Jan Stalony Dobrzański z Krakowa oraz Kacper Płusa z Łodzi zwycięzcami konkursu w kategorii literackiej. Zbigniew Tlałka z Jabłonki zdobył statuetkę w kategorii gwarowej.

::attachment{"type":"gallery", "template":"thumb3", "item_id":"37915"}

Poniżej pełne wyniki Konkursu Jednego Wiersza im. J. Tawłowicza organizowanego przez Tygodnik Podhalański a także nagrodzone wiersze. Relacja z sobotniej Nocy Poetów a także teksty omawiające jurorów w papierowym wydaniu Tygodnika Podhalańskiego.

Kat. literacka

I miejsce ex aequo: 

Jan Stalony-Dobrzański, Kraków

GONTOWEGO

Wy - deseczki

deszczułeczki

gdzie tłumnie bieżycie?

Kurów pianiem

jutrzni staniem

kędy tak spieszycie?

A my z boru przyszły

z lasu cienionego

nad Ptaszkowe Trony

tańczyć gontowego

Kołomyjkę zacząć

polki nie przestawać

w tańcu

niby gwiazdy

nad wiekami

stawać

Listeczki, listeczki

powiedzcie na wietrze

czemu one tańczą

w górę, w dół, poprzecznie?

Listeczki, listeczki

powiedzcie - zielone

czemu one tańczą

aż nad nieboskłony?

Wy - deseczki

deszczułeczki

gdzie, gwarne, dążycie?

Mchem srebrzone

dziegciem wrone

kędy tak spieszycie?

A my z boru przyszły

z lasu szeptanego

komu mówią dzwony

tańczyć gontowego

Zakołysać, skoczyć

po kolana

w wiosnę

śmiałym pląsem splątać

Nogi Boga

bose

Motyle, motyle

usiądźcie tu, miłe

czemu one tańczą

niczym w sadzie chwile?

Motyle, motyle

usiądźcie, swobodne

czemu one tańczą

jakby święto co dnia?

Wy - deseczki

deszczułeczki

gdzie, śmiałe, bieżycie?

Iskier graniem

wirowaniem

kędy tak spieszycie?

A my z boru przyszły

z lasu żywicznego

gdzie trzaskają snopy

tańczyć gontowego

Od piekła

do nieba

oberka przetoczyć

serca

jak kamienie

w twardy płacz utoczyć

Płomienie, płomienie

żałobnicze świece

czemu one tańczą

jak młodzieńcy w piecu?

Płomienie, płomienie

nie sycone, głodne

czemu one tańczą

komu te pochodnie?

************************************************************

 |Kacper Płusa, Łódź

modlitwa I - dziękczynna

i te zdemolowane hotele, z których uciekałem ze strachu przed świtem. te szpitale za kratami opuszczone przez boga i ludzi, gdzie płakali mi w poły pasiastej piżamy zagubieni mężczyźni,

długie włosy, które kochałem w sobie najbardziej i ściąłem, a teraz leżą, by świadczyć o tobie

na śmietniku. i to milczenie, co dopada mnie coraz częściej i trwa coraz dłużej, i te tanie wina, co nie zasłużą na przemienienie. ciało znękane chorobami, tak niedoskonałe, daję tobie, panie.

odsuń ode mnie słowo, daj podwinąć rękawy i wziąć się do pracy. nie będę tamtym chłopcem, który czyta mroczne wiersze z kartki. jeśli trzeba będzie pomóc ci oczyścić serce lub wywieźć gruz z nieba, ześlij mi siłę. wiem, że jesteś zmęczony i że coraz starszy. nie proszę o mądrość,

o lepsze życie, ani nawet następną szansę. wiesz, panie, że mam być największym nędzarzem.

myślę o przyjaciołach, z którymi piłem wódkę, a teraz już piszą pieśni po tamtej stronie rzeki.

o tych, którzy jeszcze tu toczą kamień pod górę, on ciągle i nieustannie spada. daj mi osiwieć przed trzydziestką lub pozwól mi gorzko zapłakać. ale nie powołuj mnie do siebie tak szybko.

jest ktoś, kto chce miękkości mojego dotyku. muszę tu zostać, czuwać, bo nikt się nie ostanie.

wszystko marność, ale wiedz, że tę, za którą się modlę, zaprowadzę do ciebie za rękę, o panie. 

