Rzadko kiedy się poddawała. Ale postawiona pod ścianą, z wymierzonym w klatkę piersiową okiem lufy broni, rozpuszczała się niczym lody w upalny dzień. Nogi, które do tej pory pozwalały jej zostawiać pewny odcisk buta na podłożu, teraz miękkie i roztrzęsione, żłobiły w miejscu, w którym stała, ślad wielkości nieregularnej stopy.

Mężczyzna stojący przed nią, wspierał kolbę wykonaną z mahoniu na ramieniu. Lekko przechylając głowę, otwartym okiem, przez muszkę obserwował trzęsące się ciało kobiety. W końcu zacisnął palec na spuście. Rozbrzmiał huk wystrzału. Za stojącą kobieta, rozkruszył się beton.

Spudłował.

– Jeszcze raz! – dobiegło zza pleców mężczyzny.

Wymierzył prosto w serce i po raz wtóry nacisnął zimny cyngiel. Kolejny pocisk wyrzucił w powietrze kaskadę betonu, powołując do życia chmurę kurzu.

– Nie potrafię, dowódco! – wykrzyknął, po czym odrzucił od siebie broń.

Zza jego pleców wyłonił się niski grubas, otulony w płaszcz, spięty guzikami od szyi po przeponę. Brzuch wylewał mu się spomiędzy napiętej koszuli.

– Są dwa punkty tego programu – zwrócił się do strzelającego mężczyzny. – Pierwszy! Zwracasz się do mnie per panie dowódco! – Pogroził palcem. – I ostatni. Czym to idzie, że wy, smarkate żółtodzioby, nie potraficie strzelić do człowieka?

– Panie dowódco! Umiem strzelać do ludzi!

– Pilnuj tonu, młodzieńcze, powtarzam po raz ostatni!

– Tak jest, panie dowódco – odpowiedział strzelec.

Grubas założył dłonie na plecach, starając się chwycić za nalany tłuszczem palec. W końcu udało mu się. – Powiem jedno! – Nabrał powietrza, wypuszczając z ucisku palec. Przejechał dłonią po łysej głowie. Instynktownie wpuścił rękę do kieszeni, wyjął chusteczkę i otarł nią czoło. – Schylisz się, weźmiesz karabin, wycelujesz i zastrzelisz tę kobietę. Zrozumiano? – dodał.

– Panie dowódco! Przecież jesteśmy samozwańczą armią eliminującą zagrożenia – odpowiedział zółtodziób.

Grubas obruszył się, zatrzymując w połowie kroku.

– Cholerny młodzieńcze! Jesteśmy wyzwolicielami, wysyłającymi w zaświaty wszystkich winnych ludzi! – wykrzyknął.

– Tak jest, panie dowódco! Ale czemu winna jest ta kobieta? – zapytał, prostując palec wskazujący w kierunku roztrzęsionej kobiety.

Dowódca wsparł dłonie na biodrach.

Przyglądający się mu żółtodziób prawie parsknął śmiechem, wyobrażając sobie orkę, z której nagle wystrzeliwuje fontanna wody. – Każda kobieta jest winna! – podsumował złowieszczo grubas, obserwując oblepioną przez zimno dziewczynę, zamkniętą w bawełniany sweter.

– Ale widzi pan dowódca – odpowiada strzelec – ja w Boga wierzę.

Grubas podchodzi do zółtodzioba. Prawie stykają się czubkami nosów.

– W Boga? – pyta.

– W Boga, panie dowódco!

– Padlino, czy Bóg ci płaci? Dostarcza naboje? Skąd masz broń, z której zabiłeś przynajmniej tuzin innych ludzi?

Zółtodziób prostuje się, wyginając do oporu plecy. – Panie dowódco, to byli wyłącznie mężczyźni. I mieli swoje na sumieniu! Jeden był gwałcicielem, drugi mordercą, którego nigdy nie skazano...

– A reszta? – pyta grubas.

– Reszta też miała swoje za uszami.

– Co miała?

– Panie dowódco, nie dostałem pełnej dokumentacji, jedynie zapewnienie od pana dowódcy, jakoby nieżyjący mężczyźni robili złe rzeczy.

– A co ty myślisz, młody? Że ta ozdóbka pod ścianą jest niewinna? – pyta grubas.

– Odmawiam wykonania rozkazu!

– Słucham?

– Odmawiam zastrzelenia tej kobiety. –  Po raz wtóry wskazuje na trzęsącą się z zimna i ze strachu kobietę.

– Młody człowieku, wiesz, jakie to za sobą ciągnie konsekwencje?

– Wiem, panie dowódco. Jednak nie potrafię zastrzelić kobiety w ciąży. Nie potrafię pozbawić jedna kulą życia dwójki ludzi – odpowiada strzelec.

– Przecież to tylko kobieta! – wykrzykuje grubas. O jakiej dwójce mówisz?

– Ona jest brzemienna, dowódco!

– Panie dowódco! – Przywołuje strzelca do porządku.

– Panie dowódco, nie jestem w stanie!

Grubas sięga za poły płaszcza, wyjmuje rewolwer i strzela.

Zółtodziób pada na ziemię. Momentalnie wokół jego głowy rozlewa się kałuża krwi. Za kilka godzin przyjdzie ktoś, kto znajdzie resztki jego mózgu rozrzucone kilka metrów od ciała.

W końcu grubas odwraca się w stronę roztrzęsionej kobiety.

– Proszę! Proszę, strzel mi w głowę, zupełnie tak jak jemu. Nie zabijaj nas obojga. Proszę! – wypluwa z siebie zmarznięta kobieta.

– Was nie ma. Was nigdy nie było. Rozumiesz to?

– Rozumiem – odpowiada.

– Wiec? – pyta grubas, manewrując bronią. – Dziecko czy głowa?

– Głowa, proszę.

– Dlaczego nie brzuch?

– Wyrzuty sumienia. Demony. Obudzisz demony, z którymi sobie nie poradzisz! – kobieta krzyczy.

– Wyrzuty?

– Pierdolony neogestapowcu, zgwałciłeś mnie! Komu miałam donieść? Wodzowi? – Wyrzuca z siebie, po czym parska śmiechem.

– Jesteś kurwą – odpowiada grubas.

– Zastrzel mnie! Ulżyj sobie. W końcu jesteś sługusem, zwykłym chłopcem na posyłki! Nie jesteś zdolny do uczuć, jesteś zachłanny na ideę. To cały ty.

– To cały ja – odpowiada grubas, po czym pociąga za cyngiel rewolweru. Pierwsza kula przeszywa dłonie kobiety, znajdując ujście w brzuchu. To pierwsza zbrodnia. Druga dokonuje się wtedy, kiedy ołowiany pocisk rozbija czaszkę kobiety, wyrzucając w powietrze jej mózg.

W końcu grubas odchodzi.

Idąc nierównym chodnikiem, wciąż na nowo próbuje zamknąć poły płaszcza na brzuchu, nawijając materiał na guziki. Bezskutecznie.

Dociera do rzeki. Wyrzuca płynnym ruchem ręki broń, łapie powietrze i zastanawia się, w którym lokalu wypić tego dnia kawę.

Koniecznie bez cukru.