Tak zapowiada się "Otulina" - najnowszy kryminał Klaudiusz Szymańczaka.

---
„Posterunek czynny w dni powszednie w godzinach 8.00–16.00. W przypadku nieobecności funkcjonariuszy w posterunku kontakt z dyżurnym Komendy Powiatowej Policji dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego z siedzibą w Starych Babicach pod numerem telefonu (22) 752 80 00 lub poprzez wideofon.
Rozejrzała się i zauważyła nieduży głośnik i ekran zamknięte w białej obudowie. Nacisnęła przycisk obok zielonej diody i po chwili oczekiwania zobaczyła na małym ekranie twarz oficera dyżurnego komendy w Starych Babicach.
– Słucham. W czym mogę pomóc?
– Proszę pana... moja córka... Ma na imię Hania. Ma szesnaście, nie... już siedemnaście lat. Nie wróciła do domu po zajęciach w ośrodku kultury i nie dotarła na spotkanie z przyjaciółmi...
– Czy mogłaby pani powtórzyć? Nie słyszę przez ten deszcz!
– Moja córka Hania! Nie wróciła do domu po zajęciach w świetlicy!
– Jak pani się nazywa? O której córka miała wrócić?
– Izabela Markowska. Córka miała zajęcia do siedemnastej, czekaliśmy z mężem do dziewiętnastej i dzwoniliśmy do niej, ale nie wzięła telefonu, a już jest prawie dwudziesta trzecia.
– Proszę chwilę poczekać. Zaraz wrócę, przyjmę zgłoszenie i zajmiemy się sprawą.
Kobieta kiwnęła głową i zmusiła się do uśmiechu, wpatrując się w wolno kręcący się fotel na ekranie wideofonu. Oficer dyżurny opuścił w pośpiechu swoje stanowisko i cicho klnąc pod nosem, przeszedł na koniec długiego korytarza, gdzie oparł się o parapet i wyciągnął z kieszeni telefon.
– Robert... tak na oko ta mała, co ją znaleźliście przy mostku, to ile ma lat?
– Co? Mów głośniej, bo ten deszcz tak napierdala, że nie słyszę!
– Ile ta mała może mieć lat?!
– Ja wiem... szesnaście, może trochę więcej?! A co? Ustaliłeś coś? Weź, pogoń chłopaków z dochodzeniówki, bo przez ten deszcz mam już, kurwa, wodę w butach.
– No, już do was jadą. Ona miała jakąś legitymację szkolną czy coś?
– Tak. Markowska Hanna."
---
Pewnej nocy czwórka licealistów wyrusza na wyprawę do Puszczy Kampinoskiej. Kilka godzin później tylko troje z nich wraca szczęśliwie do swoich domów.
Gdy ciało nastoletniej Hani zostaje znalezione na skraju lasu, jej rodzice – którzy zaledwie pół roku wcześniej przeprowadzili się z córką z Warszawy pod Kampinos w poszukiwaniu ciszy i spokoju – przeżywają swój najgorszy koszmar. Okoliczni mieszkańcy również są wstrząśnięci, zwłaszcza że wiele wskazuje na to, iż mordercą jest ktoś z nich.
Co wydarzyło się tamtej nocy w samym sercu puszczy?
I kto tak naprawdę jest winien tragedii, która wpłynie na życie wielu osób?

„Otulina” to powieść idealna dla miłośników dusznych, nastrojowych kryminałów o niewielkich społecznościach i ich tajemnicach. Choć, jak podkreśla autor, z kilku względów to także dość szczególny tekst: „Pisząc tę powieść, chciałem – choćby na moment – zwrócić uwagę czytelników na kilka pozornie niezwiązanych ze sobą kwestii. Moim zdaniem pierwszą i chyba obecnie najważniejszą dla wielu współczesnych społeczeństw kwestią jest pogarszające się zdrowie psychiczne – również u dzieci i młodzieży. Od wielu lat pracuję z młodymi ludźmi i z bardzo bliska mam okazję przyglądać się temu, jak nastolatki zmagają się z życiem. Jak trudno jest im odnaleźć to, co naprawdę ważne, a nawet jeśli już im się to uda, jak ciężko jest nie stracić tego z oczu, kiedy nieustannie bombardują ich terabajty bzdur wylewających się z niezliczonych serwisów internetowych (…).
Ponadto, pisząc „Otulinę”, pragnąłem zachęcić Czytelników do zwrócenia uwagi na to, jak traktujemy osoby chore psychicznie. Z jakim ostracyzmem brakiem współczucia i samotnością ludzie ci muszą się mierzyć codziennie, chociaż częstokroć nic złego nie zrobili. Nikomu z na bowiem nie przyjdzie na myśl drwić z cukrzyka, osoby chorej na nowotwór czy kogoś niepełnosprawnego. Dość łatwo tymczasem uznajemy chorego na depresję, nerwicę czy schizofrenię w najlepszym razie za dziwaka, a w najgorszym za „wariata” czy „świra”, z którym nie chcemy mieć nic wspólnego, bo na pewno jest groźny.” Autor wspomina w tym kontekście także o kreowanych przez popkulturę obrazach na przykład filmowych morderców. Notorycznie są to psychopaci. „Takie przypadki oczywiście się zdarzają, ale stanowią jakiś niewielki procent ogółu przestępstw z użyciem przemocy. Okazuje się bowiem, że większość zabójstw dokonywana jest przez ludzi w pełni zdrowych psychicznie.”

Mamy więc kryminał z istotną myślą i przesłaniem, a przy tym, wg Hanny Greń, również pisarki powieści kryminalnych, jeden z najlepszych, jakie ostatnio czytała. Zanurzcie się zatem razem z autorem w gąszcz Puszczy Kampinoskiej i ludzkiej psychiki, przedrzyjcie się przez nie, aż do zaskakującego końca.

UWAGA, KSIĄŻKA!
Od wydawnictwa ZNAK mamy 2 egzemplarze książki. Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Otulina.

an

::attachment{"type":"image","item_id":"800546", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}