*********************************************************************

WYRóŻNIENIA

Klaudia Wiercigroch-Woźniak, Rajcza

Bombardowanie w Aleppo

Człowiek zręczny

Człowiek wyprostowany

Człowiek rozumny

siedem kręgów szyjnych

dwanaście kręgów piersiowych

pięć kręgów lędźwiowych

pięć kręgów krzyżowych zrastających się w jedną kość krzyżową

od czterech do pięciu kręgów ogonowych

czaszka połączona z kręgosłupem co odróżnia go od małp

zamieszkuje wszystkie kontynenty jakby miał do tego cholerne prawo

wziął w posiadanie ziemię i uczynił z niej prostytutkę teraz próbuje sił w kosmosie

tylko Antarktyda broni się resztką klimatu

drapieżnik doskonały

pozbawiony pazurów kłów stworzył bombę atomową

grozi paluszkiem w obrębie własnego stada

wiedząc jak używać narządów płciowych i władzy doszedł do wniosku

że jest bogiem więc tworzy mitologie które jego dzieci na innej już planecie

będą rozszyfrowywać innym już kodem

gdy mnie dziecko zapyta o nasz gatunek powiem mu prawdę

nasz gatunek lubi broń zapach krwi rozkładu ciał

a najbardziej lubi własność najlepiej terytorialną

podbić odbić za cenę niepełnoletnich ssaków

z jednej piaskownicy przenieść się do cudzej

zostaną po nas zwierzęta

udomowione i żyjące na wolności

WYRóŻNIENIA

Zbigniew Witosławski,  Gorzów Wielkopolski

Empiria?

Ułomne zmysły obmacują przestrzeń,

z okruchów odczuć konstruują światy

wierząc, że przecież coś musi być jeszcze.

Dotknięcie od opisu dotknięcia jest lepsze

dlatego, by ominąć wszelkie sofizmaty,

ułomne zmysły obmacują przestrzeń.

Ściśnięte w ciasne trzech wymiarów kleszcze

nierozstrzygalne prowadzą debaty

wierząc, że przecież coś musi być jeszcze.

I niestrudzenie pytając się  "jestże

świat drugi, równie w doznania bogaty?",

ułomne zmysły obmacują przestrzeń.

Nie dość powtarzać  "widzę, myślę, jestem",

bo chociaż żaden ze mnie jest fanatyk

wierzę, że przecież coś musi być jeszcze.

Przed dociekliwością gdyby ktoś mnie przestrzegł,

że ryzykowną rzeczą podważać dogmaty,

i tak byłbym zmysłami obmacywał przestrzeń

wierząc, że przecież coś musi być jeszcze.

*********************************************************************

Wiersze dodatkowe, na które jury zwróciło uwagę, albo do wyróżnienia drukiem na łamach "Tygodnika Podhalańskiego"

