Dziś mamy dla Was dwa pierwsze tomy debiutanckiej, paranormalnej trylogii "Mara Dyer" autorstwa Michelle Hodkin.

Pierwszy tom „Mara Dyer. Tajemnica”, trylogii, która trafiła na listy bestsellerów New York Times, USA Today oraz Publishers Weekly, ukazał się w 2011 roku, a na polskim rynku wydawniczym premierę miał w 2014 roku. Po latach pojawia się ponownie w nowej, odświeżonej odsłonie. Nie jest to jednak, jak podkreśla Wydawnictwo Insignis, zwykłe wznowienie. Książki zostały ponownie zredagowane, pojawiło się w nich sporo nowych kontekstów i smaczków, a do tego zyskały nową szatę graficzną z pięknie barwionymi brzegami.

Ci, którzy mieli już do czynienia z trylogią, z pewnością z przyjemnością odkryją nowe jej oblicze. Dla tych, którzy jeszcze jej nie czytali, będzie to ekscytująca podróż w niezwykły świat Mary Dyer.

„Przedtem
Laurelton, Rhode Island

Ozdobne znaki na tabliczce drgały w blasku świecy, a litery i cyfry tańczyły mi w głowie. Mieszały się i rozlewały jak alfabetyczna zupa. Drgnęłam, kiedy Claire wsunęła mi w rękę wskaźnik w kształcie serca. Normalnie nie reagowałam tak nerwowo i miałam nadzieję, że Rachel niczego nie zauważyła. Tabliczka ouija do wywoływania duchów była najfajniejszym z prezentów urodzinowych. Dostała ją od Claire. Ja podarowałam Rachel bransoletkę, ale jej nie włożyła.
Uklękłam na dywanie i przekazałam wskaźnik Rachel. Claire pokręciła głową z lekceważeniem. Rachel odłożyła wskaźnik.
- To tylko zabawa, Maro – powiedziała z uspokajającym uśmiechem.
W przyćmionym świetle ej zęby wydawały się jeszcze bardziej białe.
Przyjaźniłyśmy się od przedszkola. Ona była ciemna i szalona, a ja jasna i ostrożna. Ale nie wtedy, kiedy byłyśmy razem. Przy Rachel stawałam się śmielsza. Przynajmniej do niedawna.
- Nie mam o co pytać duchów – rzuciłam do Rachel.
Nie dodałam głośno, że mamy już po szesnaście lat i jesteśmy na to za duże.
- Zapytaj, czy Jude kiedyś odwzajemni twoją sympatię.
Nie zwiódł mnie niewinny ton głosu Claire. Policzki mi zapłonęły, ale obróciłam sprawę w żart, choć miałam ochotę jej odpyskować.
- A mogę poprosić o samochód? Czy to taki Święty Mikołaj z zaświatów?
- Ponieważ dzisiaj są moje urodziny, to ja zaczynam. – Rachel przyłożyła palce do wskaźnika.
Claire i ja dołączyłyśmy swoje.
- Och! Rachel, zapytaj, jak umrzesz.
Rachel pisnęła ze strachu, a ja spiorunowałam Claire wzrokiem. Od czasu, kiedy przeprowadziła się tu sześć miesięcy temu, przylgnęła do mojej przyjaciółki jak wygłodniała pijawka. Miała dwie życiowe misje, obie równie ważne – sprawić, żebym poczuła się jak piąte koło u wozu, i zadręczać mnie z powodu sympatii do jej brata, Jude`a. obie jej misje mnie wykańczały.
- Tylko nie popychaj wskaźnika – upomniała mnie Claire.
- Dzięki za radę. Coś jeszcze?
Zanim zdążyłyśmy się posprzeczać, Rachel zadała pytanie:
- Jak umrę?
Wpatrywałyśmy się w tabliczkę. Nogi mi ścierpły od długiego klęczenia na wykładzinie w pokoju Rachel i zaczęły mnie bolec kolana. Nic się nie działo.
Wtem coś się zaczęło. Patrzyłyśmy, jak wskaźnik przesuwa się pod naszymi palcami. Zatoczył półkole na tabliczce – zaczął od A, lecz nie zatrzymał się, tylko sunął dalej, aż zwolnił przy K, a potem minął L.
Zatrzymał się na M.
- Morderstwo? – W głosie Claire zabrzmiało podniecenie.
Była strasznie schematyczna. Co Rachel w niej widziała?
Wskaźnik najwyraźniej uznał, że nie tędy droga, bo cofnął się do O i przyspieszając, wrócił do początku.
Pokazał A.
Rachel była zdezorientowana.
- Masakra?
- A może malaria? – powiedziała Claire. – Albo maraton? Wystartujesz w maratonie i padniesz przed metą!
Rachel roześmiała się, na chwilę rozpraszając lęk, który czaił się w moim żołądku. Kiedy zaczynałyśmy tę zabawę, wkurzał mnie ostentacyjny dramatyzm w zachowaniu Claire. Teraz już nie tak bardzo.
Wskaźnik śmignął po tabliczce i śmiech Rachel zamarł.
R.
Zamilkłyśmy. Nie spuszczałyśmy oczu ze wskaźnika, który znów wrócił do początku.
Do A.
I znieruchomiał.
Czekałyśmy, aż wskaże jeszcze jakąś literę, ale więcej się nie poruszył. Po trzech minutach Rachel, Claire i ja cofnęłyśmy ręce. Czułam, że dziewczyny na mnie patrzą.
- To chce, żebyś je zapytała – powiedziała łagodnie Rachel.
- Jeśli „to” oznacza Claire, nie wątpię, że tego chce. – Podniosłam się roztrzęsiona, czując mdłości.
Miałam dosyć.
- Nie popychałam wskaźnika – zaprotestowała Claire, spoglądając wielkimi oczami to na mnie, to na Rachel.
- Przysięgasz na własne palce? – zapytałam nie bez sarkazmu.
- Jasne! – warknęła Claire, teraz już wkurzona. Wstała i podeszła do mnie. Zbyt blisko. Jej zielone oczy niebezpiecznie lśniły. – Nie popychałam wskaźnika – powtórzyła. – On chciał, żebyś ty go prowadziła.
Rachel chwyciła mnie za rękę i podciągnęła się, wstając z podłogi. Popatrzyła Claire prosto w oczy.
- Wierzę ci – powiedziała. – Słuchajcie, zrobimy coś jeszcze?
- Na przykład co? – zapytała Claire obojętnym tonem, a ja nie spuszczałam z niej wzroku.
No, dalej, Rachel!
- Obejrzymy The Blair Witch Project. – Oczywiście był to ulubiony film Claire. – Co wy na to? – Głos Rachel prosił, lecz był pewny siebie.
Oderwałam spojrzenie od Claire i przytaknęłam, zmuszając się do uśmiechu. Claire zrobiła to samo. Rachel ulżyło, ale mnie nie. Ze względu na starą przyjaźń musiałam jednak przełknąć złość i udawać, że wszystko jest w porządku. Usadowiłyśmy się na kanapie i Rachel, zdmuchnąwszy świece, włączyła film.
Sześć miesięcy później obie już nie żyły.”

