Zanim został najbardziej rozpoznawalnym dziennikarzem motoryzacyjnym na świecie, Jeremy Clarkson zajmował się sprzedażą pluszowych misiów produkowanych przez firmę rodziców.

Pracował też w redakcji lokalnej gazety „Rotherham Advertiser” i wspólnie z kolegą założył motoryzacyjną agencję prasową. Błyskotliwy i cięty język Clarksona w połączeniu z niefrasobliwością i odwagą w formułowaniu kontrowersyjnych sądów to istna mieszanka wybuchowa. Clarkson korzystał z jej potencjału nie tylko prowadząc kultowy program Top Gear brytyjskiej telewizji BBC2, ale również pisząc, i to nie wyłącznie o motoryzacji. Jest cenionym brytyjskim felietonistą, a jego książki trafiają na czołowe miejsca list bestsellerów.

W najnowszej - „Diddly Squat. Rok na farmie”, uzbrojony w cięte pióro i pokłady rozbrajającego humoru, zabierze was w świat angielskiej wsi, gdzie, jak się przekonał na własnej skórze, owce są źródłem frustracji, istnieją konkretne powody, dla których wasabi nie jest powszechne uprawiane na terenie Wielkiej Brytanii, a rząd jest nieskończenie irytujący. Jak Clarkson trafił na farmę i został rolnikiem? O, to było jego marzeniem od dawna, ale dopiero pandemia kazała mu zapomnieć o pisku opon i zapachu świeżo spalonej benzyny i pozwoliła zaciągnąć się aromatem skoszonej łąki, zachwycić zachodem słońca podziwianym z kabiny traktora, a przede wszystkim zmęczyć i utytłać w ciągu całego dnia pracy. Swoje czterystuhektarowe gospodarstwo w hrabstwie Oxfordshire kupił już w 2008 roku, ale wówczas zatrudnił do jego prowadzenia miejscowego rolnika. Kiedy ten zdecydował się przejść na emeryturę, a do tego usadzony w domu pandemią, Jeremy zdecydował się przejąć jego obowiązki. „Swoją decyzją zadziwiłem wiele osób, ponieważ praca na roli wymaga, by być jednocześnie weterynarzem, pogromcą biurokracji, agronomem, mechanikiem, przedsiębiorcą, hazardzistą, meteorologiem, sprzedawcą, księgowym i pracownikiem fizycznym. Nie jestem żadnym z nich.”

Ponieważ jego pióro nie znosi próżni, jak stwierdził, zapytał swojego redaktora, czy mógłby pisać o pracy na roli. Ten odpowiedział, że owszem, i tak Clarkson został specjalistą od spraw agrotechniki „Sunday Timesa”, choć nie potrafił odróżnić pszenicy od jęczmienia, a już na pewno nie miał pojęcia, jak te zboża uprawiać. „Oczywiście tajemnicą było dla mnie także działanie przycisków, w które obfituje mój traktor, a kiedy poinformowano mnie, że będę potrzebował miejsca do przechowywania ziarna, nie wiedziałem, czy mowa o pojemniku wielkości wiadra, czy wanny, okazało się, że potrzebna jest stodoła, i to całkiem słusznych rozmiarów.” Cóż, mimo wszystkich kłód rzucanych pod nogi rolnik Clarkson hoduje pszczoły i produkuje miód. Czyni farmę przyjazną rzadkim gatunkom ptaków. Butelkuje i sprzedaje wodę mineralną z własnego źródła. Strzyże owce. Dba o świnie. A wszystkie jego wiejskie perypetie zebrane zostały w książkę. Tytułowy „Diddly Squat” to nazwa jego farmy. Oznacza „dosłownie nic” i taki jest ponoć zysk z działalności rolniczej Jeremy’ego. Przeczytajcie, a dowiecie się dlaczego.

Uwaga, książka!
Od wydawnictwa Insignis mamy 2 egzemplarze książki. Otrzymają je osoby, które jako pierwsze napiszą do nas na adres: [email protected].

W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, oraz tytuł jednej z książek Clarksona - poza „Diddly Squat. Rok na farmie” oczywiście. Tytuł maila: Książka.

an