Ada Jarosz, Izbicko

WRACAM DO MOD

Pamięci Wiesława Jarosza

kiedy mówisz widzę twoje plecy

na nich wytatuowano subtelne

światy kreowane przez lat

sześćdziesiąt a może więcej

czym jest  mod? - pytam

delikatnie stawiasz stopy

na strunie starannie dobranych

słów jakbyś bał się że jednym

nieopatrznym ruchem

zerwiesz misterną konstrukcję

delikatniejszą niż włos

nie chcesz by wiersz spadł

do wąwozu niepamięci

po twojej prawicy klauni

zawsze gotowi bawić  tłum

klaszczących ksobne uśmiechy

po lewej stronie wieczni

malkontenci

p a t  r y j  o (ś) ci 

członkowie nie-elitarnego

klubu egocentryków

za nimi na wzniesieniu

cierpiący na manię wyższości

(nie)poeci wieszczokleci

piszący okazyjnie i twórcy

tekstów na różne okazje

nie czujesz już strachu dlatego

stawiasz równe spokojne kroki

każdy z nich bliżej bramy

przekroczysz ją z wierszem

zostaniesz białym aniołem

bez – staniesz się częścią

ludzkiej plazmy

kusi cię nie wiedzieć co i dlaczego

z r z u ć  w przepaść

z r z u ć ciężar

r z u ć się

z a w r ó ć

wiesz że już nie cofniesz się

idziesz tam gdzie hesperyjskie

ogrody i kosze sztetyn

z sadów przodków

to świat tych którzy mieli lecz

nie zatrzymali niczego

świat sprawiedliwie

nierównych

d o m -  m o d

koniec i początek

słyszę gdy odchodzisz

**************************************************************************

Tadeusz Krzysztof Knyziak, Warszawa

świat odległy daleki od słońca

 /wiersz dedykowany Ricie Basmajian - sierpień 2016/

---

w Aleppo nie ma wiosny i nie ma niedziel

nie ma ławek w parkach

nie ma też parków

jest za to wielu bogów

schowanych za ścianą spokojnego snu

i wiele próśb modlitewnych

bez szans na wysłuchanie

choć dla Rity

patrzącej w obce i zimne oczy kamer

pozostała tylko modlitwa

w Aleppo nie świeci słońce

choć uparcie usiłuje się przedrzeć

przez hermetyczną

zakurzoną i zasypaną gruzem codzienność

okradzione z dzieciństwa dzieci dojrzewają tu wcześnie

pobierając naukę chodzenia równolegle

z nauką umierania

uczą się odróżniać śmiech od płaczu

dziecięce zabawy przenoszą

w kalekie namiastki piwnic

z wyżyn boskich niebios

z odległych oświetlonych stolic

trudno dostrzec szkarłatne znamiona dziecka

przenoszonego pośpiesznie na rękach

do punktu opatrunkowego

z Aleppo Rita wysyła światu swój uśmiech

swoje dwadzieścia lat

bezradność

bezgraniczne pragnienie życia

i obowiązkową akceptowalność śmierci

***********************************************************************

Roman Oleksy, Nowy Targ

Wyrodny rodzic

wydłub sobie

bandyckie oczy

utnij cięty jęzor

skróć

bijące

kopiące

kończyny

pozostaw węch 

***********************************************************************

Michał Śniado-Majewski, Zielonka

Od nowa

Jakby wołanie szło.

Jak zaśpiew szlachetnej i groźnej istoty,

spragnionej bezinteresownej obecności.

Szło z gór przez kamienne katedry,

ołtarze z zimnego powietrza,

lasy spatynowane starodrzewem,

równinę  zagarniętą przez skośnookich jeźdźców

i pustynię poddaną woli nomadów.

Nie omijało miast powierzchownie martwych

a pulsujących wiecznym żarem,

podsycanym zwielokrotnionym tchnieniem.

Kto usłyszał niemą skargę, zastygał w oczekiwaniu.

Zawierzał swój los instynktowi

wychodzącemu naprzeciw temu,

co burzyło porządek.

Co było początkiem.

*************************************************************************

Krzysztof Martwicki, Płońsk

piosenka o miłości

kto wie

jakie lądy

odkryje w nas świt

nikt

kto wie

jakie pieśni

napisze w nas czas

nikt

pewnie

będzie tylko pusta plaża

i myśl

że się wreszcie

w nas to stało

i już

*************************************************************************

Joanna Pisarska, Białystok

Jesień

kto jeszcze ośmieli się o nocną przestrzeń

oprzeć swe czoło jak o własne okno

Rainer Maria Rilke

te dni coraz krótsze

jak koniuszki życia zwisające wiotko

u gałęzi jesionu odbijającego swe światło w lustrze

jeziora gdzie nasze twarze poruszone bryzą

tak niepodobne do obrazu który dźwigamy

w ciężkich ramach wspomnień

kołyszą się miękko pomiędzy skrawkami nieba

dni coraz ciemniejsze

z ostatnimi refleksami opadłego z drzew złota

które depczemy z chrzęstem

jak niechcianą przeszłość

dni coraz cichsze

w których słychać wieczność

szepczącą zza szyby

już prawie poza nami

Kategoria gwarowa

I miejsce

Zbigniew Tlałka, Jabłonka

SKORUSA (JARZĘBINA)

