Kiedy poznajesz kobietę swojego życia, wszystko się zmienia. Jeśli się nie zmienia, poznałeś gołodupca, flądrę, wielce urodziwą pannę, kilkumiesięczny romans – choć ten ostatni dopiero przyjdzie.

Z flądrami jest jak z przyzwoitym aparatem telefonicznym; każdy aparat telefoniczny traci swój urok, swoją aparycję, po jakimś czasie zdycha jego jestestwo, na amen – zdycha. Z dobrymi dziewczynami bywa inaczej; dobre dziewczyny to te, na które możesz liczyć, kiedy nie możesz liczyć na siebie, nie możesz liczyć też na swojego najlepszego przydupasa, którego nazywasz ziomkiem. Wtedy liczysz na dobrą dziewczynę. Z dobrymi dziewczynami jest trochę tak jak ze świętami – przydarzają się raz do roku i choćbyś zdobył wszystkie bieguny, szczyty, wszystkie tory wyścigowe pokonał w rekordowym tempie – święta trwają kilka dni i zdarzają się raz do roku. Warto przygotować się do świat, to żadna paplanina. Warto ich nie przegapić. Warto też nie przegapić kobiety swojego życia.

  Lubisz spokój, więc rozsiadasz się wygodnie w przesadnie głębokim fotelu, zamykając dłoń na szklance wypełnionej po brzegi dobrym alkoholem, prawie tak dobrym, jak ostatnia butelka z byłą kobietą, trochę gorszym; tamte wina pachniały dwudziestozłotowym banknotem. To, czym wypełniasz szkło, trąci chlorem, chlorem tak żrącym, że szklanka zdaje się tracić transparentność. Trzymasz te szklankę, wychylasz, wychylasz co jakiś czas, robiąc sobie przerwy jak przy kawie; kawę przecież pijesz wolno. Starasz się wysuszyć alkohol pozostający na wargach, odliczasz te kilka minut, spoglądając na cyferblat zegarka, po czym znów przybliżasz szkło do warg. Czując ciepły płyn rozlewający się po żołądku, marzysz o kobiecie; kobiecie tak pięknej, tak bystrej, tak solidnej, prawie tak, jak alkohol, który wlewasz w gardziel. Myśląc o jej jędrnych piersiach, masz przed oczami te balony, balony wypełnione cholera wie czym, balony tak pociągające, jak lipcowy poranek, który wciągasz nozdrzami i zamykasz w płucach. Masz przed oczami te piersi, widzisz ich niepewne ruchy, rejestrujesz te ciążące ci na sercu drgania –marzysz o jej piersiach, marzysz o tym by się rzucić, rzucić w coś bez dna. Więc rzucasz się w jej piesi, na jej piesi. Czujesz na uchu fakturę piersi dziewczyny swoich marzeń. W dodatki pijesz dobry alkohol. Czego chcieć więcej?

  Kończysz butelkę, wysuszając ją do dna. Lekko pijany, zastanawiając się nad kolejną butelką, myślisz o kobiecie swoich marzeń, więc zrywasz się z fotela, unosisz swoje cielsko, wyrównujesz ciśnienie, łapiesz równowagę i schylasz się po żeliwny hantel, na której wisi kilka kilko. Zamykasz dłoń na zimnym gryfie; chwytasz go pewnie i mocno. I podciągasz pieprzony hantel do siebie. Jak bokser wymachujesz tą kupą żelastwa, jak bokser wyprowadzasz uderzenia, a potem, zmęczony, odkładasz hantle, odkładasz z łoskotem; ten łoskot to monofonia twojego sukcesu. Stajesz przed lustrem: poza pierwsza, druga, trzecia. Napinasz się, prężysz. Wyczuwasz formę, formę roku, dekady, życia. Łapiesz dumę, łapiesz odwagę, pewność i wszystko to, co chcesz złapać, niekoniecznie czego złapać potrzebujesz. Ale w końcu coś łapiesz. Łapiesz i, stojąc przed lustrem, stwierdzasz, że to twój czas, twój rok, twój miesiąc, tydzień, dzień. Postanawiasz. Postanawiasz, że dziewczyna twoich marzeń będzie twoja.

  Wzmacniasz poczucie własnej wartości. Świat jest twój, dziewczyna twoich marzeń jest twoja, choć nie do końca, ale w końcu będzie twoja, będzie-musi-nie ma innego rozwiązania. W końcu jesteś zwycięzcą. 

   Dlatego ruszasz.

  Wychodząc z domu, lekko nawalony, z whisky szumiącym w głowie, rzucasz się w gęstą ciemność. Mgła oblepia ciało. Chcesz iść do baru, ale idziesz do niej. Choć ona nic o tym nie wie.