Dziś mamy dla Was dwie ważne książki. Jedna z nich traktuje o przełamywaniu rodzinnych wzorców, druga zaś inspiruje do refleksji nad światem, jaki tworzymy dzieciom.

Po jednej otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail w poniedziałek 16.09 o godzinie 15 na adres: [email protected] W treści prosimy podać imię, nazwisko, adres i numer wybranej książki. Tytuł maila: Książka.

Nr 1. "Traumy dzieciństwa" Vienna Pharaon/Wydawnictwo FILIA NA FAKTACH
„Traumy dzieciństwa” Vienny Pharon to bodaj najlepsza książka o zrozumieniu i leczeniu zranień wyniesionych z rodziny - schematów, które wpływają na to, jak odnosimy się do innych, siebie samych i otaczającego nas świata.

Vienna Pharaon jest licencjonowaną, praktykującą od piętnastu lat terapeutką małżeńską i rodzinną, jedną z najbardziej uznanych terapeutek relacji w Nowym Jorku. Założyła grupową praktykę Mindful Marriage and Family Therapy, gościła w „The Economist”, „Vice” i „Motherly”, prowadziła też warsztaty m.in. dla Peloton i Netflix. Na Instagramie stworzyła @mindfulMFT, gdzie pomaga ponad sześciuset tysiącom ludzi na całym świecie w leczeniu ran. Dziś dodatkowo oddaje w wasze ręce swoją książkę

„Traumy dzieciństwa” to poniekąd pozycja bardzo osobista, bo, jak podkreśla Pharaon już we wstępie: „Miałam zaledwie pięć lat, gdy rozpad mojej rodziny stał się przyczyną rany, która w następnych latach wpływała na moje relacje. Przez długi czas nie chciałam jednak dostrzec, jak przeszłość odbija się na wszystkim w moim życiu. Całkiem możliwe, że nigdy nie zrozumiałabym wagi tych dawnych wydarzeń, gdyby nie wykształcenie psychologiczne, wyniesiona z praktyki zawodowej wiedza na temat nieprzepracowanej traumy i głębokie zainteresowanie związkami i relacjami. Potrzebowałam wielu lat ciężkiej pracy, by dostrzec wpływ tego, co wydarzyło się dawno temu, i móc zacząć świadomie budować więzi.” W książce bazuje nie tylko na historii swojego życia, ale też wielu ludzi, z którymi pracowała. Pisze o nich po to, by pomóc każdemu, kto tego potrzebuje, ujrzeć prawdziwego siebie, przeanalizować wspomnienia z dzieciństwa, nazwać zranienia, powiązać je z niezdrowymi zachowaniami, a w końcu nauczyć się, jak budować i utrzymywać zdrowe więzi.

Analiza i zrozumienie fundamentów własnych przekonań, zachowań i schematów, oraz tego, w jaki sposób rodzina, z której pochodzimy, przyczyniła się do ich powstania, będzie tu podstawą. Faktem bowiem jest, że większość niszczących i frustrujących schematów, jakie w sobie dostrzegamy, bierze się ze zranień doznawanych w dzieciństwie. Faktem jest również, że nikt z nas nie miał idealnego dzieciństwa; wszyscy mieliśmy do czynienia z zachowaniami, które nam nie służą. Ten stan nie musi jednak trwać. Jak podkreśla autorka, zrozumienie wczesnego zranienia i wieloletnich niszczących schematów, do jakich ono prowadzi, odgrywa ogromną rolę w radzeniu sobie z konfliktami i zachowaniami, z którymi dziś mamy problemy. Bo choć nasza przeszłość tworzy w nas pewne wzorce, to właśnie my możemy je zmienić na lepsze z pomocą odpowiednich narzędzi.

Książka Pharaon jest właśnie takim narzędziem. Odblokowuje proces uzdrawiania, który pomoże nam zrozumieć rodzinę, z której pochodzimy i ramy, w których dorastaliśmy; zbadać, co zadziałało, a co nie. Posłużą nam po temu nie tylko historie pacjentów autorki, ale też schematy prowadzenia trudnych rozmów i arkusze ćwiczeń uzupełniające każdy rozdział. To one wespół uczą, jak przełamać wzorce rodzinne, oraz przeprogramować nawyki, aby poprawić więzi z innymi i zmienić na lepsze całe swoje życie.

