To zbiór historii prawdziwych i trochę ubarwionych spisanych przez Jana Kantego Pawluśkiewicza wspólnie z Zygmuntem Koniecznym. Trochę prawdy, trochę plotek głównie osadzonych w Krakowie, jednak Beata Zalot, prowadząca piątkowy wieczór autorski, skupiła się na opowieściach nowotarskich.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"116683"}

Było zapewne trochę konfabulacji, ale przy tym prawdziwe nazwiska, miejsca i wydarzenia. A wszystko opowiedziane z dowcipem i swadą jak podczas wspólnej, piwnicznej  imprezy “w towarzystwie alkoholu”. 

Rififi na podniesienie

-Pani przedwcześnie bije brawo bo sukces mój nie jest jeszcze pewny - przerwał w pewnym momencie słysząc  oklaski kilkuletniej dziewczynki zasiadającej w pierwszym rzędzie czym wzbudził wybuch radości na sali.

Autor zapewniał, że historia, którą Beata zacytowała jest absolutnie prawdziwa. A chodzi o anegdotę z czasów, gdy Pawluśkiewicz przez rok był… organistą w nowotarskim kościele. Jak opowiada w  książce: “z czasem zacząłem grać utwory, które znałem i które wydawały mi się odpowiednie do nastroju. Moment tuż przed podniesieniem czyli najważniejsza część mszy, a ja gram Rififi  czyli wielki szlagier filmowy lat pięćdziesiątych. Wierni przyjęli motyw z uznaniem. Wpływał na skupienie. Niedługo ustabilizowałem repertuar i przy komunii św. grałem “Gdy mi Ciebie zabraknie”, na zakończenie “Ciao Ciao Bambino”. To trwało cały rok, frekwencja skoczyła o 150 procent, a ksiądz nie interweniował”. 

-Adam Jaskierski jest świadkiem, że to prawda, a wie dobrze, bo był moim następcą i on to wszystko potwierdzi - zarzeka się kompozytor.

Łańcuszki z Borzankiem i bułki od Józka Trzcińskiego

Pojawiły się też historie przemytnicze z czasów licealnych gdy z Władkiem Chowańcem i Frankiem Godawskim postanowili przemycić po dwie flaszki spirytusu przez  świeżo otwarte przejście graniczne w Chyżnem  do wielkiego świata czyli ówczesnej Czechosłowacji.  W efekcie z intratnego przemytu nic nie wyszło, a jedyną flaszkę jaką udało się przemycić na drugą stronę - sami wypili.

Innym razem postanowił z Michałem Borzęckim, dziś szanowanym przedsiębiorcą, przemycić medaliki, bo ponoć okropnie idą w Czechosłowacji. - A my  akurat jechaliśmy tam z wycieczką licealną na dwa dni. Michał miał zawsze głowę na karku - w przeciwieństwie do mnie - no tośmy wzięli od cioci medaliki z łańcuszkami. U Józka Trzcińskiego kupiliśmy bułki wodne. I proszę zwrócić  uwagę na przenikliwość koncepcji! Do tych bułek, specjalnie wywierconych dziurek wpuściliśmy łańcuszki z medalikami. Szczęśliwie przejechaliśmy przez granicę. Mimo napięcia dotarliśmy na miejsce i w  Starym Smokowcu z bułeczek wyjęliśmy medaliki. I zamiast iść zwiedzać miasto, na głównej drodze stanęliśmy z tymi łańcuszkami. Widzimy, że nie bardzo ludzie zerkają, więc zaczęliśmy nimi kręcić, by zwrócić uwagę. Najmniejszego zainteresowania! Więc  z tymi łańcuszkami wpraszamy się towarzysko obywatelom Czechosłowacji. Po jakimś czasie jakiś bardzo życzliwy Słowak podszedł i powiedział: chlapcy co wy tu mate? My to przez granice do Polski przemycamy bo tam to dobrze idzie!”. I znów musieliśmy przemycić do ciotki łańcuszki. Jak widzicie, o ile moge pozazdrościć Michałowi Borzankowi, to w moim przypadku byznes jakoś nie obrodził - zauważa Jan Kanty Pawluśkiewicz.

Matura i strzał między oczy

Były też wspomnienia o maturze w Goszczyńskim i historia o wyrzuceniu ze szkoły na miesiąc przed egzaminem.

-To moja sprawa  tak dalece intymna, że nie mogę powiedzieć jak było. Ale rzeczywiście przed  maturą  zostałem wyrzucony na miesiąc. To mi nie dostarczyło żadnych przemyśleń, żadnych wniosków nie wyniosłem pozytywnych… Natomiast mieć  miesiąc wolnego przed matura to jest rozkosz! Szczęśliwie udało mi się zdać… - dodaje.

Znany kompozytor ma w swej biografii wątek sportowy związany z boksem. W liceum uczył go Tadeusz Pietrzykowski. Bokser wsławił się pojedynkami, które toczył podczas wojny jako więzień KL Auschwitz i innych obozów koncentracyjnych. Przegrał tam tylko raz.  Powojenne losy rzuciły go na cztery lata do Nowego Targu, gdzie prowadził sekcję bokserską KS Gorce. Tu swą przygodę z boksem rozpoczynał także Pawluśkiewicz. Jednak nie był to długi epizod.  Podczas pierwszego sprawdzianu mia sparing miał z pomocnikiem fryzjerskim. 

- Ja się nie zdążyłem nawet zorientować gdy dostałem potworny strzał między oczy. Pomimo tego, że trwało to sekundy, natychmiast pomyślałem, że nie tędy droga. I o tym jest ta literatura - dodaje z uśmiechem. 

Choć przekonuje, że  nie jest to wielka literatura, to ma związek z wielką literaturą. - Muszę powiedzieć, że nasza książka zyskała uznanie Łukasza Maciejewskiego, cenionego krytyka filmowego, który zechciał porównać ją do… prozy Mirona Białoszewskiego!

Oratorium marzeń

-A gdyby tak załatwić z kandydatami na burmistrza wystawienie  oratorium o męce i zmartwychwstaniu Pańskim? - zastanawia się Beata Zalot w przeddzień ciszy wyborczej. - Aż się prosi, by to zabrzmiało w którymś z naszych kościołów w trakcie Wielkiego Tygodnia - tłumaczy swój pomysł.

Oratorium nosi tytuł Droga, Życie, Miłość. Powstało blisko 20 lat temu i wykonane zostało na Śląsku. Jednak ma związek z Nowym Targiem nie tylko osoba autora.

-Jednym z najbardziej zapadających i wzruszających momentów w moim bardzo młodym wieku była orkiestra strażacka pana Wiśniowskiego. To brzmienie trąbek, puzonów, waltorni było czymś niesłychanym. W koncercie Droga, Życie, Miłość są pomyślane dwa elementy. Front to orkiestra symfoniczna, za nimi chór, przed nimi soliści i dyrygent. Natomiast po przeciwnej stronie, na chórze jest orkiestra dęta - to ukłon w kierunku pana Wiśniowskiego sprzed lat. Jak byśmy zebrali wszystkie orkiestry dęte Podhala  do naszego nowego kościoła i umieścili na chórze 150 muzyków! I gdyby nastąpiła ta fuzja muzyczna, gdy orkiestra symfoniczna milknie, a tam odzywa się ten chorał, szał 150 muzyków… Przyszlibyście na to? Wiadomo, że tak. Apelowałem, by nasza fantazja udzieliła się jeszcze komuś, kto miałby pomysł, by to zrealizować! Ale czy się uda?

fig