stoi

paradnie

na płonyk zogonkak

casym z kwioteckami

casym z bratym

smreckiym

cy ta z ujkiem

bukiym

kołyse zalotnie

piyknom zielonom

kiecką listecków

i gałązek

cyrwone

korole nosi

ku ozdobie

skorusa

górolka miyndzy

drzewami

i goniajo

ku niyj syćkie

młode śwarne wiaterki

i stare stynkajonce wichry

roz od Babiyj Góry

roz od Tater

kozdy

kce jom obłapiać

i tańcować pokiela

sie do

i jo tyz

chłodze ku niyj

bo jom miyłuje

nale óna

nie widzi mie biydoka

poziyro kajsi

hań ku niebu

ku ślebodzie

ku miyłymu harnasiowi

z downyk

roków

***********************************************************************

II miejsce

Barbara Balicka, Ludźmierz

***

Jest tako droga w polu

Niedaleko Morowcyny

Między topolami stoi se tam świontek

Wykuty cyimsi starymi rencami

W skale

Nie wiada kie

Wiater duje

Dysc leje

Kurzy w zimie

Liście spadujom świontkowi na głowe

A on nic

Stoi se i patrzy jako ludzie jezdzom drogom

Furami abo autem

Ftos hań na świontka patrzy

A on gembe mo jus het ozmytom

Fołdów na sukience nie znać

Ino renke podnosi

Coby pedzieć

- E, icie? Świat gno jako te masiny po drodze

Coroz to warcej i głośniej

A jo se stojem

Patrzem na wos

Jako sie musicie tropić

I nic mi nie trza

Ino spokoju

Cobyk sie ka komu nie przydoł

W jakim muzeum

Bo mi straśnie luto będzie bez dysca i wiatru

Coby mie ka nie zaparli na wystawie

Bok jes świontek polny

Co musi dróg pilnować

I trowy co se rośnie pod nogami

********************************************************

III miejsce 

Krzysztof Kokot, Nowy Targ

Pomotlany świat

na dole Samuel - krawiec; cołkymi dniami larmowoł na zingerce

sztok wyżyj Heinz z szajtlym; urzyndnik co sie woził bryczkom

blank na gorze Paweł; moj starzik ober hajer na grubie

Jak starzik wlok sie umazany po nocnyj szychcie

somsiod z dołu niy romplowoł do połednia, coby sie mog wyspać

beamter godoł  "Glück Auf" i czasym doł bombony do bajtli

jedyn i drugi zbiyrali nom łoszkrabiny do krolikow

starzik  ściepowoł beamtrowi  wongel do pywnicy

a krawiec łotoł wszystkim chopcom galoty za Bog Zapłać

aż prziszoł czas

kedy spod ze ściany

obrozek z Aniołym Stróżym

na dole ucichła ciyngym tańcujonco zingerka

Żyd poszoł do gazu w Auschwitz

wyżyj Niymiec zacny chop, choć z szajtlym

stracił nogi na ostfroncie, ale dostoł medal

na górze starzik połobijany z zapadniyntymi oczami

prziwlok sie z Buchenwaldu

czymuś tyn świat tak pomotloł Boże?

przeca było pedziane

niy wyście mie wybrali, ale jo wos wybroł

bez to wom przikazuja abyście sie przali

coś tu niy wyszło...abo nom, abo Ciebie

pomotlany - poplatany

larmować - hałasować

zingerka - popularna maszyna do szycia "Singer"

szajtel - przedziałek

gruba - kopalnia

romplować - hałasować, tłuc się,

"Glück Auf" - pozdrowienie górnicze = Szczęść Boże

łoszkrabiny - obierki z ziemniaków

beamter (niem.) - urzędnik

galoty - spodnie

********************************************************************

Wyróżnienia  

Izabela Zającówna, Raba Wyżna

Scyńście doskonałe...

Coby tyz cłek nie chcioł! Co se marzy w głowie:

Być pieknym, bogatym. Mieć scyńście i zdrowie.

Zamiast garba - skrzydła, by lecieć wysoko.

Wiedzieć tak wyraźnie, jak sokole oko.