Mara Dyer uważa, że w jej życiu NIE MOŻE się wydarzyć nic dziwniejszego niż to, że obudziła się w szpitalu i nie ma bladego pojęcia, jak się tam znalazła. Kompletnie nie pamięta przerażającego wypadku w starym szpitalu psychiatrycznym ani faktu, że zginęły w nim Rachel i Claire, a także Jude. Ona wyszła z tego niemal bez szwanku. Lekarze sugerują, że dobrze będzie dla niej zacząć od nowa - w nowym mieście i w nowej szkole. Pozwolić, by wspomnienia stopniowo wracały same. Tyle że „nowy początek” szybko wypełniają halucynacje, w których dziewczyna widzi twarze swoich zmarłych przyjaciół, a potem również śmierć innych osób. Granica między rzeczywistością a koszmarami zaciera się. Mara zaczyna się zastanawiać czy nie oszalała. Czuje, że wypadek, którego zupełnie nie pamięta i w którym zginęli jej przyjaciele, a jej nic się nie stało, musi mieć jakieś drugie dno. I rzeczywiście ma… Tymczasem w szkole poznaje przystojnego podrywacza Noaha. I choć nie ma on najlepszej opinii, wygląda na to, że chce pomóc Marze zrozumieć, co jest w jej życiu prawdziwe, a co niezwykle niebezpiecznym wytworem jej wyobraźni.

Co więcej wydarzyło się w życiu Mary, musicie doczytać. Faktem jest, że dziewczyna nie jest szalona. Zna swoją i Noah`a siłę. W tomie drugim „Mara Dyer. Przemiana” przekonuje się też, że Jude nie jest tylko postacią z halucynacji. On żyje. Jedyną osobą, która jej wierzy, jest Noah. Rodziców i lekarzy bardzo trudno jej przekonać, że jest w pełni zrównoważona i że nie musi być poddana leczeniu. Co będzie dalej z Marą? Czy dowie się, jak Jude przeżył katastrofę w szpitalu psychiatrycznym? Czy będą w stanie zapobiec kolejnej śmierci?

Tom drugi być może zdradzi wam część tajemnic Mary i Noah`a, a finał ich wspólnej historii poznacie już w czerwcu.

Od Wydawnictwa INSIGNIS mamy dla Was 2 zestawy składające się z pierwszego i drugiego tomu trylogii. Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail dzisiaj, w sobotę 1.06 o godzinie 18 na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Mara Dyer.
an

::attachment{"type":"image","item_id":"503054", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}

::attachment{"type":"image","item_id":"503060", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}