Historia Anne Frank jest powszechnie znana i po dziś dzień, po tylu latach od wojny, budzi nadal wiele emocji.

„Dziennik” Anne Frank - młodej Żydówki zmuszonej ukrywać się wraz z rodziną przed ogarniającym świat niemieckim szaleństwem stał się wyjątkowym, dramatycznym świadectwem epoki. Jak zaczęło się jego pisanie? W początkach nazistowskiego reżimu Adolfa Hitlera, ojciec Anny - Otto Frank, niemiecki biznesmen, wywiózł żonę i dwie córki do Amsterdamu. W 1941 roku, po zajęciu Holandii przez wojska niemieckie, Anna została zmuszona do przeniesienia się ze szkoły publicznej do żydowskiej. Rok później, na swoje 13. urodziny otrzymała pamiętnik w czerwono-białą kratę. Tego dnia zaczęła pisać w nim: „Mam nadzieję, że będę mogła zwierzyć się Tobie ze wszystkiego, tak jak nigdy nikomu nie mogłam się zwierzyć, i mam nadzieję, że będziesz wielkim źródłem pocieszenia i wsparcia”. To był 12 czerwca 1942 roku. Od 6 lipca rodzina Franków i czterech innych Żydów - Hermann i Auguste van Pels oraz ich syn Peter, a także Fritz Pfeffer, żyli w ukryciu.

Treść zapisków młodej Anne znana jest dziś całemu światu. Ostatni wpis do dziennika nosi datę 1 sierpnia 1944 roku. Trzy dni później wszyscy ukrywający się w „oficynie” wraz z rodziną Franków zostali aresztowani. Co było potem? 27 stycznia 1945 roku Otto Frank doczekał wyzwolenia z obozu koncentracyjnego Auschwitz. Natychmiast rozpoczął poszukiwania informacji o tym, co stało się z jego żoną Edith, córkami Margot i Anne oraz czterema innymi osobami, z którymi przez dwa lata ukrywał się przy ulicy Prinsengracht w Amsterdamie. W kilka miesięcy później przekona się, że pozostał jedynym, który przeżył Holokaust.

„Anne Frank i jej towarzysze. Bohaterowie „Dziennika” w obozach zagłady” - książka Basa von Benda-Beckmanna, którą dziś dla Was mamy, stanowi pogłębioną kontynuację poszukiwań rozpoczętych przez Otto Franka. Bazując na szczegółowych badaniach archiwalnych oraz dostępnych świadectwach odnośnie do dalszych losów ośmiu osób ukrywających się „oficynie”, autor rekonstruuje ich dzieje po aresztowaniu.
Efektem jego śledztwa jest porażająca relacja o życiu w obozach zagłady. Tym wnikliwsza i aktualniejsza, że mimo upływu tak wielu lat udało się mu dotrzeć do nowych informacji na temat życia i śmierci Anny Frank oraz jej współmieszkańców z „oficyny”.

POZNAJ AUTORA:
Bas von Benda-Beckmann pracuje w Amsterdamie jako badacz w NIOD Institute for War, Holocaust and Genocide Studies – interdyscyplinarnym, międzynarodowym centrum gromadzenia archiwaliów i badań nad historią wojen światowych, masowej przemocy i ludobójstwa oraz ich długofalowych konsekwencji społecznych. W 2010 roku obronił doktorat na temat niemieckiej historiografii bombardowań alianckich. Jest także autorem pracy na temat historii holenderskiego ruchu oporu i powojennych konfliktów pamięci.

Uwaga, książka!
Od wydawnictwa REPLIKA mamy 3 egzemplarze książki. Otrzymają je osoby, które jako pierwsze napiszą do nas na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w tytule wpisać: ANNE.

an

Fragment książki:
W „holenderskim baraku”: Edith, Anne i Margot oraz Auguste van Pels.

"Świat, w którym Edith, Anne, Margot i Auguste musiały przetrwać, pełen był głodu, chorób, brutalności i śmierci. Na podstawie wielu świadectw możemy stworzyć obraz tego, z czym miały do czynienia. Tak jak inne kobiety rozpoczęły swój obozowy byt od rejestracji i tatuażu. Numery, które im wytatuowano na lewym przedramieniu, były między A 25109 i A 25116513. Następnie więźniarki trafiły na kwarantannę do Bloku 29 w obozie kobiecym. Niektóre kobiety miały tutaj regularny kontakt z Edith, Anne i Margot. I. Salomon napisała w sprawozdaniu dla Czerwonego Krzyża, że przebywała w bloku 29, gdzie musiała spać na drewnianych deskach przykrytych słomą. Wspomina tam również, że pani Frank i jej córki spały na pryczy nad nią. Także inne kobiety przypominają sobie Edith, Margot i Anne Frank w tym baraku. Bloeme Emden i Lenie de Jong-van Naarden wraz z dziesiątką innych Holenderek tworzyły w Birkenau zżytą grupkę. Bloeme i Lenie miały również kontakt z Anne, Margot i Edith, choć w rzeczywistości nie należały one do tej grupki Holenderek. Według Bloeme – Anne, Margot i Edith tworzyły „nierozłączną trójkę”. Inni znowu świadkowie opisują, jak Anne i Margot trafiły do Krätzeblock, czyli baraku dla chorych na świerzb. Już wkrótce po ich przybyciu wybuchła epidemia szkarlatyny. Także Ronnie van Cleef, a niedługo później Frieda Brommet musiały udać się do baraku szpitalnego. Po kilku tygodniach również one przeniosły się do Krätzeblock, gdzie zastały Margot i Anne Frank. Lenie pamięta, że to Margot musiała być tam hospitalizowana, a Anne chciała zostać z siostrą i dlatego też tam była. Te drewniane baraki, w których pacjenci leżeli po dwóch na piętrowych łóżkach, otoczone były wysokim, szerokim ceglanym murem. Chorzy, których w dużej mierze pozostawiono samym sobie, byli zależni od współwięźniów. (…)"

::attachment{"type":"image","item_id":"812258", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}