"Pieśni łaciatych krów" Łukasza Staniszewskiego to powieść, która otwiera drzwi do świata, gdzie logika ściera się z magią, a Warmia - krew tej opowieści - pulsuje w rytm przesądów, duchów i szeptów.

Jak pisze autor: „Jest tylko jedna Warmia na świecie. Las wpada tu gwałtem do rzeki, a ta wije się przed nim i nie pozwala się poskromić. Latem jeziora są płaskimi słońcami, zimą - pokrywą z ołowiu. Powietrze jest tutaj rześkie i wysusza łzy. Istnieją ziemie, lasy i wody równie cudowne, ale Bóg musiał mieć do Warmii wyjątkową słabość, skoro przemienił się w tę krainę. Jej mieszkańcy są rozłożyści jak dęby i giętcy niczym leszczyna. Niektórym w duszach kopci się wilgotna olcha. Inni unoszą się wraz z nasionami dmuchawca. Wirują lekko w powietrzu, grzesząc wkoło radością. (...) Żyją tu ludzie koty, chciwie oblizujący usta, i ludzie sowy, budzący się dopiero po zmierzchu. Są też tacy, którzy stąpają po Warmii bez pokory, jak uczone świnie. Nie brakuje również ludzi myszy, chociaż nie ma myszy podobnych do ludzi. I zdarzają się ludzie konie, zostawiający po sobie parujące łajno”. Ale po warmińskich drogach szwenda się też licho, miejscowi leczą się u Baby, w ludzi wstępują dyduki, Śmierć wyczytuje nazwiska z kartki i niekiedy się myli, czasem też towarzyszy jej elegancki Jajożer, który przychodzi po dzieci, diabły wpadają z wizytą do księdza, granica między światem umarłych i żywych jest cienka, a wszystko, co po ciemku łazi po drogach bardzo uważa, by nie zostać odkryte.

W Skowyczach, do których w swojej powieści zabiera nas Staniszewski, jedna jest osoba, która w to wszystko nie wierzy. To Bernard Witten, zamożny gospodarz. Witten nie lubi ludzi. „Większość znajomych i sąsiadów wydaje mu się zwyczajnie głupia. Nie może pojąć, dlaczego ktoś się spóźnia, skoro on nigdy się nie spóźnia, ani dlaczego jest tylu biedaków, którzy płaczą nad swoim losem, zamiast bogacić się jak on”. Nie cierpi zwłaszcza marzycieli. Problem w tym, że w jego warmińskiej wsi żyje ich wielu, a on za te wszystkie bzdury, które łażą im po głowach, najchętniej powybijałby im zęby. Więc nawet kiedy pewnego dnia w lesie na ścieżce majaczy mu jakaś postać i uparcie nie chce zniknąć, a on słyszy słowa „Zbieraj wodę, kiedy pada deszcz. Zbieraj deszcz!”, wścieka się i wyżywa na napotkanym po drodze Marcinie Wydrze, miejscowym biedaku.

Przychodzą jednak na Warmię, a co za tym idzie i Skowycze, najpierw wielkie deszcze, po nich sroga zima, aż wreszcie i susza. Tak ogromna, że nawet to, co do tej pory skrywało się przed światem żywych, teraz do niego otwarcie wkracza, magia przestaje działać, a ludzie szaleją. W nagrzanych ciałach skwierczą im dusze. I to właśnie Witten, który do tej pory jawił się wszystkim jako zły człowiek, będzie musiał w sobie odnaleźć człowieczeństwo, by uratować ten świat. Będzie musiał porzucić swój pragmatyzm i zrozumieć, że magia, wiara i wrażliwość to nie wymysły, lecz elementarne części istnienia.

Uwaga, książka!
Od wydawnictwa ZNAK LITERANOVA mamy egzemplarz książki. Otrzyma go osoba, która jako pierwsza napisze do nas w poniedziałek 15.09 o godz. 15 na adres: [email protected]. W treści prosimy podać imię, nazwisko i adres, a w tytule maila wpisać: Pieśni. 

an

::attachment{"type":"image","item_id":"163025", "alt":"zdjęcie", "title":"", "longSide":"900"}