XV edycja Festiwalu Muzyka na Szczytach w Zakopanem przeszła do historii.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"110319"}

Finałowy koncert Festiwalu odbył się w sobotni wieczór w hotelu Belvedere w Zakopanem. Festiwal od 15. lat stanowi jeden z najważniejszych punktów kulturalnego roku w Zakopanem. Wszystko za sprawą małżeństwa zakopiańskich lekarzy, państwa Sztenclów. - Jesteście lekarzami, moglibyście chodzić sobie spokojnie do kina, ale organizujecie tak wspaniałe wydarzenie - takie słowa  padały w czasie składania podziękowań dla Danuty Sztencel, prezes Towarzystwa  im. Karłowicza, które organizuje Festiwal. Od Tatrzańskiej Izby Gospodarczej otrzymała ona podziękowania, kwiaty i pamiątkowy tort.

- Dla nas najważniejsza jest publiczność. Bardzo państwu dziękujemy, że w tym roku ta publiczność nam dopisała. To dla nas wielki zaszczyt - stwierdziła Danuta Sztencel, prezes Towarzystwa im. Karłowicza, które organizuje Festiwal. Dodała, że "nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło". Od dwóch lat Festiwal nie odbywa się bowiem w kościołach, ale znalazł dwa inne miejsca, które sprawdzają się znakomicie również pod względem akustycznym. To Ośrodek Wypoczynkowo-Konferencyjny Związku Nauczycielstwa Polskiego na Ciągówce i hotel Belvedere w Zakopanem. 

- Nasz Festiwal mogę porównać do samolotu zwiadowczego, który krążył po różnych miejscach pozyskując środki na najlepszych artystów. Utrzymujemy się na powietrznej fali dzięki dwóm silnikom. Jeden z nich to Jakub Sztencel, organizator części technicznej, odpowiedzialny za kontakt z artystami, drugi to pan Grzegorz Rusek, który dba o organizację biura i kontakty z instytucjami, które nas finansują.

Na początek finałowego koncertu mogliśmy usłyszeć utwór wielkiego, nieżyjącego już kompozytora Krzysztofa Pendereckiego, który podbił najpierw Polskę, a później świat, ale nie do końca lubował się w wielkich formach muzycznych. Po latach przyznał jak ważna jest dla niego muzyka kameralna. Taki właśnie utwór usłyszeliśmy. Był to  Sekstet na klarnet, róg, skrzypce, altówkę, wiolonczelę i fortepian. Utwór, które swoje pierwsze wykonanie miał w 2000 roku w Wiedniu, składał się z dwóch trochę przeciwstawnych wobec siebie części.

W drugiej części koncertu usłyszeliśmy prawykonanie kompozycji Pawła Mykietyna - ostatniego utworu na klarnet, róg, skrzypce, altówkę, wiolonczelę, fortepian i taśmę. Mykietyn to kompozytor, klarnecista, autor muzyki do filmów m. in. Andrzeja Wajdy, Jerzego Skolimowskiego czy Małgorzaty Szumowskiej. Jak zadeklarował to jego ostatnia taka kompozycja, teraz zajmować się będzie pisaniem muzyki filmowej.

Kompozycja przeznaczona dla osób powyżej 18 roku życia tak naprawdę nie była tylko utworem muzycznym, ale swego rodzaju performance, z narratorem w tle. W czasie jego wykonania padały również niecenzuralne słowa, pianista jadł banana, a narrator zastanawiał się nad lękiem przed nieskończonością, śmiercią, obawą, że po drugiej stronie "coś jednak jest". Ten utwór może budzić kontrowersje, jedno jest pewne, nie można obok niego przejść obojętnie, tak jak koło całego Festiwalu, który w tym roku był z pewnością wielkim wydarzeniem.

p