Słuch mieć telo dobry, by przesłyseć sowe.

Zęby jak perełki: piekne... biołe... zdrowe...

Rynce muzykanta... Nogi jak u sarny.

A tu patrzys w lustro i... ześ straśnie marny!

Jakby dwoje luster w Twojej dusy było:

Jedno - to, co widzi, wtore - co marzyło...

...

Kie sie nie uwidzi scyńścio w tym, co dane,

To powiem tak scyrze: po prowdzie - przesrane!

...

To, ze cłowiek idzie (choć moze nie leci),

To juz cud, jak słónko, co na niebie świeci!

To, ze cósi robis, choć ręcyska bolom,

To tyz cud nojwięksy, zgodny z bozom wolom...

Moze ocy nie te - ale widzis przecie,

Kielo pieknych rzecy jest w tym bozym świecie!

Kowadełko z młotkiem w uchu ci śtrajkujom.

Nic to - nie usłysys, kie cie obgadujom...

A zęby, ze śtucne... wto tak mo w przyrodzie,

Ze cyści se w rynkach, pote trzymo w wodzie?

...

Ześ sie jesce podniósł, przebieros nogami

To radość nojwiękso! To cud nad cudami!!!

Kie za to, cóś dostoł, oddos Bogu chwałe,

Wreście dusa pozno SCYŃŚCIE DOSKONAŁE...

****************************************************************

Dorota Adamczyk, Szaflary

Zodymka

Grzejes we mnie ducha

Znów mnie nogi niesom

Radujom sie ocy

Gwiozdkami sie ciesom

Basy dudniom, pojękujom

Gęśle zywo popiskujom

Radość niesie mi muzyka

Takiyj w świecie ni ma nika!!!

Zodymko, zodymo

Moja kolegini

Skrzydłami furkoces

Nadzieje mi cynis!

Do serca mi sujes

Wspominki młodości

Blinkajom mi gwiozdki

Scęścio i miłości!

Basy dudniom, pojękujom

Miodem serce mi smarujom

Corne oko kapie scęściem

Zbacuj go zodymko cęściej...

Przydułaś zodymko

Słodkiego janioła

Bedziemy se furgać

I do ludzi wołać:

Kochojcie sie ludzie

Zodymka pomoze

Wygno brzyćkie myśli

Wscypi słowo Boze!!!

Podziękowania

Gorące podziękowania za pracę dla naszych jurorów: Anny Mlekodaj, Wandy - Szado Kudasik, Wandy Czubernat, Romana Dziobonia,  Krzysztofa Kuczkowskiego, Wojciecha Kudyby i Wojciecha Kassa.

Dla sponsorów: Karoliny Sobańskiej, dyr. Grand Hotelu Stamary w Zakopanem, Teresy Cichoń, właścicielki Willi Bór w Zakopanem, Stefana Stopy, dyrektora Hotelu Bania i Term Bania w Białce Tatrzańskiej, Magdaleny i Sławomira Stanków, właścicieli Góralskiego Przystanku w Nowym Targu, Adama Nity,  prezesa Spółdzielni Mleczarskiej ,Mlekovita" w Zakopanem oraz Jana Palidera, prezesa zakopiańskiego oddziału PTTK.

Grand Hotel Stamary udostępnił nam swoje piękne pomieszczenia na Noc Poetów i gościł jurorów. Hotel Bania i Termy Bania ufundowały nagrodę dla zwycięzców w kategorii literackiej - weekend w Białce Tatrzańskiej z osobą towarzyszącą, Willa Bór gościła naszych laureatów. Góralski Przystanek ufundował piękne regionalne pamiątki dla laureatów w kategorii literackiej.  Każdy z laureatów otrzymał serowe smakołyki Mlekowity i książkę Jerzego Tawłowicza "Przewodnicy tatrzańscy" podarowaną przez PTTK.

Fundatorem statuetek, pobytu nad Bałtykiem zwycięzcy w kategorii gwarowej, poczęstunku, a także albumów dla laureatów w kategorii gwarowej jest Tygodnik Podhalański.

Serdecznie wszystkim dziękujemy.

Beata Zalot, Tygodnik Podhalański