Wiecznie zgłodniały, wiecznie spragniony - gór rzecz jasna. Nieważne gdzie, ważne z kim. Płaszczyzną wzajemnego porozumienia - nieuniknienie stają się góry. A każda chwila w nich spędzona zamienia się w podróż do innego wymiaru, fizycznego i metafizycznego zarazem.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"39537"}

Tym razem wylądowaliśmy w Chacie pod Rysami, nad którą pieczę sprawuje gościnny Viktor Beránek. Jednocześnie w zależności od pogody mamy kilka opcji na działalność górską następnego dnia już na starcie, posiadając kilka godzin zapasu.

Zostawiamy samochód na wyjątkowo pustym jak na godzinę 9:00 parkingu i udajemy się asfaltową drogą w kierunku Popradzkiego Plesa. Chwila przerwy w towarzystwie "małej czarnej" i ruszamy w głąb Doliny Mięguszowieckiej. Na szlaku zalega miejscami jeszcze trochę śniegu, jednak póki co nie ma konieczności zakładania raków. Wystarczą kije i odrobina uwagi. Co jakiś czas zerkamy za siebie, obserwując nadchodzące od południa ciemne chmury. Jak się spodziewaliśmy, deszcz dotarł i do nas, jednak udaje nam się przeczekać największe oberwanie chmury w kolebach tuż przed Żabimi Stawami Mięguszowieckimi. Po drodze mijamy zerwany most nad rwącym potokiem, którego przejście może okazać się nie lada wyzwaniem. Zwłaszcza, że jego szerokość nie pozwala na wykonanie jednego skoku w dal i załatwienie sprawy. 

Za Żabimi Stawami dobrze jest założyć już raki i wziąć do ręki czekan, bo czeka nas strome podejście. Latem jest ono ubezpieczone schodami, łańcuchami i klamrami, natomiast obecnie wszystko pokryte jest wciąż śniegiem. Zimą rolę asekuracji pełni zwisająca poręczówka, do której zawsze można się wpiąć, czując się przy tym nieco pewniej i bezpieczniej. Choć na horyzoncie chmury nie znikają, udaje nam się dotrzeć do Chaty pod Rysami, gdzie u progu wita nas jej chatar - Viktor. W sumie jest nas dwanaście osób, więc schronisko mamy tylko dla siebie, niemalże na wyłączność. Atmosfera jest bajkowa, towarzystwo doborowe, zatem czego chcieć więcej? 

Następnego dnia budzimy się przed czwartą, pełni nadziei, że chmury się rozstąpią, a przed swoimi oczami ujrzymy piękny wschód Słońca na wierzchołku Rysów. Zakładamy raki, bierzemy do rąk czekany i spokojnym tempem docieramy najpierw na Wagę (przełęcz pomiędzy Rysami, a Ciężkim Szczytem), a dalej na słowacki oraz polski wierzchołek Rysów. Sprzęt zimowy jest niezbędny, a na grani bardzo czujnie. Cały czas idziemy w chmurze, wieje niemiłosiernie, także temperatury stają się skrajnie niskie. Choć mamy połowę maja, w górach nie ma to najmniejszego znaczenia i trzeba być przygotowanym na warunki iście zimowe. 

Wschodzące Słońce nad tatrzańskimi szczytami króluje tylko w naszej wyobraźni. Jednak i tak na twarzach goszczą uśmiechy, a serca się radują. Niezależnie od warunków atmosferycznych czy (braku) widoków. Czasem w górach chodzi o coś więcej. Coś, czego słowa nie są w stanie wyrazić. Coś, co tworzy się i pozostaje na długo w najgłębszych zakamarkach naszej duszy. 

Tekst: Łukasz Mucha

Fotografia: Rafał Raczyński