"Piękni lśniący ludzie" Michaela Grothausa to, jak pisze Lisa Bradley: "Doskonale skonstruowany świat, postaci, którym nie można się oprzeć i historia trafiająca do serca. Wpadniecie po uszy."

John ma siedemnaście lat i właśnie przyleciał z Ameryki do Tokio. Genialny nastolatek zajmuje się kodowaniem kwantowym. Algorytm, który opracował, „(…) pozwala wysoko wyspecjalizowanym serwerom kwantowym odnajdować wzorce w eksabajtowych zestawach danych zdecydowanie szybciej niż dotychczasowe algorytmy. Dlatego można go używać w bardzo wielu obszarach, takich jak sztuczna inteligencja, finanse, handel internetowy, gry komputerowe, media społecznościowe, metawersum i tak dalej – wszędzie, gdzie trzeba identyfikować sekwencje albo trendy ukryte w ogromnych ilościach danych.” Kiedy opublikował w Internecie dowód swojej koncepcji zgłosiło się do niego kilka firm, w tym japońskie Sony. To właśnie im John postanowił sprzedać algorytm. Dlatego znalazł się w Tokio.

John ma też jednak pewną tajemnicę i pobyt w Japonii będzie starał się wykorzystać również po to, by sobie z nią poradzić.

Tokio, w którym wylądował, to miasto w świecie jaki może nastać za kilkadziesiąt lat, pełnym autonomicznych samochodów, szybujących po niebie dronów i robotów pracujących w burgerowniach, sklepach czy na ulicach. Dwa jego największe supermocarstwa – Ameryka i Chiny, toczą między sobą cyfrową zimną wojnę za pomocą wysoko rozwiniętych deepfake`ów i najnowszych technologii. Gdzieś tam rozgrywają się konflikty, tymczasem w megamieście ludzie budzą się, idą do pracy, jedzą kolację. Wszystko jest tak, jak być powinno.

John jeszcze nie może się odnaleźć w japońskiej rzeczywistości. Dręczy go jet lag. W mieszkaniu, które wynajęło dla niego Sony na czas przygotowywania umowy jest komfortowo, mimo tego nie może zasnąć. Wychodzi więc na miasto w poszukiwaniu otwartego Starbucksa. Jest już jednak zdecydowanie za późno. W zamkniętych sklepach i na ulicach uwijają się boty sprzątające i nawet tętniąca życiem w ciągu dnia Shibuya, mimo mnóstwa rozjarzonych metaekranów, teraz powoli zasypia.

Nagle Johny słyszy na opustoszałej ulicy jedno z niewielu znanych mu po japońsku słów – „Kombanwa” – „dobry wieczór”. „Powitanie wygłosił bot informacji turystycznej, który zatrzymał się przy brzegu stojaka na rowery. W obleganych częściach Tokio wciąż jest ich sporo. Pewnie wykrył, że siedzę tu z nieco zagubionym wyrazem twarzy, więc podjechał bliżej.
Witam się, a bot przełącza się na język angielski. Pyta, czy potrzebuję pomocy w znalezieniu jakiegoś miejsca albo czy wezwać mi samochód.
- Po prostu wyszedłem się przejść. Nie mogę spać.
- Przyjemny wieczór na spacer – mówi bot.
„Przyjemny wieczór na spacer”, powtarzam w myślach. Zabawne, zawsze zakładałem, że Ameryka ma najbardziej zaawansowane boty, ale japońskie biją nasze na głowę. Po części ze względu na swoją postać. Na przykład ten zbudowany jest niemal jak bohater kreskówki, przypomina maskotkę drużyny basebollowej. (…)
- Słuchaj – zagajam, spoglądając z góry na wypukłą twarz – czy w okolicy są spokojne miejsca, w których mógłbym posiedzieć, żeby jakoś zabić czas?
Kolejne mrugnięcie kocich oczu.
- W tej chwili w Shibuyi otwartych jest piętnaście klubów, trzynaście restauracji, jedenaście barów hotelowych, sześć barów sportowych trzy bary z cygarami i jeden jazz bar; wszystkie lokale oferują miejsca siedzące. Osiem z tych barów, sześć restauracji i pięć klubów zamyka się w ciągu godziny.
- Okej, a coś spokojniejszego? Na przykład kawiarnia albo bistro, gdzie mógłbym napić się herbaty z mlekiem i poczytać gazetę, aż poczuję męczenie?
Teraz to już najdłuższa rozmowa jaką odbyłem z kimkolwiek – z czymkolwiek – oprócz chirurga od wielu dni.
- Przykro mi, sprawdziłem, ale nic nie znalazłem. Ostatnia kawiarnia została zamknięta czterdzieści dwie minuty temu. Ale dwadzieścia trzy kawiarnie otwierają się o szóstej rano, a kolejne czterdzieści osiem – o szóstej trzydzieści.
- I nie ma żadnego otwartego bistra?
- Niestety nie.”

