Są czasem słowa, których nie sposób wypowiedzieć. Są takie momenty w życiu, gdy słowa utykają w gardle, a uczucia przerastają. Poznajcie historię zapisaną na kartkach książki "To, czego nie mówię" Erin Stewart.

Minęły dwa miesiące, od kiedy szesnastoletnia Lily znalazła swoją starszą siostrę w kałuży krwi po próbie samobójczej. Po tym traumatycznym doświadczeniu Lily stara się wypierać uczucia, które ją przerastają. Ignorowanie ich staje się trudniejsze, gdy siostra wraca z leczenia w ośrodku psychiatrycznym.

W tym samym czasie w szkole pojawia się nowy uczeń - Micah, który zna siostrę Lily z ośrodka. Micah i Lily wspólnie przygotowują pewien wyjątkowy projekt poetycki. Za jego sprawą dziewczyna dostrzega, że tak usilnie tłumione do tej pory emocje i słowa desperacko domagają się jej uwagi i uwolnienia. Pytanie tylko, jak zareaguje Micah, gdy pozna prawdziwą Lily…

Erin Stewart o swojej najnowszej książce w słowie "Od autorki":

„Od kiedy byłam nastolatką, niemal bez przerwy zalewała mnie lawina myśli, że nie jestem wystarczająco dobra, wystarczająco inteligentna, po prostu niewystarczająca. I nie była, dopóki nie dorosłam i nie poznałam w końcu odpowiedniego słowa określającego potwory w mojej głowie – niepokój.

Niepokój to podstępna bestia. Może się objawić na milion rozmaitych sposobów i niestety staje się słowem wytrychem obejmującym zwyczajne zmartwienia. Ale niepokój, który odczuwam ja, taki, jaki odczuwa Lily, wykracza znacznie poza codzienne obawy. Ona cierpi na zaburzenia lękowe, stan destrukcyjny, często niediagnozowany, powiązany w znacznym stopniu z samookaleczeniem i samobójstwami.

Tak wiele osób zmaga się w milczeniu z potworami, mówiącymi im, że nigdy nie będą dość dobrzy, przekonującymi, żeby podcięli sobie żyły, szarpali się do krwi lub wzięli pigułki, aby pozbyć się tych myśli.

Kiedy mówię czytelnikom, że piszę o tego rodzaju niepokoju, często opowiadają mi o własnej walce o zdrowie psychiczne albo o przyjaciołach, których tragicznie utracili z tego właśnie powodu. Mam żywo w pamięci pewną dziewczynę z pierwszego rzędu w szkole średniej w stanie Waszyngton, która podniosła rękę i zapytała słabiutkim głosikiem: „Jakie jest wyjście? Jak to naprawić?”
Ale w rzeczywistości pytała: „Jak mogłabym naprawić siebie?” „To, czego nie mówię” to moja próba odpowiedzi na to pytanie. Nie naprawisz siebie, ponieważ nie jesteś zniszczona. Jesteś kompletna, nawet jeśli potrzebujesz pomocy. I nie jesteś sama.
Napisałam tę książkę dla pełnej niepokoju nastolatki, którą byłam (i jeśli mam być szczera, dla pełnej niepokoju dorosłej, którą nadal jestem), która powinna wiedzieć, że ta diagnoza nie definiuje jej i że nie ma wstydu w zwracaniu się o pomoc. Napisałam ją również dla tamtej zahukanej dziewczyny z pierwszego rzędu. I, osobo czytająca, napisałam ją dla ciebie, bo niezależnie od tego, z czym się borykasz, jesteś wystarczająco dobra – taka jaka jesteś. (…)
Jeśli słowa, których ty nie wypowiadasz, są zbyt ciężkie, byś mogła je unieść w samotności, powiedz o tym. Zwróć się o pomoc. Zasługujesz na nią.”

Niezwykle ciężkiego tematu podjęła się autorka, ale i niezwykle potrzebnego. Coraz więcej młodych ludzi cierpi z powodu nieprzystosowania do otaczającej rzeczywistości. Wydaje im się, że nikt ich nie rozumie, nikt nie potrafi im pomóc. Wszyscy oni przebywają w świecie, w którym istnieją niewypowiedziane słowa i kładą się ciężarem na duszy. Poznajcie historię bohaterów „To, czego nie mówię”, aby zrozumieć i uwierzyć, że szczera rozmowa ma moc uzdrawiającą.

Uwaga książka!
Od wydawnictwa JAGUAR mamy 2 egzemplarze książki. Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze napiszą do nas: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Erin.

an

::attachment{"type":"image","item_id":"723404", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}