Jedna z najbarwniejszych postaci polskiej literatury popularnej, niekwestionowana królowa polskiego kryminału ożywa na kartach powieści. Oto "Niełatwo mnie zabić. Opowieść o Joannie Chmielewskiej" Katarzyny Drogi.

W tej książce poznacie Chmielewską w kuchni i od kuchni. Matkę, żonę, kochankę, a przede wszystkim kobietę, którą nie da się łatwo zaszufladkować. Niemal każdy dzień z jej życia był gotowym pomysłem na powieść. Zwariowany Lesio usiłujący zabić kadrową, mężczyzna o tajemniczym głosie, dzwoniący codziennie o tej samej godzinie, i kolejni znajomi znikający bez śladu. Świat wokół niej to prawie popełnione zbrodnie, kuszące zdrady i wysocy blondyni o oczach diabła. Ale to także wielkie miłości i prawdziwe przyjaźnie na śmierć i życie. A wszystko to w absurdalnych realiach komunistycznej Polski.

Nim jednak narodziła się Joanna Chmielewska, była Irka Kuhn. Właśnie rozstała się z miłością swojego życia, mężem Staszkiem. Synowie na wakacjach, w mieszkaniu została sama. W rozpaczy rozważała nawet popełnienie samobójstwa. Nim spełniła swój zamiar, zadzwonił telefon, a tajemniczy męski głos zapytał: „Przepraszam, czy to Janina? Mieszkanie państwa Kruk?”. „Pomyłka. Żaden kruk ani Janina. Ale dziękuję, być może uratował mi pan życie” -  odparła Irka. Po krótkiej rozmowie rozłączyła się. Niemniej mężczyzna dzwonił każdego dnia, by dopytać, czy wszystko w porządku. Zdarzały się też inne, bardziej zwariowane rozmowy. W całą sytuację wtajemniczona była Jadźka, szwagierka Irki. Dopingująca jej pisarskim próbkom zaproponowała, by ta wszystko opisała. „Wymyśl jakąś fabułę romansową, albo jeszcze lepiej kryminalną, to też powinno ci dobrze wyjść.” Czemu nie? Tak zaczęło powstawać opowiadanie „Klin”, które szybko rozrosło się do trzystu stron. Henio, kolega z „Kultury i Życia”, zawyrokował, że o talencie pisarskim Irki może się wypowiedzieć tylko jedna osoba – Marian Eile, naczelny „Przekroju”. On jej powie bez ogródek czy tekst do czegoś się nadaje.

I powiedział, nim jednak to się stało, kazał jej przyjechać do redakcji w Krakowie. Tu od słowa do słowa stwierdził: „Dziewczyno! Od czwartej strony wiem: jest talent czy nie! Jak jest, mówię autorowi na ty. Świetnie. Marian jestem.” To od niego dostała maszynę do pisania i miesiąc na ukończenie książki. Z gmachu, w którym mieściła się redakcja, wybiegła jak na skrzydłach, choć maszyna ciężka była jak paczka cegieł. Nie szkodzi, Irka lubiła cegły, w końcu była budowlańcem, architektką, a teraz może wreszcie i pisarką. Siedząc na ławce przed Jagiellonką, pomyślała, że przecież nie może pisać jako Irka Kuhn. Raz że Staszek by się nie zgodził, żeby szargała jego nazwisko na okładkach sensacyjnych książek, dwa – to i tak źle brzmiało. Postanowiła wziąć imię z bierzmowania - Joanna i nazwisko jednej z prababek, padło na Chmielewską. Koniec z Irką Kuhn, rozwódką. Z tej ławki wstała nowa osoba: Joanna Chmielewska. I jako taka wkroczyła na salony polskiej literatury.

Uwaga, książka!
Od wydawnictwa ZNAK JEDNYM SŁOWEM mamy 2 egzemplarze książki. Otrzymają je osoby, które napiszą do nas jako pierwsze na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w tytule maila wpisać: Chmielewska.

an

::attachment{"type":"image","item_id":"600215", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}