Pióro Terri Parlato nasi czytelnicy znają już dzięki książce "Wszystkie mroczne miejsca". Dziś przedstawiamy jej kolejny tytuł - "Co czyha w lesie?".

Esme Foster opuściła przedmieścia Bostonu, aby zostać baletnicą. Jedenaście lat później jej karierę przerwała jednak kontuzja. Miała też dość związku, w którym tkwiła sześć lat. Postanowiła zatem wrócić z Syracuse do Graybridge, by pomóc bratu - Byronowi -  opiekować się chorym ojcem.

Pechowo, powrót zbiegł się z morderstwem. Jej przyjaciółka Kara została znaleziona  martwa na tyłach posesji rodzinnego domu Esme, w krzakach na skraju lasu.
„Przyjaźniłyśmy się z Karą od przedszkola. Kiedy dorastałyśmy, wszystko robiłyśmy razem. A ponieważ jej samotna mama pracowała, przekonałam moja matkę, żeby odbierała Karę po szkole i zabierała ją do naszego domu. Dzięki temu nie musiała chodzić do świetlicy. Codziennie bawiłyśmy się w domu, gdy deszcz bębnił w dach, lub na zewnątrz, w lesie, gdy było ciepło. Byłyśmy przyjaciółkami przez cała szkołę średnią i to właśnie jej się zwierzyłam, kiedy zdecydowałam się opuścić Graybridge i rozpocząć nowe życie w innym stanie jako tancerka. Złamałam jej serce. Byłyśmy wtedy jak siostry. Powiedziałam jej, że będziemy utrzymywały kontakt, ale przestałam się do niej odzywać. Kiedy wyjechałam, zerwałam relację z Karą, tak jak ze wszystkimi moimi przyjaciółmi. Chciałam tylko uciec od Graybridge i bolesnych wspomnień. Byłam młoda i samolubna, a teraz jest już za późno, żeby wszystko naprawić. Jak mogłam tak ją zawieść?
Przytłacza mnie poczucie winy, gdy umundurowani nieznajomi podnoszą jej ciało z ziemi i układają je na noszach. Byron dołącza do mnie przy oknie. Patrzymy na to wszystko, bezradni i zdezorientowani. Nosze raz czy dwa razy utykają w błocie i wysokiej trawie. W końcu mężczyźni wywożą je za róg domu i znikają z pola widzenia. W lesie wciąż są gliniarze. Prowadzą poszukiwania z oczami wbitymi w ziemię”.

Ani Esme, ani Byron, który zawiadomił policję, nie mają pojęcia co Kara robiła w tym miejscu, ani co mogło jej się przydarzyć. To Byron znalazł ją na końcu ścieżki, jakby wychodziła z lasu. Poszedł tam po tym, jak ojciec powiedział mu, że słyszał krzyk. Ze względu na chorobę nie był sobie jednak w stanie przypomnieć, o której godzinie to było i czy widział bądź słyszał coś więcej.

Prowadząca śledztwo detektyw Rita Myers wie jedno, ktoś uderzeniem w głowę pozbawił kobietę życia. Rozpoczyna przesłuchania Fosterów i sąsiadów. Bada to, co robili, ale też i ich przeszłość. A w przeszłości Esme jest wypadek samochodowy, w którym zginęła jej matka… Ona to dokładnie pamięta.

„Ktoś nas śledził. Światła samochodu wdzierały się przez tylną szybę. Ojciec zaklął i przyspieszył. Potem wszystko pociemniało, jakby nagle zgasło. Zdałam sobie sprawę, że się zatrzymaliśmy. Do wnętrza rozbitego wozu przedostawało się lodowate powietrze. Moja mam siedziała nieruchomo, taka cicha, oparta o deskę rozdzielczą. Widziałam jej blond loki w blasku księżyca. Tata krzyczał jej imię. Jen… Jen… Jen…Poczułam ból. Lepka krew spłynęła mi po czole. Wtedy obok samochodu pojawił się mężczyzna. Próbował otworzyć drzwi, przy których siedziała mama, ale były zmiażdżone więc szarpnął za tylne i się nachylił. Kapelusz zakrywał mu oczy, a ciemność sprawiła, że nie widziałam jego twarzy. „Zabiję cię. Zabiję cię”, warczał. Z sercem mocno bijącym w piersi udało mi się wyczołgać z tylnego siedzenia po drugiej stronie i wpaść prosto w zimny, mokry śnieg. Poczułam grube palce z tyłu na szyi, na kołnierzu marynarki. Z trudem łapałam oddech, a po policzkach spływały mi łzy. Ten człowiek nas śledził i zamierzał zabić. Potem usłyszałam w oddali wycie syren i mężczyzna zniknął”.

W końcu duchy przeszłości dopadają Esme. Czy morderstwo Kary mogło mieć z nią związek i wynikać z błędu przestępcy? Dzień po dniu Esme odkrywa coraz więcej o miejscu, które zostawiła, oraz o przyjaciołach i rodzinie, o których myślała, że ich zna. Detekty Rita Myers tez zna takie zżyte społeczności jak ta w Greybridge. I doskonale wie, że pod życzliwością często kryją się szepty i tajemnice. Jedną z nich musi odkryć i zakończyć sprawę.

Od Wydawnictwa SKARPA WARSZAWSKA mamy 2 egzemplarze książki. Po jednym otrzymają osoby, które jako pierwsze wyślą do nas mail dziś, w czwartek 17.04 o godzinie 15 na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres. Tytuł maila: Las.

an

::attachment{"type":"image","item_id":"273863", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}