- Tam zawsze działo się wszystko, co w moim życiu najważniejsze - mówi Beata Zuba, której wystawę "Przenikanie góry 585" można oglądać w nowotarskiej Galerii Sztuki Jatki w Nowym Targu.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"118012"}

- W moim malarstwie od 2019 r, góry stały się tematem przewodnim, z tymi górami nieustająco rozmawiam. Na pytanie, czy to są jakieś konkretne góry, odpowiadam: to są moje góry - mówiła podczas sobotniego wernisażu Beata Zuba. - W górach widziałam wszystko, widziałam góry o każdej porze dnia i nocy - podkreślała artystka, która chodziła w Tatry od dzieciństwa , jeździła na nartach. Potem była w klubie narciarskim, w końcu została instruktorem narciarskim we Francji, Wernisażowych gości namawiała do dialogu, bo jak podkreślała oglądane obrazy rozumiemy przez pryzmat własnego "ja".

Beata Zuba wyjaśniała też tytuł.wystawy,złożony z dwóch części. Pierwsza "Przenikanie góry" opowiada o obecności gór w życiu artystki i w ogóle w życiu człowieka. Drugi człon - tajemnicze cyfry - jest zmienny. Mówi bowiem o wysokości nad poziomem morza miejsca, w którym wystawa się odbywa. Te wystawy krążą, za każdym razem mają ten sam tytuł, Z miejsc, w których były i będą utworzy się mapa, z punktami, na której będzie zaznaczona wysokość n.p.m. Artystka chce ją pokazać na wystawie podsumowującej cykl.

Swoje góry Beata Zuba pokazywała już w Japonii i we Włoszech. W zeszłym roku odbyła się też duża wystawa jest obrazów w krakowskiej Mangha, a dokładnie w Japońskie Święto Góry ogromna flaga z jej obrazem zawisła na Kopcu Kościuszki.

Także w tym roku, szykuje się na Kopcu Kościuszki duże wydarzenie z udziałem artystki, na które zaprasza nowotarską publiczność. 11 sierpnia w Japońskie Święto Góry w Muzeum Kopca Kościuszki zostanie otwarta wystawa obrazów Beaty Zuby a na samym szczycie usypanego przez krakowian kopca zawiśnie ogromna, 130-metrowa flaga z jej obrazem.

....

Beata Zuba potrafi też o górach pięknie pisać. Oto fragment jej tekstu:

: "Tam zawsze działo się wszystko co w moim życiu najważniejsze. Czas… bezmiar czasu, spędzony między dolinami a szczytami. Czas mierzony chrzęstem wiatru, bezbrzeżną ciszą lub wyciem wiatru. Uczucie ciepłych promieni wiosennego słońca i zimno, które skuwa nie tylko ciało, ale i umysł. Nigdzie nie zmarzłam tak jak tam.

Białe płatki wolno wirują na wietrze.

Biała białość.

Śnieżna śnieżność.

Zimna gama barw, od lodowatych bieli, przez niebieskości, po całą paletę szarości, aż do najczarniejszej czerni - ROZPACZ.

Czy się ich bałam? Nie, ale zawsze czułam do nich szacunek.

Wrosły we mnie i stały się częścią mojej osobowości.

Aż przyszedł taki dzień, który zmienił wszystko, cząstka mnie umarła, a świat rozpadł się na to co przed i po. Jedyne co się nie zmieniło, to GóRY. W nich znalazłam spokój i ukojenie..

Ta wystawa, to opowieść o GóRACH MOICH, własnych, wyciągniętych z serca wspomnień, przetworzonych przez pryzmat uczuć. W fakturach obrazów można znaleźć opowieści i przeżyte historie. Tam na kartkach hula wiatr, a na obrazach czuć promienie ciepłego słońca. Czerń ma głębie przeżytych chwil, a na obrazach czuć promienie ciepłego słońca, a szarość mieni się odcieniami brudnego wiosennego śniegu… w tych obrazach jest wszystko co znalazłam w górach, każde moje uczucie, każdy skrawek mojego ja. Odkrywam przed Wami rąbek tajemnicy – zapraszam do mojego świata".
Beata Zalot