Magdalena Zimniak, autorka takich powieści jak "Jezioro cierni", "Piwnica" czy "Protest", wraca do czytelników z nowym tytułem. To "Czarcie lustro".

Magdalena Zimniak jest autorką wszechstronną. Spod jej pióra wychodzą świetne thrillery, łączące w sobie wątki sensacyjne i kryminalne, ale i powieści obyczajowe, w których znajdą się i elementy romansu. O sobie pisze, że jest autorką thrillerów psychologicznych i takim z pewnością jest jej najnowszy tytuł „Czarcie lustro”.

To dość trudna książka, właśnie w płaszczyźnie psychologicznej. Autorka postawiła w niej na trzy narratorki, jedną z nich czyniąc czternastoletnią Martę. Dziewczynka jako dziecko porwana została przez pedofila, który więził ją przez sześć lat. Poznajemy ją w chwili, gdy ten, o dziwo, wypuszcza ją na wolność. Bo już nie jest dzieckiem, a tym samym po prostu już mu nie odpowiada. Prawdopodobnie sądził, że wypuszczonej zimą, samopas i na odludziu dziewczynie nie uda się przeżyć, a jednak. Marta w finale ląduje w szpitalu, a badania DNA pozwalają na zidentyfikowanie jej rodziny.

Dziewczyna jest niezwykle szczęśliwa ze spotkania z matką i siostrą, z powrotu do domu. Jednak ta rzeczywistość jest zupełnie inna od świata i życia, które zafundował jej porywacz. Marta mocno odstaje od przeciętnej czternastolatki, zaczynając od tego, że nawet czytanie sprawia jej ogromny problem. Do tego dochodzi psychika dziewczyny, ciągle dziecinna, nastawiona na przetrwanie, zmanipulowana przez oprawcę. Nawet będąc więc w otoczeniu najbliższych, czuje się momentami przerażona i zagubiona, nie może też ot tak wyrzucić z głowy Mistrza, jedynej osoby, którą widziała w ciągu ostatnich sześciu lat.

Pozostałe dwie narratorki to już dorosłe kobiety. Jedną z nich jest Elwira, która po rozwodzie przeprowadza się z Warszawy na prowincję, gdzie podejmuje pracę w jednej z najlepszych szkół w Polsce. Taką ją stworzył dyrektor Mariusz Sułecki. W oczach wszystkich człowiek ciepły, wyrozumiały. Już przy pierwszym spotkaniu między tą dwójką zaiskrzyło, a z czasem powoli przerodziło w romans. Kiedy miało dojść do jego „skonsumowania” Sułecki zniknął bez śladu. W trakcie wszczętego przez policję śledztwa i w obliczu ujawnionej tajemnicy Elwiry i dyrektora, to ona staje się pierwszą podejrzaną. Jak się przy tym dowiaduje, ale już z nieoficjalnych źródeł, nie była jego pierwszą zdobyczą wśród nauczycielek. I nieważne, że Sułecki miał żonę i drugie dziecko w drodze. To dla niego nie stanowiło przeszkody.

Jak w tej sytuacji odnajdywała się jego żona Marta? To ona jest trzecią narratorką w tej powieści. To ona podsuwa policji kolejne tropy wskazujące na bliski związek Elwiry z Sułeckim. Jak się to skończy? Co połączy wszystkie te wydarzenia? Ile przy tym przerażających tajemnic, a te będą się mnożyć, ujrzeć musi światło dzienne, nim obie sprawy zostaną rozwiązane?

Fragment książki:
Marta

Siedzę pod drzewem i jest mi zimno. O niczym innym nie myślę. Zimno. Zimno. Zimno. Obejmuję się ramionami. Kurtka jest ciepła, ale wiatr ostry, nawet tutaj, w lesie. Nie mam rękawiczek, więc dłonie są czerwone i szorstkie. Zastanawiam się, ile czasu tu jestem, ale nie umiem wyliczyć. Zaczęłam iść, kiedy było ciemno. Bałam się wilków, więc głośno śpiewałam. Kiedyś słyszałam – nie wiem, czy w jakimś filmie, czy on mi powiedział, a może to było, zanim mnie sobie wziął – że dzikie zwierzęta same z siebie nie podchodzą do ludzi i trzeba dać im znać o swojej obecności. Wiele rzeczy, o których słyszałam, okazało się zupełnie nieprawdziwymi, ale co mi pozostało? Zdarłam sobie głos, zmęczyłam się i usiadłam. To chyba źle. Jeśli zasnę, mogę umrzeć. Podnoszę się i idę. Nie mam już pojęcia, z której strony przyszłam i dokąd powinnam się kierować. Płatki śniegu są takie ładne. Drzewa przykryte białym puchem urocze. Niedawno było Boże Narodzenie, ale pogodę mieliśmy wtedy zupełnie inną.

Dociera do mnie nagle, że chyba i tak umrę. Tyle tu drzew, tak gęsto rosną. Tak długo nie było we mnie ducha walki, skąd mam go wziąć teraz? Ciekawe określenie. Duch walki. Skąd je znam? Z filmu czy od jakiejś prawdziwej osoby? Może ze szkoły. Jeśli tak, to musiałam usłyszeć je dawno. Prawie zapomniałam, że chodziłam do szkoły. Może mogłabym wrócić. Nie wiem, czy bym chciała, bo niby do której klasy? Za mało umiem, żeby dołączyć do rówieśników. A rodzice? Czy jeszcze za mną tęsknią? Może nie. Ja już dawno przestałam tęsknić za nimi. A przecież na początku wydawało i się, że tęsknota nigdy nie minie. Dużo mi się wydawało. Teraz nie pamiętam, jak oni wyglądali. Jakiś tam obraz jest, ale jakby za brudną szybą. Pewnie bym ich nie rozpoznała, gdyby nagle się tu zjawili. Nie znaleźli mnie tyle czasu, to jak dotarliby tutaj? W lodowaty poranek nie przyjdą w środek lasu. Nie wiem nawet, jaka to część Polski. O ile to jest Polska. A poza tym zapewne zajmują się moją siostrą. Chyba nie chcieliby, żeby stało się z nią to samo, co ze mną. I tak nie wiedzą, co się ze mną stało. Może jednak znów odpocznę. Coraz słabiej się czuję. Zamarznę jak dziewczynka z zapałkami. Zabawne, że pamiętam tę baśń. Nie mam zapałek. Nic nie mam. I tak usiądę. Jaka jest szansa, że dojdę dokądkolwiek? Że kogoś spotkam?

Uwaga, książka!
Od wydawnictwa SKARPA WARSZAWSKA mamy dla Was 2 egzemplarze książki. Otrzymają je osoby, które jako pierwsze napiszą do nas na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w tytule wpisać: Lustro.

an

::attachment{"type":"image","item_id":"590528", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}