych lat mojej młodości, a działo się to w zamierzchłych czasach, gdy komuna zdychała w konwulsjach. Ta szara, ówczesna rzeczywistość była dla nas pełna kolorów, które sami malowaliśmy naszą wyobraźnią i nie tylko. Wtedy wszystko było wspaniałe, bo nasze. Nawet przejście z Mariloru, budynku gdzie mieściła się szkoła na warsztaty przy ul. Kościeliskiej było epicką wyprawą, która przy sprzyjających wiatrach mogła trwać kilka godzin. Jak zawsze postój w barze mlecznym i zestaw obowiązkowy, czyli kefir i bułka. A nie jak teraz posiady w Mc coś tam. Upadek moralny. Takie mamy czasy.
   Do rzeczy. Najważniejszym według mnie wydarzeniem jubileuszu był bal, który dał mi możliwość spotkania osób, których nie widziałem od 26 lat. To trzeba przeżyć na własnej skórze. To coś w rodzaju grupowej próby klejenia dawno minionej rzeczywistości. Każdy miał ze sobą kilka swoich puzzli i próbowaliśmy coś z tego ułożyć. Niestety, ząb czasu nadgryzł nasze twarde dyski chwilami pomimo usilnych prób było ciężko. Mam wrażenie, że najczęściej wypowiadanym tego wieczoru nazwiskiem był Alzheimer. Ze mną do klasy ten gość chyba nie chodził. Atmosfera była wspaniała. Chcieliśmy opowiedzieć sobie nawzajem wszystko: co, kiedy, jak i dlaczego. Niestety czasu było za mało. Jestem szczęśliwy, że się spotkaliśmy. Czułem się jak wtedy. Czas upłynął, to prawda, ale było przez chwilę jak kiedyś, wszystko nagle wróciło. Chwile, kiedy motyle w brzuchu fruwały od rana do wieczora teraz są tylko wspomnieniami.
Ważne, że jest co wspominać.