I tak gawędzili sobie w środku nocy człowiek z botem jeszcze parę chwil, aż się pożegnali. Jednak na odchodnym John usłyszał od bota nie tylko zwyczajowe „dobranoc”, ale i tajemnicze słowa: „Stoisz u progu nowego świata”. Choć może mu się przesłyszało ze zmęczenia? Tak naprawdę to nie, i przypomni sobie te słowa już w niedalekiej przyszłości, w przedziwnych okolicznościach. Wówczas będą miały dla niego niebagatelne znaczenie.

Tymczasem jednak zagłębia się w jedną z bocznych uliczek, gdy nagle wpada na coś z impetem. Stojak reklamowy, zwykły potykacz, a na nim napis „Odprężające czyszczenie uszu – tylko 4900 jenów”. Gdy podnosi głowę okazuje się, że stoi przed czynnym lokalem, nad którego wejściem wisi szyld: Bistro Mr. Happy. Dałby głowę, że w ciągu dnia, kiedy tędy przechodził, zwyczajnie go nie było. Może go nie zauważył. Fasada tego budynku odstaje jednak od eleganckich fasad lepiej utrzymanych lokali w sąsiedztwie, rzuciłaby mu się w oczy. Nieważne...

John widzi, że w środku za barem w holu ktoś stoi. Wchodzi zatem. Zza baru istotnie gapi się na niego największy mężczyzna jakiego widział w Japonii, na dodatek delikatnie strzygący siedzącego na blacie cudacznego białego pieska, którego głowa ma kształt idealnej kuli. Jeszcze nie wie, że tym mężczyzną jest Goeido, były zapaśnik sumo, a za chwilę pozna też uroczą, choć starszą od siebie dziewczynę – Neotnię.

Neotnia też coś ukrywa – sekret, który wywróci życie Johna do góry nogami. Sekret, który przeniesie ich z neonowych ulic Tokio do tragicznej przeszłości Hiroszimy i zaśnieżonych gór Nagano. Sekret, który pokaże, że nasz świat wcale nie jest zwykły - i na zawsze go odmieni…

Pisarz Michael J. Malone o „Pięknych lśniących ludziach” napisał krótko: „Wybitna! Fantastyka naukowa pokazująca, jak przeszłość może wpływać na przyszłość; po części opowieść o dojrzewaniu, po części historia miłosna świetnie oddająca atmosferę Japonii – ta książka to migawka z przerażającej i bardzo prawdopodobnej przyszłości.”

Jej autor Michael Grothaus jest Amerykaninem mieszkającym obecnie w Londynie, dziennikarzem i pisarzem. Jego teksty pojawiały się między innymi na łamach Fast Company, VICE, Guardiana, Litro Magazine i Irish Timesa. Jego debiutem lietrackim była książka „Epiphany Jones” o handlu ludźmi do celów seksualnych wśród hollywoodzkich elit. Grothaus napisał także „Trust no one: Inside the world od deepfakes” o wpływie maszynowo generowanych filmów na jednostki i społeczeństwo.

UWAGA, KSIĄŻKA!
Od wydawnictwa INSIGNIS mamy dla Was 2 egzemplarze książki. Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail w środę 3.07 o godzinie 15 na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Tokio.

an

::attachment{"type":"image","item_id":"480569", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}