Dziś mamy dla Was książkę Anny Wacławiak "Lekarze. Walka o życie". Opowieść o tych, którzy postanowili ratować ludzkie życie na linii frontu.

Paweł, Justyna, David i Piotr - zdolni i ambitni. Skończyli medycynę, jeden z najbardziej prestiżowych kierunków studiów. Na co dzień pracują jako specjaliści w znanych miejskich i akademickich szpitalach. Są cenionymi specjalistami. Po wybuchu wojny w Ukrainie z własnej woli trafili na teren działań wojennych. Z dnia na dzień porzucili swoje dotychczasowe życie i wyjechali z Polski, żeby pomagać ofiarom zbrojnego konfliktu. Zamienili nowoczesne szpitalne sale na tereny objęte działaniami wojennymi. Ratują ludzi, często operują w skrajnie trudnych warunkach. Ewakuują rannych, bywają pierwszą linią medycznego wsparcia na terenach wyzwolonych spod rosyjskiej okupacji. Mierzą się z przerażeniem i bólem ofiar, jednocześnie narażając własne życie.

Co sprawia, że ludzie są w stanie zaryzykować wszystko dla tych, których nawet nie znają? Dlaczego zamieniają wygodę, prestiż i bezpieczeństwo na polowe warunki pod ostrzałem? Kim są? Po co wyjeżdżają? Czego się boją?

Właśnie o tym pisze w swojej książce Anna Wacławiak – dziennikarka radiowa, laureatka dwóch nagród Grand Press w kategorii „Wywiad”. Towarzyszy polskim medykom w wyjazdach. Dzieli ich lęki i rozterki, pomaga. Jednocześnie rozmawia z nimi i stara się zrozumieć, skąd w nich tyle siły, odwagi i pasji. Nie są to jednak rozmowy tylko o wojnie, ale też o życiowych wyborach, trudach i kosztach tego zawodu oraz o medycynie ratunkowej – pierwszej linii walki o życie. Jako bezpośredni świadek Wacławiak przedstawia historie polskich lekarzy ryzykujących życie, by ratować ofiary zbrojnych konfliktów.

Rozpoczynając książkę napisała: „Pierwszy raz przekroczyłam granicę z Ukrainą pod koniec marca 2022 roku. Jechałam jako reporterka z konwojem fundacji Humanosh. Chciałam zobaczyć, jak wygląda medavec – medyczna ewakuacja w kraju, gdzie toczy się wojna, snajperzy strzelają do lekarzy, najeźdźcy mordują kobiety i dzieci, a na odchodnym zostawiają granaty w kuchennych szafkach. Po pierwszym wyjeździe szybko był drugi i kolejne, coraz dalej. W Polsce zrobiłam kurs kierowcy karetki i ratowniczki kwalifikowanej pierwszej pomocy. Teraz jeżdżę w podwójnej roli, jako reporterka i część polskiej ekipy Humanosh Emergency Medical Team.”

Jednym z jej rozmówców jest Konrad: „Konrad ma czterdzieści cztery lata, skończył programowanie, studiuje ratownictwo medyczne. Pracuje na wschodzie, w okolicy strefy zero, strefy działań wojennych, uczestniczy w medavecu. Medyczna ewakuacja to kilka etapów – najciężej jest pod ostrzałem, gdzie operują medycy pola walki. Stamtąd wywózka rannych do punktu stabilizacji, potem do przyfrontowego szpitala, a ze szpitala dalej – na lecznicę i rehabilitację na tereny bezpieczne w zachodniej Ukrainie i innych europejskich krajach."

Opowieść Konrada: „Pamiętam takiego chłopaka młodego, który – okazało się po wszystkim – miał dwadzieścia lat. To była trudna sytuacja, tam było trzech żołnierzy i było im strasznie trudno go wyciągnąć, bo to miejsce, w którym się znajdowali, było pod czynnym ostrzałem. Spadł moździerz, była eksplozja i zostali przysypani w jakimś okopie. Chłopak miał ranę odłamkową prawego płuca. Miał hemotoraks, krwawienie wewnętrzne do jamy opłucnowej. To powoduje kompresję płuca i człowiek zaczyna się dusić. On leżał tam bardzo długo, nie mogli ich wyciągnąć stamtąd… Jak dowieźli tego dzieciaka do nas, to już na salę wieźliśmy go bez tętna, nie oddychał. Na chwilę udało się go wrócić, wróciła przytomność. Umarł, bo się wykrwawił do środka. Wiesz, jak umierał, patrzył mi w oczy. Kiedy patrzysz na człowieka, który z siebie ostatni oddech wydaje… ja go trzymałem za rękę… jak wszyscy wyszli, zostałem z nim jeszcze chwilę. Zastanawiałem się nad tym, dlaczego akurat on. To nie jest tylko strata ludzkiego życia, to strata potencjału, tego, kim ten człowiek mógł być. Umarł w brudnym szpitalu, w brudnym mundurze, zalany krwią. Nigdy się nie dowiemy, kim mógł być. Jakoś mnie to dojechało, w całej szczerości. Myślę o nim od tego momentu codziennie.

Żeby było jasne: moja historia nie jest wyjątkowa, jeśli chodzi o to, co tam się dzieje na co dzień.”

Mateusz Lachowski – korespondent wojenny, dziennikarz i reżyser o książce „Lekarze. Walka o życie”: „Na wojnie lekarze i ratownicy medyczni są po to, aby dać choć namiastkę poczucia bezpieczeństwa. Dać nadzieję, że ktoś przyjdzie z pomocą. Ta książka to historia ludzi, którzy próbują powstrzymywać śmierć, powiedzieć jej: „zaczekaj, to jeszcze nie czas"... Doskonale opisane motywacje bohaterów i ich przejmujące historie. Autorka ze szczegółami opowiada o ludziach i miejscach. Od spokojnego Lwowa po piekło Zaporoża. O tym, co widzi i słyszy. Na szczęście my możemy o tym wszystkim tylko czytać, ale warto pamiętać, że spokój nie jest dany raz na zawsze. A za naszą wschodnią granicą wciąż trwa krwawa wojna, która w każdej chwili może się rozprzestrzenić na kolejne kraje.”

Uwaga książka!
Od wydawnictwa ZNAK mamy dla was 2 egzemplarze książki. Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze napiszą do nas na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w tytule maila wpisać: Lekarze.

an

::attachment{"type":"image","item_id":"646262", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}