Warszawskie kamienice w niejasnych okolicznościach przejmowane są przez adwokatów i biznesmenów, którzy do brudnej roboty angażują tzw. czyścicieli. Ci dręczą lokatorów, by zmusić ich do wyprowadzki. Tak wygląda reprywatyzacja. Jej kulisy i dramaty mieszkańców opisuje Piotr Otrębski w powieści "Czyściciele".

„- Kto tam?
- Inkasent, pani otworzy.
Przez uchylone drzwi wyjrzał wycinek szarej, pomarszczonej twarzy.
- O co chodzi?
- O ten tramwaj, co nie chodzi. Otwieraj, sprawa jest.
Kobieta nie zdążyła zareagować, kiedy pchnięte w jej stronę drzwi uderzyły z pełną mocą, a potężnej postury mężczyzna był już w przedpokoju.
- Mówiłem, że musimy pogadać – rzekł z pozornym spokojem mężczyzna. Wewnętrzny głos przerażonej kobiety wzywał pomocy, lecz na zewnątrz nie wydobywał się nawet szept. Znalazła się w bańce ciszy, przez którą nie mógł wydostać się ani pomruk, ani szmer. Bańka była uszyta z przerażenia i zawału serca. Mężczyzna przeszedł obok starej kobiety. Zakręcił się w przedpokoju, po czym odwrócił się z powrotem w jej kierunku.
- Policja… – ledwie wymamrotała stara kobieta, jakby z wiarą, że tym jednym słowem spłoszy intruza.
- Policja to ja. I pogotowie, i straż pożarna, i inkasent, przecież mówiłem.
- Czego pan chce? – wydusiła z siebie stara kobieta.
- A czego może chcieć inkasent?
- Nie rozumiem.
- Babciu, jak babcia tu chce mieszkać bez prądu? Nie ciemno babci będzie wieczorem? Wodę też trzeba zakręcić, taką mamy sytuację niełatwą. Radzę nabrać w baniaczek. A poza tym bardzo brzydko jest siedzieć w nie swoim mieszkaniu. Nie mówiła babci mama przed wojną, że to grzech?
Kobieta nie odpowiedziała. Skuliła się pod ścianą, wzrokiem oblepiła postać, której twarzy nie potrafiła dojrzeć, mimo że na nią patrzyła. - O, Święta Panienka. – Mężczyzna wskazał na obrazek wiszący na ścianie. – Prześliczna – rzekł tonem pensjonarki. Zdjął obrazek, ucałował i wsunął do kieszeni kurtki. Minął kobietę.
Mieszkanie składało się z dwóch małych pokoików, jednego większego, kuchni, niedużej łazienki i wąskiego przedpokoju. Stary parkiet przykryty był smutną wykładziną. W przedpokoju z sufitu zwisała posępna lampa, której nikt nie odkurzał od lat. Mieszkanie było jednak schludne. Przedmioty zdawały się ułożone tak, że każdy drobiazg miał ustalone miejsce – to, a nie żadne inne. Było to mieszkanie, w którym stara kobieta zmieściła całe swoje dość nędzne życie. Bawiła w nim dzieci, wnuki, a teraz marniała osamotniona. (…) Mężczyzna przeszedł się jeszcze po przedpokoju, zajrzał do każdego z pomieszczeń, ostentacyjnie wytarł buty w wykładzinę i skierował się do wyjścia.
- No, dziękuję za uwagę. Do widzenia się z panią.
Mężczyzna zniknął tak nagle, jak się pojawił.
Drzwi cicho się zamknęły. Kobieta siedziała skulona pod ścianą jak dziecko w łonie matki.”

Pani Irena była dobrą kobietą, jednak jej serce nie wytrzymało. Zmarła tego samego dnia, a zabrany jej obrazek z wizerunkiem Czarnej Madonny mężczyzna zostawił sprzedawczyni w sklepie na parterze, na szczęście. Ta łatwo skojarzyła do kogo należał. Znała panią Irenę, czasami przynosiła jej zakupy. Obrazek wisiał u niej przy drzwiach wejściowych. Po śmierci kobiety zajmowane przez nią mieszkanie zostało szybko opróżnione, a jej rzeczy, jej całe życie trafiło na śmietnik.

W sprawę zaangażował się „Jan Kowalski z Pragi”, właściciel sklepiku „Starocie i drobiazgi”. To on skontaktował się z dziennikarzem Maciejem Brudkowskim, zachęcając go do opisania tematu na łamach gazety.

Brudkowski bierze się do działania. Powstaje artykuł, w którym pisze o prześladowaniach, eksmisjach, przedwczesnych zgonach, samobójstwach, a nawet podejrzeniach morderstw. Opisuje życie ludzi bezsilnych, oszukanych i skrzywdzonych. „Niektórzy już nie żyją, inni od miesięcy mieszkają bez wody, prądu i gazu. Jeszcze innych prześladują nocne telefony z groźbami, zaś wszystkich łączy jedno – z dnia na dzień stali się niechcianą „wkładką mięsną”, którą ktoś „nabył” razem z nieruchomością”. Dziennikarz odsłania też kulisy przejmowania nieruchomości.

W jednej z takich kamienic mieszka też Krzysztof, lokator u pani Halinki. Wraz z innymi mieszkańcami kamienicy w centrum miasta musi stawić czoło trudnej sytuacji. Dla wielu to walka o przetrwanie. W tych dramatycznych okolicznościach - w na poły surrealistycznym świecie - Krzysztof musi zmierzyć się także z własnymi demonami. Do czego jest w stanie posunąć się człowiek w opresji? Czy możliwa jest zbrodnia bez kary?

UWAGA, KSIĄŻKA!
Od wydawnictwa SKARPA WARSZAWSKA mamy dla Was 2 egzemplarze książki Piotra OtrębskiegoPo jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail dzisiaj, w piątek 4.10 o godzinie 16 na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Czyściciele.

POZNAJ AUTORA:
Piotr Otrębski - varsavianista, dziennikarz, autor audycji radiowych o Warszawie, rzecznik prasowy, pisarz, poeta. Jest laureatem Nagrody Miasta Stołecznego Warszawy, współtwórcą klubokawiarni Retrospekcja. Organizował Varsavianistyczne Mistrzostwa Amatorów "Retroring", zainicjował utworzenie w Warszawie alei Freddiego Mercuryego. "Czyściciele" to czwarta książka Otrębskiego wydana przez "Skarpę Warszawską".

an

::attachment{"type":"image","item_id":"412025", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}