Nr 2. "Żyję, czy to mało?" Marcin Łokciewicz i Katarzyna Kachel/Wydawnictwo FILIA NA FAKTACH
„Rodzice są wodą, a dzieci gąbką. Tylko od nas dorosłych zależy, czy nasza relacja z dziećmi będzie dla nich zimnym prysznicem, czy przyjemną ciepłą kąpielą.” Marcin Łokciewicz

Łokciewicz jest wychowawcą i terapeutą, od 25 lat pracuje w Zaborze - największym szpitalu psychiatrycznym w Polsce, Centrum Leczenia Dzieci i Młodzieży. Z dziennikarką Katarzyną Kachel w książce „Żyję, czy to mało?” rozmawia o tym, jak ważny jest bliski kontakt z dziećmi, aby skutecznie im pomagać.

Szpital w Zaborze również istnieje od dwudziestu pięciu lat i jest to największa tego typu placówka w naszym kraju. Znajdują się w niej: pododdział młodzieżowy, pododdział dziecięcy, poradnia zdrowia psychicznego dla dzieci i młodzieży oraz oddział obserwacyjny. Na co dzień przebywa tu około 70-80 pacjentów. Od dłuższego czasu ponad połowa hospitalizowanych to młodzi ludzie po próbach samobójczych. Trafiają tu, bo nie chcą lub nie umieją żyć, nie widzą sensu dalszego istnienia. Śmierć wydaje im się łatwiejsza. Jak pisze Katarzyna Kachel: „O takich jak oni mówi się różnie i wciąż często stygmatyzująco: świry, psychole, wariaci, przegrywy. Psychologia i psychiatria ujmuje ich przypadki w naukowe terminy i jednostki chorobowe, wśród których znajdziemy depresję, schizofrenię, liczne zaburzenia rozwoju psychicznego, zaburzenia zachowania, nastroju i emocji, zespoły chorobowe związane ze stresem, nerwice i wiele innych”.  

Dlaczego tych przypadków jest tak dużo? Dlaczego młodzi ludzie tak cierpią? Dlaczego się okaleczają, połykają tabletki, znajdują ucieczkę często w autodestrukcji? Co w ich rodzinach czy środowisku nie zadziałało? Dlaczego nie czują się bezpieczni? Na te pytania nie ma gotowych odpowiedzi nawet Marcin Łokciewicz, który głęboko tkwi w ich świecie i problemach. Niemniej doskonale dostrzega on, jak krucha jest dziś kondycja psychiczna dzieci i skąd się to bierze. Jak podkreśla jego rozmówczyni, w tej książce otwarcie stawia więc, czasami niewygodną, diagnozę kondycji rodziny, systemów opieki, szkoły, oddziałów psychiatrycznych. Jest interlokutorem, który nie boi się trudnych tematów i nie ma dla niego krępujących pytań. „To człowiek, który widzi mielizny różnych systemów, ich braki i luki, a przede wszystkim dostrzega kryzys rodziny i wszechobecną niemiłość, która jest przyczyną chorób dzieci. I o tym wszystkim opowiada bez ogródek, prosto z mostu”.

Kachel zaznacza też, iż ich wspólna książka nie jest skierowana przeciwko rodzicom, szkole, szpitalom, psychologom czy lekarzom. Pokazuje ona, iż mimo chorego systemu można robić wiele rzeczy dobrych, a miłość, obecność, uwaga i szacunek są kluczowe w procesie zdrowienia dziecka i przywrócenia mu wiary, by chciało żyć. „To lektura niełatwa i niewesoła, bo dotyka najcięższych chorób, najtrudniejszych doświadczeń i niedopuszczalnych przekroczeń, których ofiarami są dzieci. A to boli, uwiera i rodzi złość, trudno bowiem pogodzić się z cierpieniem najmłodszych” - pisze i dodaje: „Ale jest to także książka niosąca nadzieję, pokazująca, że nawet z bagna można wyjść i wieść udane życie, i to życie, z którego można być dumnym.” 

Bohaterów tej książki jest kilkoro, ale za każdym z nich stoją rzesze innych, którzy borykają się z podobnymi problemami. Wejdźcie do ich świata i przekonajcie się, jak to jest czuć, tak jak oni.
an