Pojawił się na naszym kurczącym się rynku prasowym nowy, interesujący tytuł. 3 stycznia wyszedł pierwszy numer miesięcznika zatytułowanego „Pismo. Magazyn opinii”. Warto zwrócić nań uwagę ze względu na ciekawą formułę, która ma nawiązywać do legendarnego magazynu „The New Yorker” oraz oryginalną formę finansowania, która może zapewnić pismu niezależność materialną, zanim okrzepnie i zacznie się samofinansować, bądź upadnie (czego mu nie życzymy). Redaktorem naczelnym jest były zdolny menedżer, a obecnie zdolny literat Piotr Nesterowicz. Co znajdziemy w pierwszym numerze?

     Po pierwsze znakomity esej Marcina Króla, historyka idei i redaktora niezapomnianej i nieodżałowanej „ResPubliki”, zatytułowany Nowy analfabetyzm. Autor pyta po co w ogóle ludzie czytają książki, jak zmienia się nasz stosunek do czytania, wybór czytanej literatury. Gorzka jest jego diagnoza kiedy pisze: „Politycy nie bez racji sądzą, że wiedzą wszystko o współczesnych społeczeństwach. Są bowiem – jak nigdy w dziejach – członkami tych społeczeństw. Równie nieoczytani, równie prości i równie dbający jedynie o to, co teraz”.

     Po drugie dobry wywiad z Haliną Bortnowską zatytułowany Cholerne czarodziejstwo. O dziennikarstwie. Pani Halina z całym swoim doświadczeniem i niekwestionowanym autorytetem w środowisku, próbuje radzić młodym redaktorkom – i wszystkim piszącym – jak pisać, o czym pisać, po co i dla kogo. Ważna rozmowa dla wszystkich piszących, choć czytającym też nie zaszkodzi. 

     Po trzecie tekst Filipa Springera Przekleństwo zegarów doskonałych napisany w stylu z jakiego słynie „The New York Review of Books”. Springer bierze kilka książek o czasie, jedzie w odwiedziny do polskiego Laboratorium Czasu i tworzy z tego smakowitą opowieść, lekki esej, o tym co zupełnie nieuchwytne – o czasie właśnie.

     Po czwarte reportaż Bartka Sabeli Jądro chciwości. Sabela znowu jedzie do Afryki, tym razem na południe Konga, i daje nam barwną opowieść o handlu złotem, o stosunkach międzyludzkich i międzyrasowych, o kolejnym nieznanym szerzej piekle na ziemi. Wciągająca opowieść.

     Po piąte reportaż Ewy Wołkanowskiej-Kołodziej Więźniowie czwartego piętra, o ludziach uwięzionych w swoich blokach i kamienicach, na wysokich piętrach, bez windy. Nie znamy ich, bo ich nie widujemy, niektórzy nie opuszczają swoich mieszkań od wielu lat. Wstrząsająca opowieść o tym jak państwo nie radzi sobie z wykluczeniem, jak nie dba o potrzebujących pomocy. 

     Wymieniłem pięć tekstów, ale jest ich więcej. Są dwa kawałki prozy Weroniki Murek i Ignacego Karpowicza. Są – co rzadkie dziś i godne pochwały – wiersze, trzy wiersze dobrych poetów. Jest nieco chyba spóźniony obszerny tekst naczelnego „New Yorkera” Davida Remnicka o Hillary Clinton, ale rozumiem, że to ukłon w stronę pierwowzoru. Są teksty popularnonaukowe i ekonomiczne, jest komiks i fotoreportaż. Póki co, jest nieźle.

     Czy „Pismo” będzie polskim „New Yorkerem”? To się okaże. Numer pierwszy jest obiecujący, skład redakcji i współpracowników także. Duża różnorodność tematów i ucieczka od bieżącej polityki to zalety „Pisma”. Wydaje je fundacja, jest więc niezależne od wpływów zewnętrznych. Tak przynajmniej deklaruje, po kilku numerach okaże się czy ten pomysł się uda. Warto dać mu chyba kredyt zaufania, bo to inteligentna lektura. Poza papierowym miesięcznikiem jest też wersja on-line na stronie www.magazynpismo.pl

     Numer drugi w kioskach już 7 lutego.