Cieszy widok sportu amatorskiego (...) w sporcie zawodowym, wyczekuje się potknięcia przeciwnika, bo wtedy można z nim wygrać.Najbardziej szkoda utalentowanych, młodych, ambitnych, którzy nie dostają szansy na lepsze jutro.

Jeszcze 50, 30 metrów, to już ostania prosta, Andrzej MUSISZ! DASZ RADE! takkkkk, udało się MAMY TOOO!!!

Tak było przez ostatnie 13 lat mojego życia, życia kompletnie nakierowanego na sport. Podporządkowanego wysiłkowi ponad wszystko. Każdy dzień to dzień na przełamanie słabości, walkę o każdy metr na treningu by potem ona zaowocowała dobrym wynikiem sportowym w sezonie zimowym.

Ponad dekada pięknej historii już za mną! I co dalej?

Dalej nie ma perspektyw na lepsze jutro, dalej sport upada (a na pewno narciarstwo biegowe) z czego ani zawodnicy, ani działacze ani kibice zadowoleni być nie mogą. I co my (zawodnicy) możemy z tym zrobić? Właśnie .... nie możemy zrobić nic i to jest ta brutalna prawda, z którą zmierzyło się już kilka pokoleń.

Cieszy widok sportu amatorskiego, który się wspaniale rozwija. Coraz więcej osób bierze udział w zawodach, zajęciach organizowanych przez ośrodki sportowe, stowarzyszenia. I chwała im za to! Oby więcej takich imprez w NASZYM Zakopanem i okolicznych miejscowościach. Kiedyś rozmawiałem z amatorami, po ich zawodach i pytam: Skąd u Was takie zaangażowanie?, Skąd bierzecie na to wszystko siłę?, odpowiedz była prosta: My to Kochamy, Szanujemy się! Na zawodach rywalizujemy, ale na co dzień jesteśmy przyjaciółmi, znajomymi, zwykłymi ludźmi, którzy robią coś więcej w życiu dla swojej sprawności fizycznej.

W sporcie zawodowym tego nie ma, tutaj każdy wyczekuje potknięcia się swojego przeciwnika,bo wtedy może to wykorzystać. Brak pieniędzy w klubach sportowych, których jest tyle co kot napłakał, powoduje słabe przygotowanie w sezonie letnim a więc zimą nie ma co liczyć na wielkie sukcesy, co nie daje gwarancji bytu w kolejnym sezonie tym klubom. I tak koło się zamyka.

Pięknie się ogląda Naszych Lekkoatletów na najwyższych stopniach podium, ciarki przechodzą nam po plechach gdy słuchamy "Mazurka Dąbrowskiego", wtedy krzyczymy: "Jestem dumny, że jestem Polakiem! Kocham go (ich)! Są wspaniali! Mistrzowie!", Ale droga do tego sukcesu jest bardzo długa, żmudna i ciężka.  Natomiast my tego nie zauważamy. Potrafimy dostrzec tylko tych, którzy są na "topie", a ilu jest takich, którzy walczyli i walczą każdego dnia by dobić się do tych najlepszych? Ludzie z pokorą, niesamowicie pracowici i wierzący w sukces ponad wszystko.

Właśnie  takich "ludzi sportu" najbardziej szkoda, utalentowanych, młodych, ambitnych, którzy nie dostali szansy na lepsze jutro, bo nie mieli pieniędzy, znajomych, sprzętu by dalej walczyć o swoje marzenia.